Hanafi Madhab and Smoking

Please find below a presentation of a range of opinions from the hanafi school on the issue of smoking, extracted and adapted from Sh. Salah Abul Hajj’s work ‘Al-Bayan’ (p.185-186).
***

i) Unlawful (Haram), this was the position of al-Shurunbulali (d.1069) in his ‘Sharh al-Wahbaniyyah’ wherein he said:

And forbidden is the selling of tobacco and its smoking[1]

ii) Disliked (Makruh), this was the position of al-Luknawi (d.1304) as mentioned in his ‘Tarwih al-Janan bi Hukm Sharb al-Dukhan’ and ‘Zajr Arbab al-Rayyan an Sharb al-Dukhan’. He said[2]:

If the karahah is tahrimi, then the committing of it is from the major sins, because the makruh tahrimi is close the unlawful (haram) as was clearly stated by a group of the notable (scholars), even if it is regarded by some as being from the minor sins.

If it is tanzihi its committal is a minor sin, but when done whilst being content with it, and its becoming a habit is a major sin. It therefore becomes apparent the smoking of tobacco necessitates the committing of a major sin according to the view of the majority of scholars, and that is what the evidences point towards.

iii) Permissible (Mubah), this was the position of Abd al-Ghani al-Nabulsi (d.1143) in his ‘Al-Sulh bain al-Ikhwan fi Ibahah Sharb al-Dukhan’ wherein he said whilst discussing whether smoking is unlawful or disliked:

Unlawful and disliked are two legal rulings which require a proof, and there is no proof for it. For it is not established that it intoxicates…nor that it causes harm. But rather benefits have been proven for it, it therefore falls under the principle: The basis of things is permissibility.[3]

Note: It has however been established by medical experts that smoking is in actual fact harmful to a persons health, and Allah knows best.

Tuhfa al-Mubtadi: Beginners Text on Hanafi Fiqh from al-Ahsa

Salam. Please find below the beginners text currently studied by hanafi students in al-Ahsa. We have been working on this project for some time, and we have compiled a brief commentary from the one authored by Sh. Yahya al-Mulla. We hope you will also find it useful as a starting point for beginners in their study of the hanafi school, as it can be studied in a short space of time and covers only the areas of purification and prayer. The biography of the author (Sh. Ibrahim bin Hasan al-Mulla) can be found elsewhere on this blog. This project was begun on the 29th of Ramadan/20th of October (2006) in Madinah al-Munawarah in the Masjid al-Nabawi al-Sharif.

Note: This text was written around 400 years ago, compare it to Nur al-Idah and reflect on their respective suitabilities for starting off students of knowledge, or running classes for those who want to know their basics, and dont have time to spend a year or more studying a ‘beginners’ text.

***
In the Name of Allah the most Merciful, most Kind, Salutations and blessings be upon our Prophet Muhammad the Master of the Messengers and the most superior of Allahs entire creation, and upon his good family and noble companions and those that follow them with goodness till the last day. To proceed:

This is a brief simple (text) regarding the rulings of the prayer called: Tuhfah al-Mubtadi which the mature/responsible person cannot do without if his resolve is deficient for that which is more detailed than it

He (glorified is He) is asked to benefit the Muslims by it and make it solely for His sake, indeed He is the greatest of Lords and greatest of helpers.

It is reported from the Prophet (Allah bless Him and give Him peace) that he said: ‘The Prayer is the pillar of the religion (deen) , he who established it has established the religion (deen), he who leaves it has destroyed the religion (deen)’ we ask Him (subhanahu wa taala) for help with that which He has made us responsible for, and to make us from the rightly guided ones. And we say and with/through Allah is success:

Know that the prayer has obligatory (faraid), compulsory (wajibat), recommended (sunan) and desirable (mustahab) actions. It also has invalidators (mufsidat) and disliked actions.

[Obligatory (Faraid) Acts of the Prayer]
As for the obligatory acts they are of two types: Obligatory acts which are outside the form of the prayer and are called conditions (shurut), and obligatory acts (faraid) within the prayer called pillars (arkan)

[Conditions (shurut) of the Prayer]
From the first category are eight things:
1- The cleanliness/purity of the body from ritual impurity (hadath) and filth (khabath)
2- Purity/Cleanliness of clothing
3- Cleanliness of the place
4- Covering of nakedness
5- Facing the direction of prayer (qiblah)
6- Time
7- Intention
8- The Opening takbir

Section [Regarding the Cleanliness from Ritual Impurity (hadath)]
Achieving cleanliness from minor ritual impurity is achieved by washing (wudu) and from major ritual impurity by bathing (ghusl)

[The Obligatory Acts (faraid) of Wudu]
As for wudu it has four obligatory acts:
1- Washing the face, which is the area from usual/normal hairline to below the chin , and that which is between the earlobes
2- Washing the hands up to and including the elbows
3- Wiping a quarter of the head
4- Washing the feet along with the ankles, it is compulsory to wash the skin not covered by hair , likewise the outer surface of a thick beard .

[The Recommended Acts (sunan) of Washing (wudu)]
Its recommended acts are:
1- Beginning the wudu with the Basmalah
2- And by washing his hands up to the wrists three times
3- The toothstick
4- Washing the mouth
5- Rinsing the nose
6- Combing the beard
7- Interlacing the fingers
8- Washing three times
9- Wiping the whole head once
10- And the ears with its water
11- Intention
12- The order mentioned in the texts
13- Continuity

[The Desirable Acts of Wudu]
As for its desirable acts (mustahab) they are:
1- Beginning with the right side
2- Wiping the neck
3- Reciting the transmitted invocations during wudu
4- To say after finishing and standing facing the direction of prayer:
أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ. اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي مِنَ التَّوَابِينَ، واجْعَلْنِي مِنَ المُتَطَهِّرِينَ. سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ أَشْهَدُ أَنْ لا إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ

[The Disliked Acts (Makruhat) of Wudu]
Its disliked acts are:
1- To use excess water
2- To use too little water
3- Talking with normal speech
4- Seeking help from another person
5- Exceeding washing three times

Section [That Which Nullifies Wudu and That Which Does Not Nullify It]
The nullifiers of wudu are:
1- That which exits from the private parts
2- Impurity/Filth exiting from other than the private parts if the impurity/filth flows to a place which it is compulsory to cleanse in wudu or ghusl
3- Vomiting the like of food and water if it is a mouthful, not the vomiting of phlegm even if it is a large amount
4- Loss of consciousness
5- Insanity
6- Intoxication
7- Sleeping lying down or leaning on one of the buttocks, not the sleep of the one firmly seated nor the sleep of the one in prayer
8- Loud laughter of an adult in a complete prayer
9- Contact of the private parts not the touching of the private parts nor the touching of a woman , nor the exiting of a worm from a wound

Section [The Rulings of Istinja]
Istinja is recommended with the likes of a stone by means of which cleanliness can be achieved, there is no specific number required, and washing is superior

[What is Istinja Disliked With]
It is disliked: with a bone, dung, and the right hand

[What is Disliked when Relieving Oneself]
It is disliked : to face the qiblah in the bathroom , likewise to turn ones back to it, to face the sun and moon , to face the wind , to relieve oneself in the street, gathering places of people and below a tree

[What is Recommended when Entering the Bathroom and When Leaving It]
It is recommended to precede it with the tasmiyah and istiadhah , entering with the left, and exiting with the right, opposite to the masjid. It is recommended that he say when he leaves:

غُفْرَانَكَ three times

الحَمْدُ للهِ الَّذِي أَذْهَبَ عَنِّي الأَذَى وَعَافَانِي

[When is it Compulsory to Use Water]
It is compulsory to use water if the filth exceeds the exit (point) and that which has exceeded is more than the amount of a dirham .

Section [The Rulings of Bathing (Ghusl)]
[The Obligatory Acts of Ghusl]
As for ghusl, its obligatory acts are:
1- Rinsing the mouth
2- Rinsing the nose
3- Washing all of the body even inside the foreskin .
It is not compulsory for a woman to undo her braids , nor to wet them if the roots have been wet.

[The Recommended Acts of Ghusl]
Its recommended acts are:
1- To wash the hands
2- Private parts
3- And filth on the body, then
4- Perform wudu and then pour water on the body three times

[That Which Necessitates Ghusl]
That which necessitates ghusl is:
1- The emission of semen with a contracting motion when exiting/separating
2- The entering of the head of the male private part in the front or rear passageway upon both people
3- The one awakening seeing semen or pre seminal fluid
4- The termination of the menstruation cycle
5- And Post childbirth bleeding
It is not necessary to perform ghusl with the emission of pre seminal fluid and wadi , nor an erotic dream without finding any wetness

[When is Bathing Recommended]
It is recommended to bathe for Friday prayer, the two Eids and Ihram

Section [The Waters with Which Purification is Permissible]
It is permissible to make wudu and ghusl with all pure water such as rain and water found on land, even if it changes due to being stagnant, or is changed by water which is (still regarded as) water , or with something pure which the water dominates , such as Ushnan , soap and saffron.

[That Which Purification Is Not Permissible With]
It is not permissible to perform wudu with water one of whose attributes has changed due to an impurity, nor with a small amount of stagnant water in which impurity has fallen. It is regarded as small if: it is water which is not ten cubits by ten cubits.

[Used Water]
Purification is not permissible with water used to remove a state of impurity, nor to renew wudu, the water is pure but not purifying.

[The Ruling of Flowing and Large Amount of Water]
Flowing (water) does not become impure, and likewise that which reaches ten cubits by ten cubits except if its attributes change.

Section [Regarding Purification from Impurity/Khabath]
It is a condition that the body of the one offering prayer, his clothing and place be pure from all filth which prevents the permissibility of the prayer.

[Preventative Filth]
It is: that which exceeds the size of a dirham from the heavy impurity such as the urine of whose meat is not eaten, blood, alcohol/wine, dung/faeces. From the light filth it is the area of a quarter of the clothing , such as the urine whose meat is eaten and a horse.

[That Which is Excused From Filth/Najasah]
The amount of heavy (filth) which is excused is the size of a dirham and less, and from the light filth less than a quarter of the cloth. If the prayer is offered it is valid.

Section [Regarding the Covering of Nakedness]
The nakedness of a man is: From below his navel to below his knee’s, a slavegirls nakedness (is similar to that of a man) with the addition of the back and stomach. All of a free womans body is nakedness except for the face, hands and feet. The prayer is invalidated by the exposing of a quarter of a bodypart from those (that are part of the) nakedness, not less than this, so if a quarter of a mans knee, or a quarter of a womans shin or ear is exposed both of their prayers are invalidated.

Section [The Times of The Prayer]
The time of the dawn (subh) is: from the true dawn, which is the horizontal whiteness (al-mutaridu) on the horizon until the rising of the sun.

Al-Dhuhr is: from zawal until the shadow reaches twice its length except for the shade at midday.

Al-Asr is: from the reaching of the shadow twice its length until maghrib

The time of al-Maghrib is: from it until the setting/disappearance of the white twilight following the red twighlight

Al-Isha: is from the setting/disappearance of the white twilight until the true dawn.

Section [Regarding Facing the Direction of Prayer and the Intention]
Facing the direction (of prayer) is a condition except with regards/in the case of one in fear such as from an enemy or predatory animal , and an ill person who does not have/find anyone to turn/face him towards the qibla, their qiblah is the direction that they are able to face.
The direction of prayer of the one who is unaware of it is the direction he estimates .
As for the intention its meaning is to desire to perform an action. It is a condition that the intention should be with the heart , articulating with the tongue is recommended .
It is necessary to specify in the fard and wajib prayers as opposed to the sunan and nawafil for which a general intention for prayer suffices.

Section [Regarding the Integrals of the Prayer]
As for the second category from the faraid of the prayer, they are other than the tahrimah, as it is from the first category and is a condition, but it has similarity/semblance with the integrals:

1- Standing for the one able to in the Fard and Wajib prayers
2- Reciting of a verse in two units (rakats) of a fard and all units of the witr and nafl prayers
3- Bowing
4- Sujud
5- The final sitting for the length of the tashahhud
6- The sequence of standing before bowing, and bowing before sujud
7- The one praying exiting (the prayer) with his own action

Section [The Compulsory Elements of The Prayer]
As for its compulsory acts:
1- Recitation of the Fatihah in other than the last 2 units of an obligatory prayer
2- Adding a chapter (surah) or that which is equivalent to it such as a long verse or three short verses
3- Observing order with a repeated action in the unit
4- The first sitting
5- The tashahhud in the two sittings
6- Exiting the prayer with the wording of salam
7- The Qunut of Witr
8- The Takbirs of the two Eids
9- Specifying the first two from the obligatory (prayer) for recitation
10- Stillness when bowing and prostrating
11- Loud and silent (recitation) in their places
12- Silence of the follower at the time of the Imams recitation
13- The prostration of forgetfulness (sujud al-sahw) due to leaving a compulsory act.

Section [The Recommended Acts of Prayer]
As for its recommended acts (they are):
1- The call to prayer (adhan)
2- The iqamah for the obligatory prayers after the entering of the time.
3- Raising the hands for the opening takbir
4- Raising both hands in the takbir of qunut in the witr
5- And the takbirs of the two Eids not in other than these
6- That it be for them man in line with his ears and for the woman in line with her shoulders
7- Spreading out the fingers when raising (the hands) between closing them tight and spreading them out
8- Loud recitation of the takbir by the Imam
9- The opening prayer (thana)
10- Seeking refuge for the recitation
11- Reciting the basmalah at the beginning of the fatihah not for the chapter (surah)
12- Reciting Amin silently in all of them
13- Placing the right hand on the left hand below the navel
14- The takbir of bowing
15- Reciting the tasbeeh three times
16- Straightening of the back (in ruku)
17- Grasping the knees with the hands
18- Spreading out the fingers in ruku
19- To place them (the knees) before the hands
20- Placing the hands before the face, in reverse order of when rising
21- Rising from bowing
22- The tasmee’ which is to say سَمِعَ اللهُ لِمَنْ حَمِدَه, the Imam alone says this
23- The tahmeed which is to say رَبَّنَا لَكَ الحَمْدُ the follower alone says this, the one praying by himself combines between them both
24- The takbir of sujud
25- The reciting of the tasbeeh three times
26- Separating the elbows from the sides and separating the arms from the ground, a woman lowers herself and attaches her stomach to her thighs
27- the takbir of sitting
28- the takbir of standing
29- spreading out the left foot and raising the right in both sittings, women are to adopt the tawarruk position
30- Spread/place the fingers on the thighs except when indicating/pointing at the time of the testimony/bearing witness
31- Sitting between the two sajda’s
32- Reciting the fatihah after/in other than the first two units of the obligatory prayer
33- Salutations upon the Prophet Allah Bless Him and Give Him Peace at the end of the final tashahud
34- Supplication (dua) with that which is transmitted regarding it
35- Salutations (salam) to the right and left

Section [The Desirable (Mustahab) Acts of Prayer]
As for its desirable acts (they are):
1- The one praying looking at the place of prostration when standing, the outer part of the feet when bowing, the side of the nose in prostration and the lap when sitting
2- To take out the hands from the sleeves at the time of the takbir
3- To refrain from coughing as much as is possible
4- To cover the mouth when yawning
5- Recitation with tartil
6- To have a gap the distance of four fingers between the feet when standing
7- Pointing with the index finger at the time of bearing witness to the Oneness (Tawhid)
8- To turn the face right and left when making salam
9- Standing at the time when hayy ala al-falah is said (In the Iqamah)
10- The Imam starting when Qad Qamatis Salah is said (in the Iqamah)

Section [The Invalidators of Prayer]
As for the invalidators of prayer (they are):
1- Any kind of speech even if a small (amount)
2- To give salutations deliberately
3- Or to reply to salutations with the tongue
4- A person praying correcting other than his Imam
5- Starting in other than the one that he is in
6- Groaning
7- Moaning
8- Crying audibly due to pain or a calamity, not if it is due to thinking of the next world (akhirah)
9- Clearing the throat without reason
10- Replying to someone who has sneezed
11- To respond to speech even if it be with zikr , such as if someone is informed of that which pleases him by says الحَمْدُ للهِ or that which saddens him by saying لاَ حَوْل وَلاَ قُـوَّةَ إِلاَّ بِاللهِ, it does not invalidate the prayer if he intends by it notifying/informing someone else that he is in the prayer 12- Reading from a copy of the Quran
13- Supplicating with that which is possible to ask from people
14- That he sleeps whilst reciting in the unit, in its bowing and prostration, likewise if he is overcome by sleep in either of them and he does not repeat
15- That he walks during the prayer the distance of two rows in one go
16- Eating and drinking, even if small amounts, even if between that which is between the teeth is the amount of a chickpea
17- Excessive movement such as tying a turban, wearing trousers, wrapping a waist cloth and such as scratching the body in one rukn with the hand three times consecutively raising the hand each time.

Section [The Disliked Acts of the Prayer]
As for its disliked acts (they are):
1- Fidgeting with the clothing and body
2- Cracking the fingers
3- Looking around by turning the neck
4- Placing the hands on the hips
5- Stretching
6- Squatting
7- Sitting cross legged without excuse
8- Yawning if one is able to restrain it
9- Closing the eyes
10- Raising the gaze to the sky
11- Moving stones except for the prostration once
12- Wiping dust from the forehead during the prayer
13- Spreading/placing the arms (in the sujud)
14- Raising the sleeves from the arms
15- Covering the feet in prostration for men
16- Returning the salam with the hand
17- A small amount of movement such as undoing the slit of the shirt or scratching the body once or more not in succession/consecutively
18- Knotting the hair
19- To raise the clothing and hang it
20- To leave the head uncovered except out of humility
21- To prostrate on the coil of the turban or part of ones clothing
22- Limiting (the prostration) to the forehead alone or the nose only without a reason
23- To cover the mouth
24- And the nose except when yawning
25- Placing something in the mouth which prevents the desirable recitation
26- The Imam standing in the niche , except due to the excuse of lack of space, as opposed to prostrating in it
27- The Imam alone being on a raised place from the congregation
28- Likewise all of the congregation on a raised place except the Imam
29- Wearing a garment with pictures
30- Prostrating on a picture on the carpet
31- That there be in front of someone, or next to him a picture of a living thing, except if it is small and is not evident to the one looking at it, or has had its head removed
32- Supporting (oneself) when rising upon something except due to an excuse
33- The sitting of rest
34- Leaning on the feet in turn except due to an excuse
35- Turning/swinging right and left
36- To spit
37- counting verses with the hand or prayer beads , not pressing down with the fingers
38- Praying towards the face of another person
39- Or towards fire
40- Reciting in the second unit a chapter previous (to the one recited)
41- Joining between two chapters between them which is one (chapter) in one unit or two units
42- Lengthening the recitation in the second more than the first in the obligatory prayers
43- Lengthening the prayer to the point that it becomes difficult for the congregation
44- Repeating a chapter in an unit of the obligatory prayer
45- Leaning against a wall or a pillar without an excuse in other than the optional
46- Standing behind a row in which there is a gap
47- Prayer in the street/road
48- Or on the land of another without his permission even if by indication
49- Praying whilst wearing household clothing
50- Or in the presence of food one desires
51- Or with filth which does not prevent the prayer, except if he fears the elapsing of the prayer time, or missing the congregation, if he does not fear. It is recommended for him not to cut off the prayer
52- Starting the prayer whilst withholding the call of nature , if someone experiences it during the prayer it is recommended for him to break the prayer

Section [Acts Permitted for the One Praying]
As for its permissible acts (they are):
1- Looking from the corner of the eyes without turning part of the face
2- Leveling the area of prostration
3- Killing a snake or scorpion during the prayer if someone fears harm from them, even with a number of strikes, If he feels safe from them it is disliked
4- To tie up the middle
5- To pray towards the back of someone who is speaking
6- To pray towards a copy of the Quran (mushaf)
7- Or a hanging sword
8- Or candle
9- Or burning lamp
10- On a carpet containing pictures not in the place of prostration
11- Praying with something in the mouth which does not prevent from the recitation which is recommended
12- Or in his hand something which does not prevent the recommended acts of placing
13- His breaking the prayer in the case of the theft of that which equals a dirham even if it is (the property) of another
14- The fear of wolves with regards to sheep
15- The prayer is also broken for fear of a blind person falling into a well or similar, not due to the call of the parent except for the call of help

Section [Sunnah’s before and after Prayer]
The legislated sunnahs before and after the obligatory prayer are of two categories, emphasized and non emphasized

[Emphasized Sunnahs]
The emphasized are:
1- Two before Fajr
2- Four before Dhuhr
3- Two after it
4- Two after maghrib
5- Two after Isha
6- Four before Juma’h
7- And four after it

[Non Emphasized Sunnahs]
1- Four before the Asr prayer
2- Four before Isha
3- And after Isha
4- Six after maghrib

[Witr]
As for the witr it is compulsory (wajib) . It consists of three units . The qunut in it is wajib, its method (of performance) is to raise the hands and say takbir before the bowing of the third (unit) and supplicate with the well known invocation of qunut if he is able to, if not he says
رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً، وَفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً، وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ
or says:
اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي Three times

Lord, forgive and have mercy, for you are the best of those who are merciful.

Completed on Wednesday in the month of Jamadi al-Ula in the year 1259 by the pen of the one in need of the forgiveness of his Lord: Abdullah bin Abi Bakr ibn Sheikh Muhammad

Evidences for Wudu

Over te snel bidden

Wat is Tasawwuf?
Mawlana Ashraf Ali Thanwi 

Voorwaar, hij die het (zijn nafs) loutert, zal welslagen. En waarlijk verliest hij die het bederft
(Sūrat al-Shams 91:9-10) 

Veel mensen hebben misvattingen over Tasawwuf. Velen denken dat het iets buiten de Koran en Sunnah is. Zowel de afwijkende Sūfīs als de oppervlakkige `Ulemā, hoewel zij zich aan de tegengestelde uiteindes van het spectrum begeven, houden zij samen dit verkeerde idee in stand. Het gevolg is dat de eerste groep de Koran en de Sunnah heeft vermeden, terwijl de tweede groep Tasawwuf heeft vermeden. Hoewel de term “tasawwuf”, net als vele andere religieuze termen die vandaag de dag gebruikt worden, zich later ontwikkelde, zijn de disciplines zeer zeker een onderdeel van de Sharī`ah. Het gedeelte van de Sharī`ah dat betrekking heeft op uitwendige daden zoals de salāh en zakāt wordt fiqh genoemd, terwijl het gedeelte dat inwendige gevoelens en toestanden van het hart behandelt, tasawwuf wordt genoemd. Beiden zijn bevolen in de Koran. Dus terwijl de Koran de salāh en de zakāt beveelt, beveelt de Koran ook dankbaarheid en liefde voor Allah (Hoog en Verheven is Hij!) en verwerpt het kwaad van hoogmoedigheid en ijdelheid. Eveneens in de boeken van Hadīth, samen met de hoofdstukken over `ibadāt (aanbiddingen), handel, commercie, huwelijk en scheiding, worden er ook hoofdstukken aangetroffen over riyā (uitsloverij), takabbur (hoogmoed), akhlāq (ethiek), enzovoorts. Deze bevelen zijn net zulke verplichte vereisten als diegene die zich bezighouden met uitwendige daden. 

Bij nader inzien zal beseft worden dat alle uitwendige daden bedoeld zijn voor de hervorming van het hart. Dat is de basis van succes in het hiernamaals, terwijl het bederven ervan de oorzaak van totale vernietiging is. Dit is precies wat technisch bekend staat als tasawwuf; zijn middelpunt is tahzīb al-akhlāq, of anders gezegd, de versiering van het karakter; zijn beweegreden is het verkrijgen van Goddelijk genoegen; zijn methode is volledige gehoorzaamheid aan de bevelen van de Sharī`ah.

Tasawwuf is de ziel van de Islam. Zijn functie is het reinigen van het hart van de lage, beestachtige eigenschappen van lust, plagen van de tong, woede, boosaardigheid, jaloezie, liefde voor de wereld, liefde voor roem, gierigheid, hebzucht, uiterlijk vertoon, ijdelheid, misleiding, enzovoorts. Tegelijkertijd richt het zich op de versiering van het hart met de edele eigenschappen van berouw, volharding, dankbaarheid, vrees voor Allah (Hoog en Verheven is Hij!), hoop, onthouding, tawhīd, vertrouwen, liefde, oprechtheid, waarheid, bedachtzaamheid, enzovoorts.Om de ziektes van het hart te constateren en te behandelen, vereist het normaal gesproken de hulp van een deskundige leraar of Sheikh. Hieronder worden de eigenschappen van een geschikte Sheikh genoemd.

(1) Hij bezit noodzakelijke, religieuze kennis.
(2) Zijn geloofsovertuigingen, gewoonten en gebruiken zijn in overeenstemming met de Sharī`ah.
(3) Hij koestert geen hebzucht voor de wereldse rijkdom.
(4) Hij heeft zijn tijd doorgebracht met het studeren bij een betamelijke Sheikh.
(5) De geleerden en goede Sheikhs van zijn tijd hebben een goede mening over hem.
(6) Zijn volgelingen zijn voornamelijk mensen die een goed begrip van de religie hebben.
(7) De meeste van zijn volgelingen volgen de Sharī`ah en verlangen niet naar deze wereld.
(8) Hij probeert oprecht zijn volgelingen te onderwijzen en ze moreel te trainen. Als hij iets verkeerds in hen ziet, verbetert hij het.
(9) In zijn gezelschap kan men een afneming van de liefde voor deze wereld en een toeneming van de liefde voor Allah (Hoog en Verheven is Hij!) voelen.
(10) Hijzelf voert regelmatig dhikr en spirituele oefeningen uit. 

Kijk niet naar het vermogen om karamāt (wonderlijke gunsten) uit te voeren of de toekomst te voorspellen, in het zoeken naar een Sheikh. Een zeer goede Sheikh hoeft niet in staat te zijn om karamāt uit te voeren; terwijl een persoon die karamāt tentoonstelt geen vroom persoon hoeft te zijn, of zelfs maar een Moslim. De vooraanstaande Sūfī Bayazīd zegt:  

“Wees niet misleid als je een beoefenaar van bovennatuurlijke prestaties ziet vliegen in de lucht. Meet hem met het met de norm van de Sharī`ah.” 

Wanneer je de juiste Sheikh vindt, en je tevreden bent met zijn vermogen om van spirituele leiding te voorzien, leg je een eed (ba`ya) af. Dan zal de Sheikh zijn murīd (leerling) begininstructies geven. Ze kunnen onder andere het volgende inhouden: 

(1) Toon berouw voor alle zondes uit het verleden en neem stappen om deze goed te maken, dus als er bijvoorbeeld gebeden tot nu toe in het leven gemist zijn, begin je deze in te halen.
(2) Als je enige onvervulde financiële verplichtingen naar een andere persoon toe hebt, maak dan plannen om ze te vervullen.
(3) Bewaak je ogen, oren en tong.
(4) Praktiseer dhikr regelmatig.
(5) Begin een dagelijkse sessie van zelfkritiek voordat je naar bed gaat. Herzie alle goede daden en slechte daden die je overdag uitgevoerd hebt. Toon berouw voor de slechte en dank Allah (Hoog en Verheven is Hij!) voor de goede.
(6) Doe aan murāqabat al-mawt (gedenken van de dood) iedere nacht voordat je naar bed gaat. Stel je voor dat je net bent doodgegaan. Overdenk de plotselinge pijnen van de dood, het ondervragen in het graf, de vlakte van de Opstanding, de Dag des Oordeels, de aanwezigheid in de rechtbank van Allah (Hoog en Verheven is Hij!), enzovoorts.
(7) Ontwikkel nederigheid. Zelfs als je opmerkt dat een ander individu de slechtste daden begaat, moet je hem of haar niet verachten of jezelf als nobeler beschouwen. Het is heel goed mogelijk dat de dader van de ondeugd toevlucht zoekt in het oprecht tonen van berouw, terwijl degene die de zondaar verachtte, verstrikt raakt in de vallen van de nafs en Shaytān. Niemand heeft de zekerheid betreffende zijn einde. Daarom is er geen excuus om een ander te verachten.  

De essentiële gedachte van tahzīb al-akhlāq is om onze natuurlijke vermogens in een staat van balans te brengen. De drie basisvermogens zijn woede, verlangens en intelligentie.  

Woede: in balans gebracht resulteert het in moedigheid, verdraagzaamheid, standvastigheid, het vermogen om woede in toom te houden en waardigheid. Overmaat aan woede leidt tot onvoorzichtigheid, opschepperigheid, trots, onvermogen in het in toom houden van woede en ijdelheid. Een tekort aan woede leidt tot lafheid, schande en gevoelens van minderwaardigheid. 

Verlangens: in balans gebracht resulteert het in kuisheid, vrijgevigheid, hāya (fatsoen), geduld en tevredenheid. Overmaat aan verlangens leidt tot hebzucht en lust. Het andere extreme leidt tot bekrompenheid, machteloosheid, enzovoorts.  

Intelligentie: in balans gebracht resulteert het in wijsheid, scherpzinnig en groot inzicht. Overmaat aan intelligentie maakt iemand misleidend, bedrieglijk en een oplichter. Het gebrek ervan leidt tot onwetendheid en domheid met het gevolg dat een dergelijk persoon snel is misleid.  

Een individu zal alleen als iemand met een mooi karakter worden beschouwd, als deze vermogens in balans en in evenwicht zijn. Innerlijke schoonheid verschilt bij mensen net als dat met uiterlijke schoonheid het geval is. De bezitter van de meest prachtige sīra was Profeet Muhammad (Allah zegene hem en geve hem vrede). De schoonheid van onze sīra is gebaseerd op haar nabijheid tot zijn sīrah.

Grootheid van Allaah subhanahu wa ta’ala

Ibn al-Qayyim beschreef Allahs grootsheid in de volgende bewoordingen:

“Hij bestuurt de aangelegenheden van de verschillende rijken en Hij gebiedt en verbiedt, schept, onderhoudt, brengt de dood, geeft het leven, geeft macht, en neemt macht weg (van en aan wie Hij wil), en laat de dag en (de) nacht afwisselen. Hij geeft varierende lotsbeschikkingen aan mensen en wisselt regeringen (en staten) af, waarbij Hij sommige vernietigt en andere laat ontstaan. Zijn Gebod en Macht overheersen in de hemelen en hun gebieden (zones), de aarde en alles wat erop en erin is, in de zeeën en in de lucht. Zijn Kennis heeft alles omvat, en Hij heeft alles geteld. Hij hoort alle soorten stemmen en zij verwarren Hem niet. Neen, echter hoort Hij iedere stem in zijn eigen taal en hulpbehoevendheid, en geen enkele stem houdt Hem zozeer bezig dat Hij de hulpbehoevendheid van een ander niet kan vervullen, en geen enkele hulpbehoevendheid zal ooit aan Zijn Volmaakte Kennis (en Zijn Macht om te verlossen) ontsnappen.

De vele noden van degenen die hulpbehoevend zijn vervelen Hem niet. Zijn Blik (Zicht) omvat alles wat er is. Hij ziet de beweging van een zwarte mier op een kale rots op een donkere nacht. Voor Hem, is het Ongeziene onbedekt en is het geheim niet langer een geheim:

“Allen die in de hemelen en op aarde zijn vragen Hem (heeft van Hem nodig). Iedere dag is Hij bezig (zoals met het eren van sommigen, vernederen van sommigen, het geven van leven aan sommigen, dood aan sommigen, etc.).” [Surah ar-Rahman 55:29]

Hij vergeeft een slechte daad, doet depressiviteit verdwijnen en brengt respijt (kwijtschelding) van rampen, verlichting voor een ieder die het nodig heeft, rijkdom voor de arme, leiding voor degene die is misleidt, licht voor degene die de weg kwijt is, hulp voor de wanhopige, (een gevoel van) voldaanheid voor de hongerige, bedekking voor degene die nauwelijks gekleed is, genezing voor de zieke, en gemak voor degene die lijdt. Hij aanvaardt degene die berouw toont, geeft beloning aan degene die goed doet, geeft bijstand aan degene die onrechtvaardig is behandeld, vernietigt een arrogante persoon, bedekt fouten, geeft veiligheid na angst, en verheft sommigen en vernedert anderen.

Als degenen die in Zijn hemelen en op Zijn aarde wonen en al degenen die Hij geschapen heeft, of zij nu mensen zijn of Jinns, harten hadden gelijk aan het meest vrome hart, dan zou (dit) Zijn Koninkrijk niet vermeerderen (vergroten). Als Zijn gehele schepping, of het nu mensen zijn of Jinns, harten hadden gelijk aan het slechtste hart, dan zou dit niets aan Zijn Koninkrijk afdoen. En tevens, als allen die in Zijn hemelen en op Zijn aarde wonen, de gehele mensheid en alle Jinns, de doden en de levenden, op één stuk land gaan staan en ieder Hem vraagt betreffende zijn hulpbehoevendheid, en Hij dan hun noden vervult, dan zal dit niet in het minste afdoen aan Zijn bezit. Hij is de Eerste, niets is er vóór Hem, de Laatste, niets is er na Hem, de Allerhoogste, niets is er boven Hem, en de Meest Nabije, niets is er nabijer dan Hij. Hij, Verheven en zó Hoog (Immerverheven) als dat Hij is, is de Beste Die men kan en zou moeten gedenken, de Enige Die het verdient om aanbeden en bedankt te worden, de Vriendelijkste van al degenen die bezitten en de Meest Vrijgevige van al degenen aan wie gevraagd wordt (om) te geven. Hij is de Koning Die geen deelgenoot heeft, de Ene Die geen concurrent heeft, de Samad (de Enige van Wie al het geschapene afhankelijk is) Die geen nakomelingen heeft, en de Immerverhevene, er is niemand (en niets) zoals Hij. Alles zal vergaan behalve Zijn Aangezicht, en iedere koningschap zal zeker vergaan behalve het Zijne. Hij zal slechts gehoorzaamd worden met Zijn verlof, en Zijn Kennis onthult alle ongehoorzaamheid aan Hem. Wanneer Hij wordt gehoorzaamd, toont Hij Zijn dankbaarheid daarvoor, en wanneer Hij niet wordt gehoorzaamd, schenkt Hij vergiffenis (aan diegenen die Hem werkelijk berouw tonen). Iedere straf van Hem is rechtvaardig en elke vrijgevigheid (gift) is een gunst. Hij is de Meest Nabije Getuige en de Meest Nabije met Zijn Volmaakte Zorg. Hij beheerst de voorhoofdslokken van alles en heeft de volledige optekeningen van alle daden en de boeken van alle tijdperken. De harten zijn ontmaskerd voor Hem en het geheim is onthuld. Zijn geven en (Zijn) straffen zijn slechts een Bevel:

“Voorwaar, wanneer Hij iets wil (scheppen), dan zegt Hij er slechts tegen “Wees”, en het is.” [Surah Yasin 36:82]

Door: Ibn al-Qayyim al Jawziyyah
Bron: “The Weakening of Faith – Its Symptoms – Causes & Cure” by Shaykh Muhammad Saleh al-Munajjid © 1997 Daar of Islamic Heritage
http://sincerehearts.nl/lessen/41.html

Soorten ziekten die het Hart aanvallen en hun genezing

Er zijn twee soorten ziekten die het hart aanvallen; de ene is twijfel en dwaling, en de andere lust en verlangen. Beiden worden vermeld in de Qur’an. Allah zegt over de ziekte van de twijfel:

“In hun hart is een ziekte (twijfel en huichelarij) en Allah heeft deze ziekte doen verergeren…” [Surah al-Baqara 2:10]

En Hij heeft gezegd:

“En opdat degenen in wier harten een ziekte (huichelarij) is en de ongelovigen zullen zeggen: “Wat wil Allah met dit voorbeeld zeggen?”” [Surah Al-Muddaththir 74:31]

Allah zegt over degenen die weigeren de Qur’an en de Sunnah tot de basis van hun oordeel te maken:

“En wanneer zij tot Allah en Zijn boodschapper opgeroepen worden, opdat hij onder hen oordeelt, dan is er een groep onder hen die zich afwendt. Maar indien het recht aan hun kant is, begeven zij zich nederig naar hem. Is er een ziekte in hun harten, of twijfelen zij, of vrezen zij dat Allah en Zijn Boodschapper onrechtvaardig voor hen zijn? Integendeel, zij zijn degenen die de onrechtvaardigen zijn.” [Surah an-Noor 24:48-50]

Dit is de ziekte van twijfel en dwaling.

Ook zegt Allah over lust en verlangen, in dit geval overspel (ontucht):

“O vrouwen van de Profeet, jullie zijn zoals geen van de andere vrouwen, als jullie (Allah) vrezen. Weest daarom niet minzaam in jullie manier van spreken, waardoor degene in wiens hart een ziekte (van huichelarij, of slechte verlangens naar overspel(ontucht)) is, begeerte gaat voelen…..” [Surah Al-Ahzab 33:32]

De voorziening van de juiste (genees)middellen tegen de ziekten van het hart (verwijzend naar zowel geestelijke als emotionele kwalen) komen alleen van de Profeten, alaihim as salam, en Boodschappers van Allah. Het hart wordt beter, wanneer het kennis verwerft over zijn Heer en Schepper, en in Zijn Namen, Eigenschapen, Daden en Geboden. Het hart wordt ook beter, wanneer het het verwerven van de Tevredenheid van Allaah verkiest (boven andere zaken) en datgene verkiest waar Hij van houdt, terwijl Zijn Verboden worden vermeden en datgene wat zou kunnen leiden naar Zijn ontevredenheid. Er is geen leven, gezondheid of welzijn voor het hart, behalve via deze methode, welke alleen de Boodschappers kunnen leveren. Het is verkeerd om te denken dat iemand ooit het welzijn van het hart kan bereiken via enige andere weg dan door de leiding van de Boodschappers van Allah. Deze misvattingen (fouten) komen voort uit het verwarren van de ware welzijn van het hart met het vervullen en versterken van zijn lagere dierlijke lusten en verlangens. Op deze manier zal het hart ver weg blijven van het verkrijgen van zijn ware welzijn en kracht, en zal zelfs zijn bestaan in gevaar zijn. Zij die geen onderscheid maken tussen deze twee wegen, zouden moeten rouwen om het leven en de gezondheid van hun hart, of in feite vanwege het ontbreken daarvan. Laat zulke mensen ook treuren over het feit dat het licht van de ware leiding ontbreekt bij hen, en omdat zij zich volledig in een oceaan van duisternis bevinden.

Door: Ibn al-Qayyim al Jawziyyah
Bron: Hoofdstuk 1 van “Healing with the Medicine of the Prophet, sallallahu `alayhi wa sallam”, ©Darussalam, Riyadh
link: http://sincerehearts.nl/lessen/40.html

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ

DE AFSTAND VAN DE VOETEN IN HET GEBED

Uit het boek: ‘’The Salah of a Believer in the Quran and Sunnah’’ van:
Shaykh Abu Yusuf Riyadh ul Haqq [1]

Vertaler: Abu Naim al Halmundi

Vele overleveringen zijn er verhaalt over het rechtmaken van de rijen en zij bestaan uit een aantal verschillende uitdrukkingen om de nadruk op dit punt te leggen, zoals de volgende overleveringen:

1. Sayyidina Anas bin Malik (ra) verhaalt dat de Profeet (salallahu aleyhi was sallam) zei, ‘ Breng jullie rijen samen, hou ze dichtbij elkaar en hou jullie nekken in een lijn, voor bij Hem in Wiens handen de ziel van Muhammad rust, waarlijk ik zie de shaytaan in de gaten van de rijen komen zoals kleine schapen het doen.’ [2]

2. Sayyidina Nu’maan bin Bashir (ra) zegt: ‘De Profeet (salallahu aleyhi was sallam) draaide zijn gezicht om naar de mensen en zei drie keer, ‘’Maak jullie rijen recht.’’ (En zei daarna,) ‘’Bij Allah, jullie maken jullie rijen recht of anders zal Allah onenigheid in jullie harten brengen.’’ (Nu’maan bin Bashir zegt vervolgens,) Ik zag iedere man zijn schouder tegen zijn metgezel’s schouder doen, zijn knie tegen zijn knie, en zijn enkel tegen zijn enkel.’ [3]

3. Sayydina Anas bin Malik (ra) verhaalt dat de Profeet (salallahu aleyhi was sallam) zei. ‘ Maak jullie rijen recht, want waarlijk ik zie jullie van achter mijn rug.’ Sayyidina Anas bin Malik (ra) zegt, ‘Wij verenigden onze schouders en voeten met de schouders en voeten van de persoon naast ons.’ [4]

Echter, bepaalde mensen nemen sommige aspecten van de bovenstaande overleveringen letterlijk en staan erop om doorgaans in het gebed hun enkels en voeten [5] tegen de enkels en voeten van de personen naast hen te zetten.[6] Hun kennisneming van de overleveringen is het tegenovergestelde met dat van de geleerden van hadith (overleveringen) en fiqh (wetleer)

Imam Bukhari heeft de bovenstaande overlevering van Sayyidina Anas bin Malik (ra) vermeld in een hoofdstuk die hij ‘Hoofdstuk op het verenigen van de schouders en voeten in de rij.’ Heeft genoemd. Hafidh Ibn Hajar al Asqalani zegt in zijn uitleg van Sahih Bukhari, Fath al Bari, ‘ De betekenis van dit is om de nadruk te leggen op het recht maken van de rijen en het upvullen van de gaten er tussen.’ [7]

De muhaddithun (geleerden van ahadith) en fuqaha (wetgeleerden) hebben nooit deze uitdrukkingen letterlijk genomen, maar zoals uitgelegd hierboven door Hafidh Ibn Hajar al Asqalani, alleen maar aangenomen als een algemene indicatie van de maatstaven welke aangenomen moeten worden om de rijen recht en compleet te maken voor het aanvang van het gebed. Zij leggen de handelingen van de Sahaba (radiallahu anhum) uit als zijnde voor het gebed. Het is extreem moeilijk zo niet onmogelijk om deze handelingen in de houding van Ruku, Sajdah, en Tashahhud te doen, en er is geen bewijs om te suggereren, dat als het dient uitgevoerd te worden, dat het alleen beperkt zou worden tot de houding van Qiyaam. In feite zelfs in de Qiyaam is het extreem onhandig om iemand’s knie tegen het knie van de persoon naast zich te houden. [8] Het is daarom voor deze redenen dat de mujtahid imaams, de muhaddithun en de fuqaha van de moslim gemeenschap het bij elkaar van de voeten, knieën, en enkels nooit als zijnde een deel van de houding in het gebed, of als een procedure in het gebed hebben genoemd. [9] Zijn zien dit alleen als een pré-gebed maatstaaf om er zeker van te zijn dat de rijen recht en compleet zijn. Dus als eenmaal de gaten in de rijen zijn opgevuld en de rijen recht zijn, dan zou men een normale houding moeten aannemen en beide voeten op een comfortabele afstand [10] van elkaar houden zodat men met khoesjoe (consentratie) en volledige overgave voor Allah kan staan.[11]

[1] Met enkele toevoegingen en voetnoten van mij (vertaler)
[2] Ahmad 13324,Abu Dawud 667 and Nasai 815
[3] Ahmad 17962, Abu Dawud 662, Ibn Khuzaymah 160, Ibn Hibbaan 2173 en Daraqutni 1080.
[4] Bukhari 692.
[5] Deze bepaalde mensen hebben ironisch genoeg alleen het aanraken van elkaars voeten uit de overleveringen overgenomen, en zij praktiseren dit op een manier dat zij alleen de tenen van elkaar aanraken. Hiermee verlaten zij de Sunnah van het gebed dat de voeten loodrecht tegenover de Qibla moeten staat immers het is Sunnah om alle ledematen in het gebed richting de Qibla te houden, want om de tenen van de personen naast je te aanraken moet je je voeten scheef houden. Hierbij houden deze mensen ook nog eens hun voeten heel wijd uit elkaar om elkaar tenen te raken, het is zelfs zo dat deze bepaalde mensen deze lelijke houding waarbij de voeten wijd van elkaar staan met scheefstaande voeten overnemen in het gebed dat ze individueel bidden.
[6] Menig persoon verliest hierdoor zijn khoesjoe (concentratie) in het gebed wat het belangrijkste onderdeel van het gebed is. Ook is het zo dat het niet toegestaan is om onnodige bewegingen te maken in het gebed want dit maakt volgens sommige wetscholen het gebed zelfs ongeldig. Soms krijgt men het idee dat deze bepaalde personen meer bezig zijn met het aanraken van elkaar voeten dan met het gebed omdat dit doorgaans het gebed steeds gebeurd, het is voor velen zeer irritant dat steeds als men voor een nieuwe raka’h opstaat naar de Qiyaam na de twee Sajdah’s steeds weer aangeraakt wordt. Je wordt dan vaak ook gedwongen (als je de ander zijn voet niet wilt aanraken) je voet steeds op te schuiven zodat je uiteindelijk je eigen andere voet aanraakt. Dit veroorzaakt nog meer ergernis zodat sommigen net als zoals willen handelen als Shayk Mustafa Bassir dit deed in Marokko; “as we went into ruku`, the Shaykh slapped the man below the knee and he retreated.”
[7] Fath al Bari, 2/268. Dit is ook precies wat Allamah Qastalani geeft precies dezelfde uitleg in zin Irshad Sari 2/368, Allamah Ayni geeft ook de zelfde uitleg in een andere bewoording in zijn Umdat al Qari 5/259 hij zegt; ‘’De Profeet (salallahu aleyhi was sallam) heeft met deze nadruk te kennen gegeven om de rijen recht te maken en de gaten ertussen op te vullen.’’ Allamah Kashmiri zegt in zijn Faid ul Bari 2/236 ; ‘’Dit is de bedoeling zoals overgenomen door de Aimmah van de vier scholen van Fiqh d.w.z. twee personen zouden niet zodanig een ruimte moeten openlaten in de rij zodat een derde er tussen zou passen. Het geval van het tegen elkaar zetten van de voeten in het gebed is een innovatie (bidah) van bepaalde personen.’’
[8] Deze bepaalde mensen spreiden hun voeten ver uit elkaar om de ander zijn tenen aan te raken en overzien het feit dat hierdoor alleen de afstand tussen de knieën en schouders met de personen naast je groter wordt!
[9] Het staan in geen een Fiqh boek vermeld, noch was/is er een klassieke of hedendaagse geleerde van de vier wetscholen die dit als standpunt had/heeft.
[10] Het is overlevert dat Abdullah bin Umar (ra) in het gebed zijn geen grote opening tussen zijn twee voeten liet, en noch zijn voeten tegen elkaar zette, maar een comfortabele afstand tussen zijn twee voeten hield d.w.z. dat hij zijn voeten niet te dicht op elkaar en niet te ver van elkaar hield. (Al Mughni 2/11). Qiyaas (analogie) wijst ook uit dat de beste positie is om de voeten in het gebed niet te ver van elkaar en niet te dicht op elkaar te houden. Immers, als een man of vrouw op bezoek gaat naar een zeer belangrijke persoon gaat men ook niet met de benen en voeten van elkaar wijd zitten of staan maar neemt met een fatsoenlijke gematigde houding aan. Wat voor houding en abaab (fatsoen) zou je dan met je benen en voeten moeten aannemen als je voor Allah staat!
[11] Om deze afstand een indicatie te geven hoe men de afstand van de voeten in het gebed zou moeten houden welke het meest is voor de khoesjoe en adaab in het gebed , gebaseerd op de overlevering in de voetnoot hierboven van Abdullah bin Umar (ra) zijn de opinies van de vier wetscholen als volgt:

1. Volgens Hanbali geleerden zou er een ‘’kleine’’ ruimte tussen de voeten van de musalli moeten zijn.
2. Volgens de Maliki geleerden, zou de afstand tussen de twee voeten gematigd moeten zijn; niet tegen elkaar en ook niet zo ver van elkaar wat als weerzinwekkend wordt beschouwd
3. Volgens de Shafi’i geleerden zou de ruimte tussen de twee voeten ter grootte van een hand moeten zijn. Het is makruh om de voeten wijder dan dit te spreiden.
4. Volgens de Hanafi geleerden zou de ruimte tussen de twee voeten ter grootte van vier vingers moeten zijn.

Uit het boek: ”The Salah of a Believer in the Quran and Sunnah” van:
Shaykh Abu Yusuf Riyadh ul Haqq [1]

Vertaler: Abu Naim al Halmundi

DE POSITIE VAN DE AHLA SUNNAH WAL DJAMA’AH GELEERDEN:

Imam Tirmizi overlevert in zijn Sunan:

”Het op elkaar leggen van de handen in het gebed, is een handeling van de geleerde Sahaba, Tabi’un en Tab’ Tabi’in. Zij zijn van mening dat de individu in het gebed zijn rechterhand over zijn linker plaatst. Sommigen van hen geloven dat de positionering van beide handen boven de navel is, terwijl anderen beweren dat het onder de navel dient geplaatst te worden. Beiden zijn toegestaan in hun mening.”[2]

Zoals beschreven door Imam Tirmizi , de exacte positie van de handen in het gebed is een punt van meningsverschil tussen de geleerden. De verzameling van overleveringen betreffende deze topic bevatten referenties voor beiden posities (boven & onder de navel) Beide methodes zijn vanaf de tijd van de sahaba (r.anhum) tot op de dag van vandaag in uitvoering gebleven.

Het is noemenswaardig dat Imam Tirmizi geen vermelding maakt over het plaatsen van de handen op de borst, dat het iemands uitoefening of mening was.

DE POSITIE VAN DE 4 WETSSCHOLEN (MADHAATIB):

Hieronder citeren we de standpunten van de 4 madhaatib (wetscholen).

• De fatwa van de Hanafi geleerden voor mannen is de dat de handen onder de navel geplaatst worden.

• De fatwa van de Hanbali geleerden is dat de handen onder navel geplaatst worden.

• De fatwa van de Shafi’ geleerden is dat de handen boven de navel en onder de borst geplaatst worden.

• De fatwa van de Maliki geleerden is dat het mandub is (men een vrije keuze heeft) om de handen te laten hangen of ze boven de navel en onder de borst te plaatsen.

De bovenstaande posities van de 4 madhaatib (wetscholen) zijn de ”Muftabih Qawl”, dat wil zeggen de standpunt waarmee fatwa wordt gegeven in de madhab (wetschool).[3]

DE ZWAKHEDEN VAN DE OVERLEVERINGEN OVER HET PLAATSEN VAN DE HANDEN OP DE BORST, EN HET BEWIJS DAT ZE NIET ALS BEWIJS GELDIG ZIJN.

• Overlevering 1:

Wail bin Hujr (ra) zegt; ”Ik bad met de Profeet (sallallahu alaihi was sallam) en hij legde zijn rechterhand over zijn linkerhand op zijn borst.”[4]

Imam Nimawi zegt; De ketting van overleveraars (isnad) is twijfelachtig, en de toevoeging van de woorden ”op zijn borst” zijn niet authentiek en niet vastgesteld.

Deze hadith is overgeleverd van Muammal bin Ismail van Sufyan al Thawri van Aasim bin Kulayb van Wail bin Hujr (ra) – Echter het is alléén Muammal bin Ismail die de toevoeging van de woorden ”op zijn borst” verhaald van Sufyan al Thawri. Sufyan al Thawri’s andere student Abdullah bin al Walid welke deze overlevering ook van hem verhaald voegd deze toevoeging van de woorden ‘’op de borst’’ niet toe in zijn overlevering zoals opgetekend in de Musnad van Imam Ahmad.[5]

Andere overleveraars die deze overlevering verhalen samen met Sufyan al Thawri van Aasim bin Kulayb hebben ook niet deze toevoeging van de woorden ”op zijn borst” verhaald in hun overleveringen. Observeer de volgende lijst van overleveraars welke de zelfde overlevering hebben verhaald van Aasim bin Kulayb, maar geen enkele heeft de extra woorden ‘’op zijn borst’’ toegevoegd zoals verhaald door Muammal bin Ismail.

• Sh’ubah, Abdul Wahid, and Zubair bin Muawiyah in Imam Ahmad’s Musnad.[6]

• Zaidah in Imam Ahmad’s Musnad, Darimi, Abu Dawud. Nasai en Bayhaqi.[7]

• Bishr bin al Mufaddhal in Ibn Madjah, Abu Dawud and Nasai.[8]

• Abdullah bin Idris in Ibn Madjah.[9]

• Salam bin Salim in Abu Dawud Tayalisi’s Musnad.[10]

Er zijn veel meer ketting van overleveraars voor deze overlevering, maar geen een bevat de toevoeging van de woorden ”op zijn borst”. Dus het is duidelijk dat dit Muammal bin Ismail’s eigen foutieve toevoeging is aan de overlevering.

Ibn al Qayyim zegt daarom ook in zijn I’laam al Muwaqqieen; ”Niemand heeft ‘op zijn borst’ gezegd behalve Muammal bin Ismail.”[11]

Daarom zoals Imam Nimawi heeft geconcludeerd in zijn al T’aliq al Hasan, deze overlevering met de toevoeging van de woorden ”op zijn borst” is extreem zwak (daif jiddan)

Het is een geaccepteerde principe van overleveringen (Usuul al Hadith) dat als een bepaalde authentieke en betrouwbare overleveraar in tegenstrijd is met andere gelijkwaardig of meer betrouwbare overleveraars in zijn bewoording van een overlevering, dan wordt deze overlevering tegenstrijdig (shaadh) verklaard en niet geaccepteerd. Als dit het geval is met authentieke overleveraars, dan kan een onregelmatige toevoeging van de woorden ”op zijn borst” niet geaccepteerd worden van een overleveraar welke hoewel door sommigen aanvaardbaar is verklaard; veel fouten maakt, en zwak van geheugen is zoals Muammal bin Ismail.

Bestudeer de volgende opmerkingen van de geleerden van Jarh en Tadil over Muammal bin Ismail:

Abu Hatim zegt; ”Hij is saduq (trouw), permanent in de sunnah, maar een van vele fouten.”
Imam Bukhari zegt; ”Muammal is Munkar al Hadith (verworpen in overleveringen wegens verhalen van verzonnen ahadith)”

(Mensen die Imam Bukhari als de ultime authoriteit met betrekking tot overleveringen zien zouden de volgende opmerking van Imam Bukhari moeten noteren: ”Het is niet toegestaan van iemand te overleveren welke ik als Munkar al Hadith heb gelabeld.”[12]

Dhahabi zegt in Al Kashif; ”is saduq (trouw), permanent in de sunnah ,maar een van vele fouten. Het is ook gezegd dat hij zijn boeken had begraven en vanuit zijn hart verhaalde en dus fouten maakte.”

Ibn Sa’d zegt; ”Hij is thiqah (betrouwbaar), doch een van vele fouten.”

Yakub bin Suyan zegt; ”Muammal Abu Abdul Rahman is een grootse sunni shaykh. Ik heb Sulayman bin Harb hem horen prijzen. Onze shaykh’s adviseerden hem overleveringen te nemen, zeggende dat hem overleveringen niet zo zijn zoals de overleveringen van hem metgezellen. Op tijden is het verplicht voor de mensen van kennis om afstand te nemen van zijn overleveringen aangezien hij munkar (verzonnen) overleveringen verhaalde van zelfs zijn authentieke leraren. Dit is zeer ernstig, want als hij die munkar (verzonnen) overleveringen van zwakke autoriteiten zou verhaald hebben zouden wij hem geëxcuseerd hebben.”

Saji zegt; ” Hij maakt overdreven veel fouten. Hij is saduq (trouw), maar een van vele fouten. Hij heeft fouten welke veel te lang zouden duren om ze op te noemen.”

Muhammad bin Nasr al Marwazi zegt; ”Als Muammal alleen een bepaalde overlevering verhaald, dan is het verplicht om te pauzeren en de overlevering te onderzoeken aangezien hij een slechte geheugen had en overdreven fouten maakte.”[13]

Hafidh Ibn Hajar heeft in zijn Fath al Bari duidelijk gemaakt dat er zwakte’s zijn in Muammal bin Ismail’s verhalingen van Sufyan al Thawri.[14]

De bovenstaande overlevering in kwestie heeft deze keten van overlevering.

We moeten ook niet vergeten dat de sahabi die deze overlevering verhaald; Wail Bin Hujr (ra) een inwoner van Kufa was, en de toepassing van de mensen uit Kufa was om de handen onder de navel te plaatsen. Er is niks dat zou suggereren dat hij in tegenspraak was tot dit. Sufyan al Thawri, van wie Muammal bin Ismail bovenstaande hadith verhaald is zelf van mening dat de handen onder de navel dienen geplaatst te worden zoals vermeld door Ibn Qudamah en de auteur van Bughyah al Alma’i.[15]

• Overlevering 2:

Hulb (ra) verhaald; ”Ik zag de Profeet (sallallahu alaihi was sallam) vanuit zijn rechter en linkerkant draaien en ik zag hem ook dit op zijn borst plaatsen.”

Yahya -een van de overleveraars- beschrijft ”dit” zijnde als de rechter op de linkerhand op de pols.[16]

De bovenstaande overlevering bevat de woorden ”op de borst”. Deze extra bewoording is niet met zekerheid vastgesteld of bevestigd, omdat van alle overleveraars die deze hadith van Simak verhalen, er maar één deze extra bewoording verhaald.

Observeer de volgende verhalingen van dezelfde overlevering zonder de extra woorden van ”op de borst”.

• Abu al Ahwas verhaald van Simak bin Harb van Qabeesah bin Hulb van zijn vader dat de Profeet (sallallahu alaihi was sallam) ons in het gebed leidde en zijn linkerhand met zijn rechter vasthield.[17]

• Shareek verhaald van Simak van Qabeesah bin Hulb van zijn vader welke (naar het einde van een langere hadith) zegt ; ”Ik zag hem zijn ene hand over de andere plaatsen en ik zag hem ook een keer naar rechts en een keer naar links draaien.”[18]

•Wakee verhaald van Sufyan van Simak bin Harb van Qabeesah bin Hulb van zijn vader welke zegt; ”Ik zag de Profeet (sallallahu alaihi was sallam) zijn rechterhand op zijn linker plaatsen in het gebed en ik zag hem ook wegdraaien naar zijn rechter en linkerkant.[19]

• Daruqutni overleverd van Abdul Rahman bin Mahdi en Wakee’, van Sufyan van Simak bin Harb van Qabeesah bin Hulb van zijn vader welke zegt; ”Ik zag de Profeet (sallallahu alaihi wa sallam) zijn rechterhand op zijn linker plaatsen in het gebed.”[20]

De bovenstaande overleveringen tonen duidelijk aan dat de woorden ‘’op de borst’’ een onbetrouwbare toevoeging is van één van de overleveraars en daarom is deze specifieke overlevering shaadh (in tegenstrijd)

Imam Nimawi voegd toe in zijn al T’aliq al Hasan:

”Ik heb de verdenking dat de bewoording van deze overlevering zonder opzet is veranderd door een schrijver. De correcte bewoording zou ogenschijnlijk “Yadhau hadhihi ala hadhihi” dus ”Hij plaatste deze hand op deze hand” moeten zijn en niet “hadhihi ala sadrihi” dus ”Deze hand op zijn borst” Alleen deze bewoording is in lijn met de verklaring van een van de overleveraars zoals het is vermeld in de overlevering; ”Yahya –een van de overleveraars- beschrijft dit zijnde als de rechter op de linkerhand op de pols.” Dit zou dan ook overeenkomen met alle andere verhalingen van deze overlevering die niet de woorden ”op de borst” bevatten, en het zou ook verklaren waarom de volgende auteurs het niet in hun uitvoerige collecties hebben opgetekend: Haithami in zijn Majm’a al Zawaid, Suyuti in zijn Jam’ al Jawami, en Ali al Muttaqi in zijn Kanz al Ummal. En Allah weet het beste.”[21]

De auteur van Awn al M’abud geeft ook toe dat het commentaar van Yahya –een van de overleveraars van de betreffende overlevering- niet overeenkomt met de bewoording van de overlevering.

• Overlevering 3:

Tawus overleverd dat de Profeet (salallahu alaihi was sallam) gewend was zijn rechterhand over zijn linker te plaatsen, en ze stevig op zijn borst vast te klampen tijdens het gebed.[22]

Imam Nimawi heeft deze overlevering zwak verklaard.[23]

Deze hadith is mursal (een overlevering verhaald van de Profeet ‘salallahu alaihi was sallam’ door een Tabi’ met de missende link van een Sahabi) en de ketting van overleveraars bevat Sulaiman bin Musa welke door sommige geleerden als zwak is geclassificeerd. Imam Bukhari claimd dat hij munkar (verzonnen) overleveringen heeft. Imam Nasai zegt dat hij niet sterk is in Hadith (overleveringen). Hafidh Ibn Hajar zegt in Al Taqrib; ”Hij is saduq (trouw) en een faqih (wetgeleerde). Er is enige zwakte in zijn overleveringen.” Bovendien Abu Dawud heeft dezelfde overlevering opgetekend in zijn Marasil maar met een andere bewoording. In plaats van ”hij klampte ze stevig op zijn borst vast” luid die overlevering; ”hij omwindde zijn vingers van zijn handen op zijn borst”[24]

• Overlevering 4:

Wail bin Hujr verhaald; ”Ik was aanwezig bij de Profeet (salallahu alaihi was salam). Hij stond op, ging naar de masjid en betrad de mihraab. Hij hief zijn handen met de takbir en plaatse daarna zijn rechterhand over zijn linker op zijn borst.”[25]

Imam Nimawi zegt;

”De keten van overleveraars is extreem zwak (daif jiddan). Dhahabi heeft over Muhammad bin Hujr in Mizaan gezegd dat hij munkar (verzonnen) overleveringen heeft. Imam Bukhari heeft gezegd dat er een probleem over hem is. (Imam Bukhari gebruikt vaak deze uitdrukking om de zwakte van een overleveraar te beschrijven.) Ibn al Turkmani zegt; ”De moeder van Abdul Jabbar is de moeder van Yahya. Ik weet niet haar naam of haar details (graad van betrouwbaarheid).” Said bin Abdul Jabbar is ook zwak. Dhahabi citeert Imam Nasai als zeggende dat Said bin Abdul Jabbar niet sterk is. Hafidh Ibn Hajar zegt in Taqrib; ”Said bin Abdul Jabbar al Hadhrami al Kufi is zwak.”[26]

• Overlevering 5:

Aqabah bin Sahban verhaald dat Ali (ra) becommentariërend op de vers [Bid daarom tot uw Heer en offer] uitlegde, dat dit betekend om de rechterhand op het midden van de linker te leggen en ze op de borst te plaatsen.[27]

Ibn al Turkmani zegt dat zowel de keten van overleveraars als de tekst van deze overlevering mudharib zijn.[28]

• Overlevering 6:

Abu al Jawz verhaald van Ibn Abbas (ra) dat hij over de vers [Bid daarom tot uw Heer en offer] zei: Dit betekend het plaatsen van de rechterhand op de linker in het gebed, op de borst.[29]

Imam Nimawi heeft de isnad (keten van overleveraars) van deze overlevering zwak verklaard.

Hij zegt; ”Rawh bin al Musayyab is matruk (verlaten in overleveringen).” Ibn Hibbaan zegt dat Rawh bin al Musayyab fabricatie’s verhaald en toeschrijft aan zelfs betrouwbare autoriteiten. Het is niet toegestaan om van hem te verhalen. Ibn Adiyy zegt dat zijn overleveringen niet behoudend zijn.[30]

De keten bevat ook een derde overleveraar; Amr bin Malik al Nakri. Ibn al Turkmani schrijft over hem in zijn Jawhar al Naqiyy zeggende;

”Ibn Adiyy heeft gezegd dat Amr al Nakri Munkar al Hadith (verworpen in overleveringen wegens verhalen van verzonnen ahadith) zelf als hij van betrouwbare autoriteiten overlevert. Hij plagieerde overleveringen en Abu Yala al Mawsili verklaarde hem zwak.”[31]

De correcte tafsir (uitleg) van deze vers:

Ibn Jarir al Tabari citeerd de tafsir (uitleg) van de ulema (geleerden) van welke hij verklaard de meest correcte te zijn;

De betekenis van deze vers is dat;

”Oh Boodschapper van Allah! Maak al jou gebeden oprecht in de naam van jou Heer, zonder enige aandeel voor valse goden en heiligheden, en maak ook al jou opofferingen alleen in de naam van jou Heer zonder enige aandeel voor enig afgod.”

Ibn Kathir heeft ook deze uitleg van Ibn Jarir al Tabari geciteerd zeggende dat het een zeer goede uitleg van hem is.

CONCLUSIE:

De overleveringen met betrekking tot het plaatsen van de handen op de borst zijn overleveringen die niet als bewijs kunnen dienen, sommige zijn zwak (daif) terwijl anderen extreem zwak (daif jiddan) of in tegenstrijd zijn met authetiekere overleveringen (munkar). Elke overlevering bevat wel een of meerdere overleveraars die; een zwakke geheugen hebben en dus als zwak zijn bestempeld, extreem veel fouten maken, wiens overleveringen verlaten zijn (matruk), of bestempeld zijn van het overleveren van verzonnen overleveringen (munkar). Het is ook niet correct om te zeggen dat de verschillende overleveringen elkaar versterken tot de de graad van één hasan (goede) overlevering, dit is door de hevige zwakheden die zijn gevonden in de verschillende overleveringen. Vandaar dat deze overleveringen niet als bewijs kunnen dienen en het niet toegestaan is om erop te handelen, en waarschijnlijk ook de reden waarom geen één van de madhaadib het plaatsen van de handen op de borst als een standpunt heeft genomen. Want waren deze overleveringen authentiek(-er dan de overleveringen van de handen boven of onder de navel plaatsen) dan hadden de mujtahid’s van de madhaadib deze als bewijs genomen. Wallahu ahlam.

VOETNOTEN:

[1] Met enkele kleine aanvullingen van mij (Vertaler)
[2] Tirmizi 252
[3] Kitab al-Fiqh ‘Ala al-Madzahib al-Arba’ah 249-262
[4] Ibn Khuzaimah, 479
[5] Ahmad 18392
[6] Ahmad 18398, 18371 & 18397
[7] Ahmad 18391, Darimi 1357, Abu Dawud 726, Nasai 889 en Bayhaqi 2325
[8] Ibn Madjah 810, Abu Dawud 726 & 957, en Nasai 1265
[9] Ibn Madjah 810
[10] Abu Dawud Tayalisi 1020
[11] I’laam al Muwaqqieen 2/361
[12] Mizan al I’itidal. 1/119
[13] Zie Tahdhib al Tahdhib
[14] Fath al Bari, 9/297
[15] Ibn Qudamah in al Mughni 2/23, en anderen zoals geciteerd door de auteur van Bughyah al Alma’i 1/316)
[16] Ahmad 21460. Allamah Hashim Sindi zegt in zijn Dirham al Surrah pag.113 dat Simak bin Harb en Qabisah (twee van de overleveraars van deze overlevering) beiden zijn geringgeschat door sommige Ulema van Jarh en Tadil.
[17] Ibn Abi Shayba 3934, Ahmad 21467, Ibn Madjah 809, Tirmizi 252. Imam Tirmizi zegt dat dit een Hasan Sahih overlevering is.
[18] Ahmad 21464
[19] Ahmad 21461 & 21475
[20] Daruqutni 1087
[21] al T’aliq al Hasan (1/145)
[22]Abu Dawud 759
[23] al T’aliq al Hasan 1/145. Allamah Hashim Sindhi zegt in zijn Dirham al Surrah pag.27 dat de betrouwbaarheid van twee van de overleveraars is betwist: Sulaiman bin Musa en Haitham bin Humaid.
[24] Marasil Abu Dawud, p85
[25] Bayhaqi 2335
[26] al T’aliq al Hasan 1/145
[27] Bayhaqi 2337
[28] al Jawhar al Naqiyy 2/46
[29] Bayhaqi 2339. Allamah Hashim zegt in Dirham al Surrah pag.28, “De overlevering is zwak om twee redenen: Omdat het munqati (een missende link heeft in de keten) en ook vanwege drie overleveraars ervan; Amr, Yahya en Rawh zijn zwak. Dus dit zou in acht moeten worden genomen.Bovendien de auteurs van Muhit al Burhani en Majma al Bahrain hebben een Marfu hadith van Ibn Abbas (ra) overgeleverd met de woorden:”Het is van de Sunnah om de rechterhand op de linker te leggen en ze in het gebed beneden de navel te plaatsen.”
[30] al T’aliq al Hasan 1/146
[31] al Jawhar al Naqiyy 2/47

Als we de letterlijke betekenis van deze eigenschappen nemen dan is dat antropomorfisme. Dit wordt niet door de Ahl-i Sunnah geaccepteerd.

De volgende eigenschappen zijn habariyyah:

-een “hand” (yad) aan Allaahu Ta`ala toegekend: (Nederlandse uitleg): “De “hand” van Allaahu Ta`ala’s boven hun hand” (48/10),

-twee “handen” (yadday): (Nederlandse uitleg): “O,Iblis, wat heeft jou weerhouden dat je je nederwerpt voor hetgene (Adam (as) Ik geschapen heb met mijn twee “handen” (38/75),

-”ogen” (`ayn): (Nederlandse uitleg): “En wacht op het oordeel van uw Heer, want je bent in Onze “ogen” (52/48),

-”gelaat” (wadjh): (Nederlandse uitleg): “Een ieder die er op de aarde is zal vergaan, maar jouw Heers “gelaat” van majesteit en eer blijft bestaan” (55/27),

-istiwa (“gezeten”): (Nederlandse uitleg): “De Erbarmer is op de troon (`arsh) “gezeten” (20/5),

-mardji (“Allaahu Ta`ala’s komen”): (Nederlandse uitleg): “…en jouw Heer komt en de engelen in rij na rij opgesteld zijn” (89/22),

-ityan (“Allaahu Ta`ala’s komen”): (Nederlandse uitleg): “Kunnen zij dan iets anders verwachten dan dat Allaahu Ta`ala in de schaduwen van de wolken tot hen komt en ook de engelen?’ (2/210)

-en nuzul (“nederdalen”): (Nederlandse uitleg): “Na het einde van de nacht ( letterlijk: laatste derde deel van de nacht) daalt jullie Heer neder op aarde” (Bukhari en Muslim).

Maar het is niet geoorloofd dat aan Allaahu Ta`ala iets anders wordt toegekend dat wat Hij aan Zichzelf heeft toegekend in de Qur’aan of Zijn Profeet Hem heeft toegekend in zijn ahadieth.

Hoewel de eigenschappen van Allaahu Ta`ala zoals “hand” (yad), twee “handen” (yadday), “ogen” (`ayn), “gelaat” (wadjh), “gezeten” (istiwa) etc. bekend zijn, is het hoe ervan onbekend.

De bedoeling met deze eigenschappen is een begrip dat past bij Allaahu Ta`ala’s grootheid, (en niet de letterlijke betekenis ervan) want al wat toegekend wordt aan Hem is niet gelijk op iets van de geschapen dingen.

En wie gelooft dat Hij een hand etc. heeft zoals onze ledematen en onze handelingen, dan behoort hij tot degenen over wie de verbeelding heeft gezegevierd, omdat hij Allaahu Ta`ala gelijk gemaakt heeft aan Zijn schepselen, terwijl het vast staat in de rede en in de Qur’aan dat niets aan Allaahu Ta`ala gelijk is. Zoals Zijn wezen niet lijkt op het wezen van iets van de geschapen dingen, zo lijkt hetgeen tot Hem wordt herleid, niet op iets hetgeen tot die geschapen dingen wordt herleid: “… niets is Zijn gelijke…” (42/11)

Dus m.a.w. de letterlijke betekenis die wij kennen dienen niet worden te genomen maar er dient dus gezegd te worden:

”Ik geloof in die eigenschappen wat Allah openbaarde overeenkomstig de betekenis die Allah heeft gewild”

In andere woorden, de juiste, passende betekenissen zijn niet overeenkomstig de fysieke en volgens de zintuigen waarneembare betekenissen waar ilusies toe zouden leiden zoals; plaatsen, vormen, ledematen, bewegingen, zitten, kleuren, richtingen, glimlachen, lachen, en alle andere betekenissen die niet toegestaan zijn om aan Allah toe te schrijven.

De geleerden van het voorgeslacht (Salaf) hebben deze eigenschappen nooit uitgelegd of geinterpreteerd. Ze geloofden in deze eigenschappen zonder naar hoe te vragen of vergelijking te maken met iets anders.

En de meeste geleerden van het nageslacht ( Khalaf) leggen “gezeten” (istiwa) uit met: “macht”, en “hand” (yad) met: “gunstbewijs” of “macht”, en “ogen” (`ayn) met: “bewaken” en “hoeden”.

Hoewel de Khalaf op dezelfde manier in deze eigenschappen geloven als de Salaf vinden ze het noodzakelijk deze eigenschappen te interpreteren. Als die eigenschappen niet overdrachtelijk uitgelegd worden aan het gewone volk, en vervreemd van hun uitwendige betekenis, dan weten ze dat bij het gewone volk de gedachten opkomt Allaahu Ta`ala gelijkenis toe te kennen met de geschapen dingen. Beide groepen zijn het eens dat degene die Allaahu Ta`ala met de geschapen dingen gelijkmaakt dwalende is. Daarom hebben de Khalaf geleerden de rede en de overlevering gebruikt bij het vrijhouden van Allaahu Ta`ala van gelijkmaking.

In het algemeen is het zo dat de richting van de Salaf door de muslims aangehangen wordt, omdat het gezonder en beter gefundeerd is. Wat betreft de richting van de Khalaf, het is geoorloofd zich daaraan te houden ingeval van nooddwang. Dat doet zich voor wanneer er sprake is van sommige mensen dat zij, indien voor hen deze eigenschappen niet overdrachtelijk worden uitgelegd, vallen in de afgrond van de gelijkmaking van Allaahu Ta`ala aan geschapen dingen, daarom is het overdrachtelijk uitgelegd, met een passende uitleg, in bekende taal.

Bron: Geloofsleer: Islamitische monotheïsme door Drs. Ibrahim Bayrak

Abdullah bin Abu Awfa (RA) heeft overgeleverd dat de Profeet (SAW) gezegd heeft:

“Als iemand iets van Allah wenst of van een ander mens (ongeacht of de noodzaak die gezocht wordt direkt van ALlah komt zonder enige band met de mensheid of dat het van een mens afhankelijk is), hij moet woedoe maken en erop letten dit goed te doen. Daarna moet hij twee rakaats verrichten, Allah verheerlijken en de zegeningen over de Boodschapper van Allah (SAW) afroepen en daarna met de volgende bewoording een smeekbede maken:

La ilaha illa Allahu-Haleemu lkareem. Subhana Allahi rabi el-`arshil `azeem. Al-Hamdulilahi rabbi il-`Alameen. As’aluka mujibati rahmatika, wa `aza’ima maghfiratika, wal-`ismata min kuli dhanb, wal ghaneemata min kuli birr, was-salamata min kuli ithm. La tada` li dhanban illa ghafartahu, wala hamman illa farajtahu, wala hajatan hiya laka ridan illa qadaytaha ya arhama ar-rahimeen.

Vertaling:
Er is geen god dan Allah de genadige en de vrijgevende , verheerlijkt is Allah , de Heer van de machtige troon. Geloofd zij Allah, Heer van het universum. Ik vraag U (om bewoording) die en garantie zullen zijn voor Uw genade, daden die zeker Uw vergeving zullen bewerkstelligen, een overvloed van elke deugd en vrijheid van elke belediging. Laat geen zonde van mij achter die U niet vergeven heeft, en geen zorg die U niet verwijderd heeft, of een wens die Uw genoegen doet die U mij niet verstrekt heeft.

(Overgeleverd door Tirmidhi en Ibn Majah. De overlevering heeft enige zwakte, maar het is licht: In gezegende daden zijn dergelijke hadiths genoeg om te handelen volgens de Ijmaa van de Sunni geleerden.)

Verder is er een soortelijke hadith;

Het is overgeleverd van Abu Dardaa dat de Profeet (VZMH) zei:

”Als een van jullie de ritiuele wassing verricht en daarna twee vrijwillige rakaats bewust verricht, dan zal Allah de Almachtige zijn/haar behoefte meteen of later vervullen.”

(Overgeleverd in de Musnad van Ahmad.) Deze hadith is authentiek.

Salat al Tasbih – een gebed om je zondes te doen vergaan.

Abdullah Ibn Abbas oveleverd dat de Profeet (VZMH) tegen Abbas ibn Abdulmutallib zei;Oh Abbas, Oh mijn oom! Zal ik ik een gunst voor je doen? Zal ik je iets schenken? Zal ik je iets trakteren? Zal ik je 10 dingen op noemen welke als je ze doet Allah al jou zondes; eerste en laatste, oudste en nieuwste, express of ongewild, groot of klein, open of geheim..doet vergeven?Dit zijn de 10 dingen; Verricht een gebed van 4 rakaats, reciteer in elke rakaat Surah al Fatiha en een optionele Surah, waneer je met de recitatie in de rakaat klaar bent zegt dan staand;

15X ; ‘’Subhanallahi wal hamdulillahi wa laa ilaha illallaha wallahu ekber’’
Buig daarna na de Ruku en zeg het hezelfde daar 10X, nadat je je bent opgekomen uit de Ruku zeg het dan ook 10X.

Ga daarna naar de Sajdah en zeg het daar ook 10X, kom uit de Sajdah en zit en zeg het dan ook 10X, ga naar de 2e Sajdah en zeg het 10X, en waneer je uit de 2e Sajdah komt en zit zeg het dan ook 10X.

Dit maakt de gezamelijke aantal 75X in 1 Rakaat, doe hetzelfde in alle 4 de rakaats.

Als je wil verricht deze gebed dan 1 keer per dag, als je dit niet kan dan 1 keer per week, als je het niet per week kan veriicht het dan 1 keer per maand, als dat niet kan dan 1 keer per jaar. Als je het niet 1 keer per jaar kan kan doen , doe het dan tenminste 1 keer in je leven.

(Abu Dawud, Tirmidhi e.a.)

(En in de overlevering van Abdullah bin Mubarak in Tirmizi dient men; Na de openings dua ”Subhanaka allahumma’”:
15X ; ‘’Subhanallahi wal hamdulillahi wa laa ilaha illallaha wallahu ekber’’ te zeggen. En dan 10X na de recitatie van Surah al Fatiha en een Surah. Daarna 10X in de Ruku, 10X keer bij het opkomen van de Ruku, 10X keer in de Sajdah, 10X bij het opkomen van de Sajdah, en nog eens 10X in de 2e Sajdah, waarna men opstaat voor de 2e rakaat opstaat en begint met 15X op te zeggen en de rest op dezelfde manier.

Verder zegt Abdullah bin Mubarak dat de gewone dua’s in Ruku en Sajdah resp. 3x Subhana Rabbiytal Azim en 3 Subhana Rabbiyal Ala alvorens dienen te worden opgezegd voordat dat men 10 X de Tasbih opzegd.

Ook zegt Abdullah bin Mubarak dat als doordat men een iets is vergeten de Prostatie van Vergeethied gaat doen, daar niet 10 keer de Tasbih opzegd maar gewoon 3x Subhana Rabbiyal Ala.)

Beiden methodes zijn goed.

Deze gebed is niet Bidah zoals de hedenhaagse Wahhabisten het zeggen, dus besteed geen aandacht aan Fatwas als:

http://app.al-islaam.com/index.php/module/cyberimam/action/qanda/qanda/119

Voor hen is er geen portie van kennis die het Bidah verklaren.

Vele geleerden hebben het authetiek verklaard, dus hoe kan het Bidah zijn?

Voor een overzicht van geleerden die het authentiek hebben verklaard zie de volgende link:

STATUS OF SALAAT AL-TASBEEH

http://www.alinaam.org.za/dhadith/qna/sal-tasbeeh.htm

Was salaam

Het vasten in Ramadaan

Biesmiellahier Rahmaanier Rahiem

Allah de Almachtige, heeft het vasten verplicht zoals Hij het ook aan de eerdere mensen op aarde verplicht had.

O gelovigen, het vasten is voor jullie verplicht gesteld zoals het voor de degenen die voor u waren verplicht was gesteld, opdat jullie Godvrezend mogen worden.(Surah 2 Ayat 182)

De Profeet Mohammad -Sallallahoe Alaihie wa Sallam- heeft gezegd:

Degene die een dag niet vast in de maand Ramadaan zonder dat hij/zij ziek is of geen valide reden heeft, zal nooit hetzelfde zegen kunnen verkrijgen als het vasten in de maand Ramadaan. Ook al zal diegene zijn/haar hele leven die ene dag Qaza (inhalen) doen. (Tiermiezie Shareef)

INDEX

Voordelen van vasten
Wat is vasten
Er zijn acht categorieën van vasten
Wie mogen er niet vasten
Wie hoeven er niet te vasten
Intentie (intentie) voor het vasten
Sahrie
Ieftaar
Waardoor verbreekt uw vasten
Waardoor verbreekt uw vasten niet
Ongewenste handelingen tijdens vasten
Qaza en kaffarah
Wanneer moet Qaza
Wanneer moet Kaffarah
Fied’ja
Het Tarawieh gebed

Voordelen van vasten

• Door te vasten vermindert uw behoeften om te eten, drinken en seksuele gemeenschap, waardoor u meer spirituele krachten krijgt.
• Door te vasten leert u geduldig te zijn, opdat u in uw dagelijkse leven uw verdriet en problemen kunt verwerken.
• Door zelf honger en dorst te lijden krijgt u meer respect voor de armen en zult u dan hen sneller en makkelijker steunen.
• Hongerig en dorstig zijn weerhoudt u van slechte daden.
• Door hongerig te zijn zult uw gedachtegang scherp blijven.

In een overlevering heeft de profeet Muhammad, Sallallahoe Alaihie wa Sallam gezegd;
Wiens maag hongerig is, zijn visie zal scherp zijn, (Ahjaa al Oeloemoed Dien).

De satan stroomt door onze aderen. Door te vasten maken we zijn wegen dicht. Dat is een afgang voor de satan.

Wat is vasten

Van dageraad tot zonsondergang niet eten, drinken en geen seksuele gemeenschap hebben, vòòr Allah Ta’aala.

U kunt op 3 manieren vasten. Ieder manier van vasten kent natuurlijk zijn eigen aparte beloning:

1. Opletten dat u niet eet en drinkt en geen seksuele gemeenschap hebt.
2. Niet eten en drinken, geen seksuele gemeenschap hebben plus uw lichaam(delen) weerhouden van zonden, zoals liegen, slaan, geweld, schelden, grof praten en het zien of luisteren van slecht.
3. Bovengenoemde handelingen plus u afzonderen van de wereld en alleen Allah dienen.

Er zijn acht categorieën van vasten:

1. Farz Moe’ajjan (verplicht op vastgestelde tijd), zoals in de maand Ramadaan.
2. Farz Ghair Moe’ajjan (verplicht op een niet vastgestelde tijd), zoals het inhalen van vasten (Qaza).
3. Waadjieb Moe’ajjan (verplicht op een vastgestelde tijd), b.v. als u Allah heeft beloofd om op een bepaalde dag te vasten als Hij uw probleem oplost (mannat).
4. Waadjieb Ghair Moe’ajjan (verplicht op een niet vastgestelde tijd), b.v. wanneer u mannat hebt gedaan maar u hebt geen dag of maand voorgenomen.
5. Masnoen (soennat) b.v. op de 10de dag van de maand Moeharram (Aasjoeraa), of de dag van Arafah.
6. Moestahab (lofwaardig) b.v. iedere maandag of om de ene dag vasten (Souwm-e-Dawoed)
7. Makroeh Tanzieh (ongewenst) b.v. elke dag Nafil vasten zonder een dag te missen (Souwme Dahr). Vasten zonder met iemand te spreken.
8. Makroeh Tahriem (zeer ongewenst) b.v. vasten op de dag van Ied of de dag van offerfeest (Ayyaame Tashrieq). Achterelkaar vasten zonder te verbreken (Iftaar) (souwme wisaal).

Wie mogen er niet vasten

• Vrouwen die in hun menstruatie periode zijn. (na hun menstruatie periode moeten ze de gemiste dagen inhalen, (Qaza) (Indien een vrouw die in haar menstruatie periode zit en even na dageraad rein wordt mag ze ook niet vasten).
(Let wel: Menstruatie duurt min. 3 dagen en maximaal 10 dagen)
• Na de geboorte van een kind en als zij (vrouw) bloed verliest (Nifaas). Na afloop moet ze alle gemiste dagen inhalen
• Indien een vrouw die binnen 10 dagen op zo een tijd rein wordt dat ze nog alleen de tijd heeft om de ghoesl te verrichten dan moet ze die dag vasten.
• Geestelijke gehandicapten. Echter, indien een geestelijk gehandicapte tijdens de maand Ramadaan geneest dient hij/zij alle gemiste dagen in te halen. Indien hij/zij na de maand Ramadaan geneest dan is het inhalen echter niet verplicht. Deze personen mogen openlijk eten of drinken, zij hoeven zich niet voor te doen als vastende.

Wie hoeven er niet te vasten

• Moesafir (reiziger), iemand die meer dan 96 km op reis is, voor welk doel dan ook met de intentie om niet meer dan 14 dagen daar te verblijven is een Moesafir en mag hij/zij het vasten missen. Een dergelijke gemiste vast dient later verplicht Qaza te worden ingehaald. Het is echter beter, als u geen vermoeiende reis hebt, om gewoon wel te vasten.
• Als iemand voor de dageraad intentie heeft gemaakt en hij/zij moet later op die dag reizen, dan mag hij/zij het vasten niet zomaar verbreken. Gebeurd dit toch dan moet hij/zij alleen Qaza (1 dag inhalen) doen en geen Kaffarah (1 slaaf bevrijden of 60 dagen vasten of 60 armen 2 keer per dag te eten geven, of het geld bedrag hiervan afstaan aan behoeftige).
• Maar indien u al intentie had gedaan om te vasten en u gaat daarna op reis, en u komt even terug naar huis, bv. iets op te halen dat u wellicht vergeten bent en verbreekt dan uw vasten, dan moet u wel kaffarah doen.
• Als u op reis gaat en u had geen intentie om die dag te vasten, en u komt voor de middag op uw eindbestemming, dan moet u alsnog intentie doen (waadjieb), mits u niets gegeten of gedronken heb.
• Haml (in verwachting zijn), een vrouw die in verwachting is hoeft niet te vasten indien zij zeker is dat het vasten het kind kan schaden. Het volgen van een medische advies hierin is zéér belangrijk.
• Arda’a (borstvoeding geven), een vrouw die borstvoeding geeft aan haar kind hoeft niet te vasten, maar als zij genoeg moedermelk produceert zonder te eten en drinken dan hoort ze gewoon te vasten (Ook als u daa’ie (vroedvrouw) bent). Het volgen van een medische advies hierin is zéér belangrijk.
• Marz (ziekte), als u zeker bent dat u door te vasten heel erg ziek kan worden of een ziekte wat u al heeft zal verergeren dan hoef u niet te vasten. Indien het vast staat dat uw ziekte erger zal worden of dat het levensbedreigend zou zijn dan is het zelfs HARAAM (verboden) om te vasten. Het volgen van een medische advies hierin is zéér belangrijk. Een dergelijke vast dient gelijk na beterschap te worden ingehaald (Qaza).
• Wordt u ziek nadat u al intentie hebt gemaakt b.v een slangenbeet, hoge koorts, of onverdraagbare hoofdpijn, dan mag u het vasten verbreken. Indien u door uw eigen toedoen ziek word b.v. door iets verkeerd in te nemen of te consumeren, onverantwoord omgaat met uw gezondheid o.i.d. waardoor een ziekte of honger en/of dorst ontstaat, dan mag u het vasten niet zomaar verbreken. Verbreekt u het toch dan moet u Qaza en kaffarah doen. Bij twijfel raadpleeg dan een schriftgeleerde van de Islaam
• Do’af (zwakheid), als u te zwak bent om te vasten zoals oude mensen of u bent door een permanente chronische ziekte verzwakt en u zal niet van die ziekte kunnen genezen. Dan dient er voor elke dag dat het vasten gemist wordt een Sadqa Fitr te worden afgestaan aan behoefitgen. De Sadqa ia ongeveer €5,- per dag. (zie uitleg over fied’ja verder)
• Iekraah (onder dwang), onder dwang of bedreiging van iemand die bedreigt u te vermoorden of lichaamsdelen af te hakken etc. dan moet u het vasten laten. Echter moet u er zeker van zijn dat de bedreiger daadwerkelijk zijn bedreigingen uitvoert.
• Als iemand zegt u op te sluiten of u te slaan etc., dan mag u het vasten niet laten. Dit is echter geen levensbedreiging.
• Djihaad-e-Asgar, tijdens strijd mag men het vasten laten.
• Als u door te vasten zo erg honger of dorst krijgt dat u hierdoor erg ziek van kan worden dan mag u het vasten laten en bij beterschap inhalen(Qaza). Indien u al aan het vasten bent dan mag u het vasten verbreken. U hoeft dit later alleen in te halen (qaza) en geen kaffarah (1 slaaf bevrijden of 60 dagen vasten of 60 armen 2 keer per dag te eten geven, of het geld bedrag hiervan afstaan aan behoeftige).

Intentie (intentie) voor het vasten

• U mag vanaf zonsondergang helemaal tot het islamitische middelpunt (Zawaal) van de dag intentie doen maar het is beter om het gelijk na Sahrie of ‘s nachts al te doen. Verder is het ook toegestaan om aan het begin van de heilige maand intentie te doen dat u de hele maand zult vasten. Tevens is het ’s ochtens opstaan om Sahrie te eten ook een intentie om te vasten. Het uitspreken van de woorden is Sunnah. Traditei van de Heilige Profeet Muhammed Sallaahu alaihi wa Sallam. Het Islamitische middelpunt van de dag is meestal een half uur voor Zohr. Dit is het moment wanneer de zon op haar hoogste stand van de dag staat.
• Wanner u voornemens bent om niet te vasten en pas na de islamitische middelpunt van de dag intentie doet, dan geldt uw vasten niet.
• Als u in voor Sahrie intentie maakt, zegt dan het volgende…
Nawaitoe an Asoema Ghadan Liellahie Ta’aala Mien Faradie Ramadaan.
( Ik heb de intentie om morgen voor Allah in de maand Ramadaan een verplichte vast te vasten).
• Als u na Sahrie of in de ochtend intentie gaat doen dan leest u het volgende…
Nawaitoe an Asoema Hazal-Jouwma Mien Faradie Ramadaan.
(Ik heb de intentie om vandaag een verplichte vast in de maand Ramadaan te vasten).
• Als u na dageraad intentie gaat doen dan moet u erbij zeggen of denken dat u al vanaf dageraad aan het vasten bent, want als u zegt of denkt dat u vanaf nu, (dus na dageraad) aan het vasten bent is uw vast niet geldig.
• Als u in de nacht al intentie hebt gemaakt en u hebt daarna gegeten dan hoeft u niet opnieuw intentie te doen. M.a.w. zolang er nog tijd is om te eten en te drinken, ook al heeft u een intentie (Nieyyat) uitgesproken, is het toegestaan om te eten en/of te drinken.
• Als u geen intentie heeft om te vasten met reden van de heilige maand Ramadaan. Maar u eet en drinkt niet, ook hebt u geen seksuele gemeenschap gehad tot Ieftaar, dan geldt dat niet als vasten zoals bedoeld voor het vasten van de heilige vasten maand Ramadaan.
• Opstaan voor Sahrie is ook een intentie, maar als u onder het eten van Sahrie denkt of zegt dat u niet gaat vasten, maar dit toch doet dan is uw vasten ongeldig.
• Als u tijdens het verrichten van een gebed intentie doet dat u morgenvroeg zal vasten dan is die intentie geldig. Intentie (Nieyyat) is het weten (voornemen) in u hart, maar het opzeggen is beter.
•

Sahrie

• Dit doet u voor dageraad. U krijgt veel zegen van Allah als u Sahrie eet.
• Op het moment dat een persoon opstaat om Sahrie te doen stelt hij Allah tevreden, omdat Zijn dienaar opstaat voor Hem om te gaan vasten. Allah zal u daarvoor zegenen, en de engelen zullen op dat moment Allah vragen om deze mensen te vergeven. (Kashfoel-Ghoemma)
• De Profeet Sallallahoe Alaihie wa Sallam heeft gezegd; Fi Soehoeri Barakah. Het eten van Sahrie is zeer zegenrijk. Mis het niet zonder reden, al is het met een slokje water, omdat Allah en zijn engelen heel veel zegeningen sturen op degene die Sahrie doen. (Boegaarie)
• De Profeet Sallallahoe Alaihie wa Sallam heeft gezegd; Het verschil tussen onze vasten en het vasten van de andere volkeren (b.v. joden en christenen) is de Sahrie. (Mieshkaat-ul-Masaabieh)

Ieftaar

• Als de zon onder de horizon is verdwenen dan doet u ieftaar. U hoort niet te lang te wachten met Ieftaar, dat de sterren beginnen te glinsteren aan de hemel.
• De Profeet Sallallahoe Alaihie wa Sallam heeft gezegd; De meest geliefde dienaar van Allah is degene die zich haasten voor ieftaar.(Moesliem Shareef)
• De mensen zullen altijd profijt hebben als ze niet te lang wachten met ieftaar doen, en niet wachten totdat de sterren zichtbaar zijn. (Kashfoel Ghoemma)
• Als u ieftaar doet, doe dit dan met een dadel want daar zit zegen in. Heeft u geen dadel doe het met water want water is rein en het reinigt. (Mieshkaat Shareef Shareef)
• Lees deze doe’aa nadat u ieftaar hebt gedaan. Voor Iftaar leest U Bismillaahier Rahmaannier Rahiem
Allahoemma laka soemtoe wa bieka Aamantoe wa Alaa Riezqieka Aftartoe.
(O onze Allah ik heb voor u gevast en in u geloof ik en met uw gegeven eten heb ik ieftaar gedaan).
• Deze doe’a hoort u nadat u ieftaar hebt gedaan te lezen. Vele mensen lezen het voor ieftaar, het is niet verboden maar onze profeet Sallallahoe Alaihie wa Sallam deed het na ieftaar. En de meest geliefde persoon van Allah is degene die snel ieftaar doet. Ieftaar betekend het verbreken van het vasten na zonsondergang.(fatawa riezwiejja)
• U mag pas ieftaar doen op het moment dat u er zeker van bent dat de zon al onder is. De Azaan van Maghrieb of de aankondiging op radio tv mag geen uitgangspunt zijn.
• Ieftaar doen met roken is ongewenst. Roken is zelf ook een ongewenste daad, sommige Oelamaa (schriftgeleerden) hebben roken Haraam verklaart omdat dit schadelijk is voor geest en lichaam.

Waardoor verbreekt uw vasten

• Djiema’a (seksuele gemeenschap) al dan niet met zaadlozing.
• Mass (seksuele aanraking) alleen als u zaadlozing krijgt.
• Door bewust te eten en te drinken of seksuele omgang te hebben. Als het onbewust gebeurd dan verbreekt het vasten niet.
• Door handelingen te verrichten wat te vergelijken is met seksuele omgang b.v. zelfbevrediging.
• Door iets te proeven en het doorslikken ervan, echter door alleen te proeven niet.
• Door te roken of waterpijp te gebruiken, al inhaleert u het niet.
• Door paan, kauwgum o.i.d. in uw mond te zetten verbreekt het vasten. Al spuugt u het speeksel uit.
• Als iets ongeveer zo groot als een kikkererwt tussen uw tanden vast zit en u slikt het in dan verbreekt uw vasten. En als het kleiner is dan een kikkererwt maar u haalt het eerst uit uw mond en daarna weer inslikt, dan verbreekt uw vasten ook.
• Als uw mond bloedt en u slikt het door waardoor u de smaak van bloed proeft dan is uw vasten ongeldig, anders niet.
• Als u olie in uw oren doet, of water in uw oren te krijgt, dan verbreekt het vasten niet.
• Prik nemen. Als u een prik in u vlees of spieren krijgt dan verbreekt uw vasten niet. Indien het in uw adders wordt gegeven dan wel. Over dit onderwerp zijn er nog veel meningsverschillen. Men moet proberen om het te vermijden en geen prik te nemen. Plaatselijke verdoving met een prik krijgen is dan ook toegestaan als het maar niet naar uw hersenen of maag gaat.
• Als u tanden hebt laten uittrekken en er is bloed in uw keel gekomen dan verbreekt uw vasten, anders niet. Het is echter erg moeilijk om zonder iets door uw keel te krijgen uw tanden te laten uittrekken, daarom is het beter om het niet te laten doen. Indien wachten een oplossing is dient u hiervan gebruik te maken.
• Astma inhaler gebruiken tijdens het vasten is niet toegestaan en hierdoor verbreekt het vasten. Het is essentieel om ook hierin een medich advies te volgen.
• Als er tijdens het verrichten van de woezoe water via uw mond of neus in uw keel komt, dan verbreekt hiermee het vasten. Indien u het was vergeten dat dan niet.
• Tijdens het verrichten van Ghoesl (baden) mag men niet te hard gorgelen, het water mag niet in uw keel komen. Indien dit wel gebeurd en u weet dat u aan het vasten bent dan is uw vast ongeldig en dient deze ingehaald te worden zonder kaffaraah. Hetzelfde geldt bij het insnuiven van water tijdens het Ghoesl, maar de binnenkant van uw neus moet wel helemaal nat zijn. Indien dit opzettelijk wordt gedaan om het vasten te verbreken, dan dient men Qaza en Kaffaraah te verrichten.
• Als u speeksel van iemand anders doorslikt of uw eigen speeksel nadat het uit uw mond is geweest dan verbreekt het vasten.
• Als u iets in uw mond zet dat afgeeft b.v. garen en uw speeksel is hierdoor verkleurd, en u slikt het door dan is uw vasten ongeldig.
• Als u tranen of zweet doorslikt zal uw vasten ongeldig worden. Indien het niet meer dan een of twee druppels zijn verbreekt het vasten niet. De zoutige smaak verbreekt het vasten.
• Als iemand iets naar u gooit en het komt in uw keel terecht dan verbreekt uw vasten.
• Bewust een mondvol overgeven verbreekt uw vasten.
• Als u onbewust een mondvol overgeeft maar u slikt een deel terug dan is uw vasten ongeldig, en als het niet een mondvol is dan niet. Door slijm over te geven blijft uw vasten geldig, al is het een mondvol.
• Uw vasten verbreekt ook door iets in uw mond te doen waarvan u weet dat het zal smelten en zich zal vermengen met uw speeksel b.v. een ijs- of suikerklontje.
• Als een man zijn vrouw kust of aanraakt waardoor er een zaadlozing ontstaat dan is zijn vasten ongeldig.
• Bij Stiendja (het wassen van de schaamdelen na toiletteren) tijdens het wassen van uw voor en/of achter schaamdelen water in komt dan verbreekt uw vasten. Door het te drogen kunt u het voorkomen. Men moet proberen om tijdens het wassen van de schaamdelen, de adem in te houden.
• Als iemand door een of ander reden niet heeft kunnen vasten of zijn vasten is verbroken dan is het verboden (Haraam) om die dag alsnog te eten en te drinken, behalve zieke mensen, vrouwen in menstruatieperiode en reizigers tijdens de reis. Reden is het respect opbrengen voor de Heilige maand Ramadaan en de vastende.

Waardoor verbreekt uw vasten niet

• Als u onbewust eet en drinkt of seksuele gemeenschap hebt gehad.
• Als er een vlieg of zand of rook uw mond in waait, of zelfs in uw keel terecht komt, blijft uw vast geldig. Maar als u bijv. bij een brandend wierookstokje met uw neus opzettelijk gaat ruiken en snuiven dan zal uw vast verbreken.
• Tanden poetsen met een miswaak (speciaal takje van hout) of tandenborstel is toegestaan. Tandpasta gebruiken tijdens het vasten is alleen toegestaan als u zodanig uw tanden (geen tong) kan poetsen dat de pasta niet met uw spuug vermengd en uw keel ingaat. Daarom is het beter om het niet te doen. Als u per ongeluk de tandpasta inslikt verbreekt het vasten en dient deze Qaza gemaakt te worden.
• Met een oorstokje u oren schoonmaken, ook al haalt u het eruit en u stopt het er weer in.
• Mond spoelen met water zovaak als u het wilt.
• Lippenvet gebruiken verbreekt uw vasten ook niet.
• Lens vloeistof gebruiken verbreekt u vasten niet.
• Op een (brand)wond medicijn smeren mits die medicijn niet naar uw hersens stijgt of in uw maag terecht komt.
• Als u soerma (oogcosmetica) opdoet of olie in uw haren of gezicht smeert.
• Na het spoelen van uw mond, blijft er altijd een beetu water in uw mond. Door het slikken hiervan verbreekt het vasten niet. Het is beter een paar keer achter elkaar te spugen nadat u uw mond hebt gespoeld.
• Door parfum/ietr te gebruiken.
• Bloed prikken verbreekt uw vasten niet.
• Als u een vrouw aanraakt en u voelt de lichaamswarmte niet (bv door dikke kleding) maar krijgt toch een zaadlozing dan verbreekt uw vasten niet. Dit geldt ook voor vrouwen die mannen aanraken.
• Zaadlozing krijgen door te denken of een gedachte of tijdens het slapen verbreekt het vasten niet.

Ongewenste handelingen tijdens vasten
• Schelden, roddelen, niet islamitische liederen zingen/luisteren, films kijken, iemand lastig vallen, slaan of schoppen zijn allemaal ongewenst en Haraam, dit alles is echter sowieso Haraam, hierdoor zal uw vasten niet verbreken maar zal uw vasten (be-barkat) zegenloos maken.
• Iets proeven zonder reden is ongewenst. Als het echt nodig is dan is het niet Makroeh, b.v. u koopt iets en zonder het te proeven nadelige gevolgen kan hebben. (Proeven betekend een heel klein beetje van wat u wilt proeven op uw tong zetten en zo snel mogelijk uitspugen. Het spuug mag echter niet ingeslikt worden).
• Bloed prikken wetende dat u zwak zal worden.
• Uw speeksel ophopen en doorslikken is Makroeh.
• Windje laten in water is makroeh. Indien er water naar binnen teruggaat, verbreekt het vasten en is Qaza verplicht.
• Onder het Woezoe meer als nodig water insnuiven of gorgelen.
• Bij Stiendja meer als nodig water gebruiken.
• Bij het Sahrie helemaal tot aan dageraad door blijven eten en drinken. Het is beter om min. 10 min, voor Sehrie te stoppen met eten en drinken.
• Zonder Ghoesl is het vasten Makroeh, uw vast wordt dan Makroeh en zegenloos.
• Een man of een vrouw kussen, of omhelzen met seksuele prikkels.

Qaza en kaffarah
• Indien u een vasten verbreekt dan dient u of Qaza te doen (dit houdt in dat u elke dag dat u gemist heeft of het vasten verbroken heeft, moet inhalen) of kaffarah te doen (dit houdt in een slaaf afkopen en vrijheid geven). Kunt u dit niet doen dan dient u 60 dagen achter elkaar te vasten. Lukt dit ook niet, dan dient u 60 armen 2 keer per dag eten te geven. Indien er geen armen zijn om eten te geven dan kunt u ook vastende personen te eten geven of het gelijkwaardige bedrag van 120 maaltijden afstaan aan behoeftigen.

Wanneer moet Qaza
• Als er iets zonder dat u het gewild heeft in uw keel komt b.v., water tijdens het maken van woezoe.
• Druppels regenwater in uw keel krijgen.
• Door bedreiging niet vast (levensbedreiging)
• Als een vrouw verplicht wordt door haar man om seksuele gemeenschap te hebben. (let wel dat een dergelijke eis een grote zonde is in Islaam)

Wanneer moet Kaffarah
• Het bewust verbreken van het vasten zonder enige valide reden.
• Handelingen waardoor het vasten normaal niet zou verbreken b.v. soerma zetten, onbewust eten of een vrouw kussen hierdoor verbreekt het vasten niet. Maar u dacht dat het wel verbroken was en u gaat gewoon eten en drinken, dan zult u Qaza en Kaffarah moeten doen. Het is daarom beter dat u bij twijfel van het verbreken van het vasten sowieso niet gaat eten en drinken etc. tot Iftaari. Bij twijfel raadpleeg altijd een schriftgeleerde.
• Een voorwaarde van kaffarah is dat de dag waarin u een vast hebt verbroken er niet zoiets is gebeurd waardoor u eigenlijk niet hoefde te vasten b.v. een vrouw heeft bewust gegeten (ze moet kaffarah doen) maar even later krijgt zij menstruatie of een man heeft zijn vasten bewust verbroken en later op de dag wordt hij heel erg ziek dan is er geen kaffarah. Maar als u daarna op reis moet of u verwond uzelf, dan is er wel Kaffarah. Dit omdat u zulke dingen in uw eigen macht hebt.
• Voor verdere uitleg of specifieke zaken over qaza of kaffarah word u geadviseerd om contact op te nemen met een schriftgeleerde (Aliem).

Fied’ja
• Dit is alleen voor die mensen die zo oud zijn dat ze niet meer kunnen vasten en weten dat hoe ouder hoe zwakker ze worden. Zulke mensen moeten Fiedja geven. Indien zij zelf niet krachtig zijn om Fiedja te geven dan mogen de kinderen of wie dan ook namens hen de Fiedja afstaan. Toestemming is geen vereiste hiervoor.
• Mensen met een permanente chronische ziekte die er zeker van zijn dat ze door te vasten de ziekte zal verergeren, b.v. verlamming of misschien zelfs dood gaan.
• Als u alleen vrees hebt en een zwakke wil van ik kan het niet dan moet u toch vasten en volstaat Fiedja niet!!!
• Als u zeker weet dat u in de zomer tijden, door de lange dagen, niet kan vasten door uw ziekte, want als u vast dan kunt u verlamd raken of uw gezondheid zal vergeren, maar in de wintertijden lukt het wel, omdat het korte dagen zijn, dan mag u geen fied’ja geven. U zult het gemiste vasten dagen van de zomer in de winter moeten inhalen (farz).
• U bent zodanig blijvend ziekbent dat u niet kan vasten, maar er zijn dagen dat het iets beter gaat met uw gezondheid, dan moet u die dagen dat u wel kunt vasten vasten (farz) en de rest van de dagen fied’ja geven.
• Mensen met suikerziekte en hoge bloeddruk moeten toch proberen om te vasten, als het onmogelijk blijkt waardoor uw gezondheid er op achteruit gaat, dan mogen deze mensen fied’ja betalen en hoeven ze dus niet te vasten. In deze situatie kunt u het vasten verbreken en uitsluitend het nodige nuttigen. (niet uw buik vol eten/drinken)
• Indien er in de toekomst uitzicht is op genezing, b.v. door verklaringen van artsen, dan mag u op het moment van ziek zijn geen fied’ja geven en wachten totdat u geneest en daarna Qaza doen (Fatawa Razwieyya). Dit geldt voor mensen die zodanig ziek zijn dat ze buiten bewustzijn kunnen raken zonder medicijnen. Degenen die zonder medicijnen kunnen moeten verplicht vasten.
• Voor verdere uitleg of specifieke zaken over wel of niet vasten word u geadviseerd om contact op te nemen met een schriftgeleerde (Aliem) inclusief het advies van een medicus.

• “de mens zal op die dag worden verteld over al wat hij vooruitzond of achter liet. En ook al biedt hij al zijn verontschuldigingen aan, deze zal niet worden aanvaard.”(Surah 75 Ayat 13 t/m 15)
• Fiedja is per dag een arme 1.6 kg graan of 3.2 kg gerst geven of de waarde hiervan in geld. Momenteel is dit ong. € 5,-.
• Als u later onverwachts geneest dan moet u alle dagen die u niet hebt kunnen vasten Qaza doen (farz). Fiedja wordt dan Nafil Sadqa (vrijwillige extra gift).

Het Tarawieh gebed
• Het tarawieh gebed is soennat-e-Moe´akkadah, een verplicht Soennat. Degene die het zonder valide reden laat is een Faasiek (zondaar).
• Het is zowel voor de man als voor de vrouw een verplicht Soennat. Voor de mannen met Djamaat (gezamenlijk) en voor de vrouwen individueel.
• Als u een dag niet hebt gevast of uw vasten is verbroken dan blijft Salaat-ul-Tarawieh toch een verplicht Soennat.
• Als een vrouw rein wordt van haar menstruatie op een tijd dat ze het Tarawieh gebed nog kan verrichten b.v. op isha tijd, dan blijft voor haar het Tarawieh gebed verplicht Soennat.
• Ook een reiziger die al op zijn eindbestemming is heeft geen vrijstelling. Vrijstelling van het gebed is er alleen voor de 4 Farz rakaats van Zohr, Asser en Isha wat van 4 rakats naar 2 rakaats moet worden verminderd.
• 20 rakaats die u 2 om 2 leest met 10 salaams en 4 tussen pauzes. In die tussen pauzes mag u Daroed Shareef, Dua of Qoeraan lezen. Maar u mag ook stil zijn.
• Wat het meest gelezen wordt, is het volgende…..

Soebhaana zielmoelkie walmalakoewt
Soebhaana ziel iezzatie wal azmatie wal haibatie
wal qoedratie wal kiebriejaa´ie wal djabaroewt
Soebhanal maliekiel hajjiel lazie,
laa janaamoe wa laa jamoewt
Soebboehoen qoeddoesoen rabboenaa
wa rabboel malaa´iekatie war roeh
Allahoemma adjiernaa mienan naar
jaa moedjieroe jaa moedjieroe jaa moedjier.

• U kunt het tarawieh gebed alleen na het isha gebed lezen. Als u het voor isha leest dan is het geen tarawieh gebed maar Nafil gebeden.
• Tarawieh tijd is helemaal tot aan Sahrie tijd. Wel is het zo dat des te later u leest des te minder zegeningen ervoor geschonken wordt. Sneller lezen levert dus meer zegeningen en beloningen op.
• Als u het isha gebed hebt verricht en daarna het Tarawieh gebed en later komt u erachter dat uw Isha gebed niet geldig was, dan moet u met het Isha gebed ook het tarawieh gebed van die dag inhalen. Tarawieh kan niet voor Isha verricht worden.
• Het met djamaat (groepsverband) verrichten van het tarawieh gebed voor de mannen is Soennate Kafaaja, dit betekend dat als er geen Djamaat gevormd wordt dan is het voor iedereen in uw stad/dorp een zonde (Goenah).
• Als u het Isha Farz gebed zonder Djamaat hebt gelezen en het Tarawieh met of zonder de Djamaat dan moet u het Wietr Waadjieb (3 Rakaats) gebed alleen en dus zonder Djamaat lezen.
• Als u het Isha gebed met Djamaat hebt gelezen en het Tarawieh gebed ook, maar u hebt een paar Rakaat van Tarawieh gemist, dan hoort u het Wietr gebed eerst met Djamaat te lezen en daarna alsnog het gemiste Tarawieh in te halen.
• Het reciteren van de hele Qoeraan-e-Kareem tijdens Tarawieh is Soennat-e-Moe´akkidah als u het kent. Anders mag u lezen van waar u ook wilt.
• De laatste 10 Soerahs wordt veelvuldig geselecteerd voor dit gebed. V/a Alam Tara Kaifa Fa’aala Rabboeka….. t/m Qoel a’oewzoe Bierabbien Naas…… In elk rakaat leest u na Fatiha 1 soerah. Ook kan 3 keer Soerah Ieglaas, Qoel Hoewallaahoe Ahad…. 3 x surah iglaas kent een gelijkwaardige zegeningen van een volledige Quran recitatie.
• Zonder reden zittend het Tarawieh gebed verrichten is zeer ongewenst. Sommige schriftgeleerden zeggen dat het gebed niet eens word geaccepteerd. In een uitzondering situatie zoals gezondheidredenen, overmacht etc. is het wel toegestaan. Vermoeidheid of te lang moeten staan etc. zijn geen redenen.
• Een kind (Islamitisch onvolwassen) mag het Tarawieh gebed niet leiden.

Wallaahu A’alam (En Allah de Verhevene weet het Beste)
Al deze masaa´iel regels van de Islaam zijn gebaseerd op de Hanafie Fiqh (leer en jurisprudentie) en zijn terug te vinden in o.a.:
Raddoel Moeghtaar; Hiedaajah; Fatawa Razwieyya; Bahaar-e-Sharie´at; Sharah Sahieh Moesliem Shareef; Mishkaat-ul-Masa

Is Tarâwîh Prayer 20 Raka’ât?

Compiled by Moulana Ebrahim Kadwa

Attested by Allamah Khalid Mahmood Saheb,

Director Islamic Academy, Manchester, UK.

——————————————————————————–

Introduction

It is an accepted fact among the true scholars of Islam that for centuries, tarâwîh prayer was and is an additional prayer (prayer) in the month of Ramadân. Only the Shî’as reject tarâwîh. The Ahl al-Hadith sect (or Salafis) also reject the fact that there is an additional prayer in Ramadân. Their belief is that tahajjud prayer which is performed during the latter portion of the night was brought forward in Ramadân. Thus there is no addition in Ramadân.

(The Ahl al-Hadith (Literalists) are a sect that do not ascribe to any mazhab nor do they follow any particular Imam. They claim to derive their rules directly from the hadith. Another name used for this sect is Ghair Muqallideen. The Salafis also hold similar beliefs. The term Ahl al-Hadith (Literalists) used in this book refers in general to all those who hold such beliefs)

The Ahl al-Hadith (Literalists) hold the same belief as the Shî’a regarding tarâwîh. (It is interesting to not that Mia Nazir Husain Delhwi, the first notable scholar of the Ahl al-Hadith (Literalists) sect remarked to Moulana Thanaullah Amritsari that the Ahl al-Hadith (Literalists) are small Shias due to the disrespect created by not adopting the taqlid of the Imaams. See Tarikh Ahl al-Hadith (Literalists) by Moulana Muhammad Ibrahim) According to them, the Prophet (Allah bless him & give him peace) began performing his tahajjud earlier in Ramadân. This was then termed tarâwîh. According to this belief, there was no increase in the prayer of the Prophet (Allah bless him & give him peace) during Ramadân.

Prayer is the highest form of physical worship in Islam. When the month of Ramadân arrives, the common masses begin increasing their prayer by performing extra nawâfil (optional prayers). Can it then be possible for the Messenger of Allah (Allah bless him & give him peace) that he encouraged excess worship in this month while he himself did not increase his nightly worship? If he merely transferred his tahajjud prayer to an earlier time, then it implies that there was no increase in his prayer. So why did he ask his followers to perform an additional prayer in Ramadân?

There is a narration that indicates an increase in his prayer during the holy month. Hadrat Abu Hurairah (Allah be pleased with him) reports that the Messenger of Allah (Allah bless him & give him peace) said:

“Whoever stood in Ramadân (in worship) with Imân and to seek reward, all his past sins are forgiven.”(Sahih Muslim vol.1 pg.259)

This hadith indicates that the Prophet (Allah bless him & give him peace) encouraged the people to stand and worship Allâh during the month of Ramadân i.e. by performing prayer, but did he himself add anything to his prayer?

Is it suitable for the lofty status of this messenger that he encourages people to perform prayer in such a holy month while he himself does not do so? Any person that studies the life history of the Prophet (Allah bless him & give him peace), knows that there was no contradiction between his speech and his action. He practically demonstrated all that he spoke of. Even people that are generally far from Dîn, perform some extra worship during Ramadân. Thus it is impossible for him to have omitted extra prayer in Ramadân. He most certainly performed an additional prayer but was not strict in enforcing it.

Accordingly, the beliefs of the Ahl al-Hadith (Literalists) and Shias are similar on this issue; the only difference being that the Shia have not claimed the eight rakaât of tahajjud being brought forward while the Ahl al-Hadith (Literalists) have done so. The Shî’as openly and directly claim that there is no extra prayer in Ramadân and the Messenger of Allah (Allah bless him & give him peace) did not add any prayer in the blessed nights of Ramadân.

With regards to the number of raka´ât of tarâwîh, for the past twelve centuries, the entire ummah without any exception has been performing twenty raka´ât of tarâwîh. This has been the practice of Muslims from the time of the Messenger of Allah (Allah bless him & give him peace), the Sahâbah (Allah be pleased with them), the Tabi’een and the Ulama (Allah have mercy on him) until two centuries ago, when a newly-born sect called the Ahl al-Hadith introduced the theory that tarâwîh is only eight raka´ât. Till today, tarâwîh in both the Haramain (Makkah and Madînah) is twenty raka´ât and thousands of Muslims observe it there in the month of Ramadân.

If we assume that eight raka´ât of tarâwîh is correct, then it means that the entire Ummah was deviated for all these centuries by performing twenty raka´ât without any Shar´î proof. Nonetheless, it can be conclusively proven that no musjid from the time of the Prophet (Allah bless him & give him peace) till two centuries ago had the practice of eight raka´ât. Had eight raka´ât been the mazhab of anyone, a scholar like Imâm Tirmizi would have mentioned it in his Jâmi, but none of the Sihâh Sittah (six canonical works of hadîth) mention anyone’s practice to be of eight raka´ât in any musjid.

In this brief treatise, an effort has been made to prove that tarâwîh prayer is an additional prayer in Ramadân and that it is indeed twenty raka´ât. It is hoped that this treatise will remove all doubts and clarify the mas’alah for both students and the masses alike. May Allâh accept this humble effort and guide the ignorant. Âmîn.

Chapter One

The Early Stage

Ibn Shihâb narrated that Nabi (Allah bless him & give him peace) passed away and the people continued observing prayer (tarâwîh) individually and this continued in the era of Abu Bakr (Allah be pleased with him) and the early stages of the khilâfah of Umar (Allah be pleased with him).

Abdur Rahmân Ibn Abdil Qârrî narrates that he went out with Umar (Allah be pleased with him) during one night of Ramadân to the musjid. The people were performing prayer in different groups. Some people were praying alone or a person was performing prayer with a small group behind him. Umar (Allah be pleased with him) expressed his desire of gathering all the people behind one reciter (Qârî) and letting them perform prayer in congregation. He felt this would be much better than people performing prayer in different groups or individually. After he made a firm resolve to implement this desire of his, he gathered the people behind Ubayy Ibn Ka’b (Allah be pleased with him). (Bukhari vol.1 pg.269)

Urwa (Allah be pleased with him) narrates that Âisha (Radiallâhu anhâ) informed him that Nabi (Allah bless him & give him peace) went out to the musjid during the middle of the night and performed prayer with some men. In the morning the people spoke about it and more people gathered on the second night. In the morning the people again talked about it. On the third night, the musjid was full. On the fourth night, the musjid could not accommodate the large crowd that had gathered. Nabi (Allah bless him & give him peace) only came out in the morning for the fajr prayer. After completing the fajr prayer, he addressed the people and told them that he knew of their presence in the musjid but did not attend in fear of the tarâwîh becoming compulsory on them. He also feared that they would not be able to practise on this punctually. (Bukhari vol.1 pg.269)

The Term Sunnah

When the word sunnat is used, it refers not only to the sunnat of the Prophet (Allah bless him & give him peace) but also to the practice of the four rightly-guided caliphs. This is gleaned from a hadîth of the Prophet (Allah bless him & give him peace) wherein he said, “Hold firmly on to my sunnah and the sunnah of the Khulafâ Râshidîn (the four rightly-guided caliphs).”(Abu Dawood vol2 pg 635, Tirmidhi vol.2 pg.108, Sunan Darimi vol.1 pg.43 and Ibn Majah pg.5) This hadîth clearly indicates that the Muslim ummah should bring into practice the sayings and practices of the Khulafâ also. Some Ulamâ like Sheikh Abdul Ghanî Muhaddith Dhelwî have gone to the extent of saying that the word Khulafâ is general and refers to all those people who follow the way of Rasulullah (Allah bless him & give him peace), the four Imâms and the Khalifah Umar Ibn Abdil Azîz. (Injahul Hajah pg.5)

It can be gleaned from the above hadith that just as it is incumbent to follow the sunnah of Rasulullah (Allah bless him & give him peace), so is it essential to adopt the way of the Khulafâ Râshidîn. And in the opinion of some scholars, even the way of the Mujtahidîn should be adopted. All the Khulafâ and Mujtahidîn did not perform less than twenty raka’ât of tarâwîh. Therefore to perform less than twenty raka’ât is against the sunnah of the Khulafâ.

Sheikh Badrudîn Aini (855 A.H.) writes in his commentary on Hidayah:

“There is no doubt that reward is obtained in following Abu Bakr and Umar (Allah be pleased with themâ) and one will be punished if they are not followed because we have been commanded to obey them. the Prophet (Allah bless him & give him peace) said, ‘Follow the two after me i.e. Abu Bakr and Umar’. Thus adopting their way is essential and to discard such a compulsion necessitates reproach and punishment.” (Majmuatul Fataawa, vol.1 pg.215)

Kamâluddin Ibn Humâm (869 A.H.) writes in Tahrîrul Usûl: “The Hanafi scholars have divided azîmah (resolution) into:

(a) Fard – whose compulsion is categoric,

(b) Wâjib – whole compulsion is most likely,

(c) Sunnah – the method adopted by the Prophet (Allah bless him & give him peace) and the Khulafâ Ar-Râshidîn or some of them.

It is mentioned in Tabyîn, the annotation of Hussami that sunnah refers to the way of Dîn whether it is that of the Prophet (Allah bless him & give him peace) or that of the Khulafâ Ar-Râshidîn. In short, the term sunnah is general, referring to both the sunnah of the Prophet (Allah bless him & give him peace) and the sunnah of the Khulafâ. The sunnah of the Khulafâ was of twenty raka´ât tarâwîh. None of them performed anything less. They believed that it was the advice of the Prophet (Allah bless him & give him peace) to pray more in the month of Ramadân.

Chapter Two

Various Narrations mentioning Twenty Raka’at

(1) It is reported by Yazîd Ibn Khusayfah from Sâib Ibn Yazîd (Allah be pleased with him) that all the people used to perform twenty raka´ât of tarâwîh in the month of Ramadân during the era of Umar Ibn Khattâb (Allah be pleased with him). (Baihaqi in As Sunaul Kubra, vol.2 pg.496)

This narration has been reported by Baihaqi with a correct chain of narrators in Ma’rifah whilst Imâm Nawawi (676 A.H), Ibnul Iraqi and Imâm Suyuti (911 A.H.) have attested to the correctness of this narration in Khulâsah, Sharh Taqrîb and Masâbîh respectively.

(2) Yazîd Ibn Rumân reports that all the people used to perform twenty three raka´ât in Ramadân during the time of Umar (Allah be pleased with him). (twenty raka´ât tarâwîh and three raka´ât witr). (Baihaqi in Sunaul Kubra vol.2 pg.496) When a report is made of a period, it is not necessary that Yazîd Ibn Rumân should belong to that period. The well-known affairs are generally known and do not require that the narrator be linked with that period. (for a detailed analysis of the hadith, see Raka’ate Tarawih of Sheikh Habibur Rahman Azmi pg.63-68)

This hadîth has also been narrated by Imâm Mâlik (179 A.H.) in his Muwatta. (pg. 9) Shâh Waliullâh writes regarding the Muwatta: Imâm Shâfi’î (204 A.H.) said, “The most authentic book after the Qurân is the Muwatta. The scholars of hadîth are unanimous that whatever it contains is correct in the opinion of Imâm Mâlik and those that conform to his principles.”

Thus, although this hadith is mursal in As-Sunanul Kubra, it is narrated in the Muwatta of Imâm Mâlik. Furthermore, a mursal hadith is accepted by Imâm Abu Hanifa and Imâm Mâlik. Imâm Shâfi’î accepts a mursal hadith if it is given credence by other supporting narrations. (Sharh Nukhbatul Fikr, pg.64) The narrations which follow are sufficient in supporting this narration and lending weight to it.

(3) Hadrat Umar Ibn Khattâb (Allah be pleased with him) commanded a person to perform twenty raka´ât tarâwîh for the people. (Abubakr Ibn Shaibah in his Musannaf, vol.1 pg.483)

(4) Hadrat Ubayy Ibn Ka’b (Allah be pleased with him) used to lead the prayers by performing twenty raka´ât tarâwîh and three raka´ât witr. (Abu Dawood pg.202)

(5) The eminent Tâbi´î, Atâ said, “I found the people performing twenty raka´ât tarâwîh and three raka´ât witr.” (Abubakr Ibn Shaibah in his Musannaf, vol.1 pg.483)

(6) Abul Khusaib says that Suwaid Ibn Ghaflah used to make five sittings, i.e. he used to perform twenty raka´ât (and sit after every four). (Baihaqi vol.2 pg. 496)

(7) Nâfi Ibn Umar reports that Ibn Abi Mulaykah used to perform twenty raka´ât for them in Ramadân. (Abubakr Ibn Shaibah in his Musannaf)

(8) It is reported by Saîb Ibn Ubaid that Ali Ibn Rabî´ah used to make five tarwîhas (i.e. read twenty raka´ât and rest after every four) with the people and he used to perform three raka´ât of witr. (Abubakr Ibn Shaibah in his Musannaf)

(9) Ibn Abbas reports that Rasulullah (Allah bless him & give him peace) used to perform twenty raka´ât in Ramadân individually and he also performed witr. (Abubakr Ibn Shaibah in his Musannaf and Baihaqi)

This hadith has been accepted by the Ummah and is unanimously practised worldwide. However, it is essential to indicate the partiality of the Ahl al-Hadith (Literalists) when discussing the sanad (chain of narrators) of this hadith.

They have blackened pages upon pages in denigrating one narrator of this hadith viz. Ibrâhim Ibn Uthmân. In their opinion, he is a very weak and unreliable narrator. But the Ahl al-Hadith (Literalists), in making Surah Fâtihah fard (or sunnat according to some) in Prayerul janâzah, have used a hadith with the same narrator, Ibrâhim Ibn Uthmân. (Salatur Rasool of Hakim Muhammad Siyalkoti, pg.434) Here, no one has written anything about this narrator nor is any challenge given regarding the authenticity of the hadith.

Hâfiz Ibn Hajar has stated that Ibrâhim Ibn Uthmân was a hâfiz i.e. he was well versed in the field of hadith. No one has criticised his memory. Some scholars like Imâm Shu’bah have criticised his authenticity while others like Yazîd Ibn Hâroon have regarded him as authentic. Thus he is a mukhtalaf fîh narrator (one regarding whom there is a difference of opinion). Thus, the hadith falls in the category of hasan. (Hasan is that category of authentic hadith whose narrator’s retention capacity is lower than that of a Sahih hadith – the highest category of hadith) This is on the assumption that Imâm Shu’bah did not retract from his criticism. However, if his retraction can be established, then this hadith falls in the category of sahîh. (A Sahih hadith is one that is narrated by a person who has perfect retention capacity while the chain of narrators is uninterrupted and there is no deficiency or irregularity in the hadith)

The eminent traditionist of Delhi, Shâh Abdul Azîz states that he is not a weak narrator to the extent that his narration be rejected.

(10) Shaytar Ibn Shakl who was a student of Alî (Allah be pleased with him) reports that he (Alî) used to make Imâmat of twenty raka´ât in Ramadân and he used to make three raka´ât of witr. (Baihaqi vol.2 pg.496)

(11) Abdur Rahmân Sulami narrates that Hadrat Alî (Allah be pleased with him) called the Qurrâ (reciters of the Qur!ân) in Ramadân and commanded one of them to perform twenty raka´ât while Alî (Allah be pleased with him) himself used to lead the witr prayer. (Baihaqi vol.2 pg.496)

(12) It is reported in Qiyâmul Layl by Muhammad Ibn Ka’b Al- Qurazi that all the people used to perform twenty raka´ât tarâwîh in the month of Ramadân. They used to lengthen the qirâ’t and perform three raka´ât of witr. (Qiyamul Layl by Muhammad b. Nasr Marwazi pg.91)

(13) A’mash says that Abdullah Ibn Masood (Allah be pleased with him) used to perform twenty raka´ât tarâwîh and three raka´ât of witr. (Qiyamul Layl by Muhammad b. Nasr Marwazi pg.91)

(14) Nâfi, who was the freed slave of Ibn Umar (Allah be pleased with themâ) and the student of Hadrat Â!isha, Abu Hurairah and Abu Rafi’ (Allah be pleased with them), reports that he saw the people performing 36 raka´ât of tarâwîh and witr. (Tuhfatul Ahwazi vol.2 pg.73) (The reason for the difference in the number of raka’at will be discussed in chapter three)

(15) Dawûd Ibn Qays reports that during the era of Umar Ibn Abdil Aziz (101 A.H) and Abân Ibn Uthmân (105 A.H.), he saw the people of Madinah performing thirty six raka´ât. Hadrat Umar Ibn Abdil Aziz had ordered the Qurrâ to perform thirty six raka´ât. (Qiyamul Layl by Muhammad b. Nasr Marwazi pg.91-92)

(16) Abdul Aziz bin Rafai’ (Rahimahullâh) mentions that Ubay bin Ka’ab (Allah be pleased with him) used to perform twenty raka!ât for the people and thereafter three rakaât of witr. (Atharus Sunan pg.53)

(17) Ubay bin Ka’ab (Allah be pleased with him) reports that Umar (Allah be pleased with him) instructed him saying that if he lead the prayer it will be better. Thereafter he said, “Perform twenty rakaât for the people.” Atharus Sunan pg.255)

(18) It is reported by Hasan that Umar Ibnul Khattâb (Allah be pleased with him) gathered the people with Ubayy Ibn Ka’b (Allah be pleased with him) and he used to perform twenty rakaât with them. (Abu Dawood, pg.1429 -Arabian print)

There are two prints of Sunan Abi Dâwûd. Some prints have ‘twenty rakaât’ while others have ‘twenty nights’. Just as the two different qirâ’at of the Qurân are accepted, so too should the two differing narrations of a hadith. Shaikh Muhammad Ali As-Sâbooni of Makkah has also narrated this hadith in his book, Al-Hadyun Nabawi As-Sahîh fî Prayerit-Tarâwîh. Thus, to accuse the Ulama of Deoband of interpolation is highly irresponsible. Furthermore, Allâmah Dhahabi has reported this hadith with the words ‘twenty rakaât’ in his Siyar Âlâmin Nubalâ. This was centuries before Deoband could even be established.

Sheikh Ibn Taymiyyah states that it has been proven that Ubayy Ibn Ka’b (Allah be pleased with him) used to perform twenty rakaât of tarâwîh as the Imâm of the congregation and thereafter he used to perform three raka!ât of witr. Thus most of the scholars have deduced it to be sunnah because he performed this among the Muhâjirîn and Ansâr and no one had any objection. (Fataawa Ibn Taymiyyah, new edition, vol.33 pg.112)

Ibn Taymiyyah states elsewhere that if a person performs tarâwîh like the mazhab of Imâm Abu Hanifah, Imâm Shâfiî and Imâm Ahmed viz. twenty rakaât or thirty six raka!ât like Imâm Mâlik or twenty three or eleven, then he has done well. (Fataawa Al-Kubra, vol.4 pg.176) He is also of the opinion that most of the Muslims practise on twenty rakaât. (Majmuah Fataawah Ibn Taymiyyah, vol.22 pg.272)

There are many more narrations proving the number of rakaât. Abdullâh Ibn Masûd (Allah be pleased with him) also used to perform twenty rakaât. (Tuhfatul Ahwazi vol.2 pg.75)

Until the era of Imâm Malik (179 A.H.), the standard custom of Madinah was of thirty six raka´ât. Sometimes due to the number of raka´ât of witr, it used to be forty one raka´ât. Imâm Tirmizi has mentioned the custom of Madinah to be of forty one raka´ât. Thirty six raka´ât were performed wherever the followers of Imâm Malik went.

In Makkah, until the era of Atâ Ibn Abi Rabâh (114 A.H.), twenty raka´ât used to be performed. (Musannaf Ibn Abi Shaibah) Imâm As Shâfiî (204 A.H.) agrees with this view. Imâm Tirmizi states that most of the scholars have accepted the narration of Ali and Umar (Radiallahu anhuma) amongst others – namely twenty raka´ât. (Tirmidhi) Nâfi’ Ibn Umar states that Ibn Abi Mulaykah (117 A.H.) used to make them perform twenty raka´ât.

Abdullâh Ibn Masûd (32 A.H.), Suwaid Ibn Ghaflah (81 A.H), Ali Ibn Rabîah, Sufyân Thauri, Abdullah Ibn Mubârak (181 A.H.) of Khurasân, Dawûd Zâhiri, Imâm Abu Hanîfa (150 A.H.) and all his followers, Imâm Ahmad Ibn Hanbal (241 A.H.) and all his followers, Imâm Shâfi’î and all his followers used to perform twenty raka´ât.

This in short was the practice of the pious precursors from the era of Umar (Allah be pleased with him) till about the middle of the third century in the main centres of learning such as Makkah, Madinah, Kufa, Basrah, Baghdad, Khurasân, etc. All the authentic books of the four mazhabs amongst others are unanimous on the practice of twenty raka´ât. (for more details see Bidayatul Mujtahid vol.1 pg. 210; Tirmidhi vol.1 pg.112; Kashful Qana pg.276; Sharh Muhtahil Iradat vol.1 pg. 256, Mughni Ibn Qudamah; Sharh Nawai ala Muslim)

Ijma

Mullâ Ali Qâri states that that the Sahâba (Allah be pleased with them) have made consensus (Ijmâ) on the practice of twenty raka!ât.(Mirqat vol.3 pg.194) Allâmah Ibn Abdul Barr Mâliki and Ibn Hajar Makki have narrated Ijmâ on twenty raka!ât. Allâmah Qâdi Khan, Allâmah Shamsuddîn, Allâmah Qastalâni, Sheikh Muhammad Zakarriyya Kandhelwi, Allâmah Abdul Hayy Lucknowi and Nawwâb Siddiq Hasan have narrated this Ijmâ in their works. (Fataawa Qadi Khan, Sharh Muqanna vol.1 pg.852, Sharh Bukhari of Qastalani) Imâm Nawawi states that the practice of twenty continued from the pious precursors and has been firmly established. Ibn Qudâmah has stated in Al-Mughni that this is like Ijmâ. (Al Mughni vol.1 pg.803) Ibn Hajar Makki has stated that the Sahâba (Allah be pleased with them) were unanimous on twenty. (Mirqat) If one only takes this proof, it is sufficient for the establishment of twenty raka!ât because the sunnah of the Khulafâ is equivalent to the sunnah of Nabi (Sallallahu alaihi wasallam). Huzaifa (Allah be pleased with him) has narrated that Nabi (Sallallahu alaihi wasallam) said, “Follow the the two after me.” and he indicated to Abu Bakr and Umar (Allah be pleased with him). (Tirmidhi vol.2 pg. 229) Had twenty rakaât not been a sunnah, who was a greater enemy of bid’ah (innovation) than Umar (Allah be pleased with him)? And if he had erred, the Sahaba (Allah be pleased with them) would not have accepted it. They most certainly knew of a statement or action of Nabi (Sallallahu alaihi wasallam) whether it has reached us with a correct chain of narrators or not. Imâm Abu Yusuf states that he asked Imâm Abu Hanifa about tarâwîh and the practice of Umar (Allah be pleased with him). Imâm Abu Hanifa replied that tarâwîh is sunnat muakkadah (an emphasised sunnah) and Umar (Allah be pleased with him) did not invent it himself nor was he an innovator. He initiated it due to a practice which he learnt from Nabi (Sallallahu alaihi wasallam). (Maraqil Falah pg.8)

Sheikh Atiyyah Muhammed Sâlim, who is a judge of the supreme court of Madina Munawwarah and an orator and teacher in Masjidun Nabawi (Alâ Sâhibihi As-salâm) has written a book in which he has recorded the history of tarâwîh for more than a thousand years in Masjidun Nabawi (Alâ Sâhibihi As-salâm). He has recorded the historical events dating from the era of Nabi Sallallahu alaihi wasallam right up to 1390 of the Hijrah calender i.e. almost fourteen centuries. From his writings it is ascertained that during this lengthy period, tarawîh prayer was never less than twenty rakaât in Masjidun Nabawi (Alâ Sâhibihi As-salâm). The practice and norm was only twenty rakaât or more (never less than that). After recording the historical facts till page 151 of his book, Sheikh Atiyyah poses a question to the readers. During this lengthy period, were eight rakaât the maximum limit or were less than twenty rakaât ever performed?! For fourteen hundred years, the tarawîh prayer was between twenty and forty rakaât. No person possessing Imân ever said that to perform more than eight rakaât is not permissible.

Before that in 1376 Hijri, a renowned scholar of hadith of India, Moulanâ Habibur Rahman Azmi wrote a book entitled “Raka’ât-e-Tarâwîh” in which he writes:

“The clamour that the Ghair Muqallidîn (the group of people who do not follow any Imâm or Mazhab) of India had started for the past hundred years or so was never heard of before. Throughout the Islamic world, twenty rakaât or more were being performed. Similarly, from the time of Umar Allah be pleased with him till the time of this uproar, there was no masjid in the world where eight rakaât of tarawîh used to be performed, which implies that for approximately twelve hundred and fifty years, all the Muslims (Ahle Sunnah) used to regard twenty rakaât or more than twenty raka!ât as sunnah and worthy of being practised. After such a long period, this sect has made a new manifestation – that up to now what the Muslims were doing was incorrect. The correct version is only eight rakaât.” Thereafter Ml. Habibur Rahman Azmi discusses from the books of hadith with references regarding what transpired during these twelve hundred and fifty years. He states that the practice of the Muslims (of twenty rakaât tarawîh) is not contrary to hadith, but rather is in conformity to the sunnah of Rasulullah Sallallahu alaihi wasallam and the rightly-guided Khulafa (Allah be pleased with them).

Sheikh Atiyyah, in a similar manner, has proven the performance of twenty rakaât from history and the hadith. He has also quoted from the books of the four Imâms (Malik, Shafi, Ahmed and Abu Hanifa Allah have mercy on him) and has subsequently quoted the following authentic hadith:

“Hold steadfast unto my sunnah and the sunnah of the rightly guided Khulafa (i.e. Abu Bakr, Umar, Uthman and Ali Radiallahu anhuma.”(Mishkat pg.30)

We can challenge anyone to prove that any jurist or muhaddith has rejected twenty rakaât of tarâwîh from the era of Umar till the era of the British Empire in India. We also challenge anyone to prove from authentic Islamic literature that there was a protest against adopting this practice.

Chapter Three

Some of the narrations report more than twenty raka´ât. In fact, for more than 150 years, the standard practice in Madinah was of thirty six raka´ât. The reason for this number (36) is that some saints used to perform four raka´ât individually at every interval (tarwîhah), thus adding an additional number of sixteen to the total of twenty. However, only twenty raka´ât were performed with congregation. Eventually the additional four raka´ât of every interval were omitted and twenty raka´ât became the standard practice of every city. Although the names of all the Ulama are not explicitly mentioned in the books of Fiqh, nonetheless this much is certain that after the Khairul Quroon (the era of the Prophet Allah bless him & give him peace and the Sahâba), all the Ulama of the Ahle Sunnat wal Jamâ’at gave a verdict of twenty raka´ât.

The names of some of the Ulama (scholars) who upheld the view of twenty raka´ât are as follows :

Sheikhul Islam Imâm Ibn Abdul Barr Qurtubi (463 A.H.) : His opinion is that twenty raka´ât tarâwîh and three raka´ât witr is the most authentic narration. (Masabih)

Imâm Ghazali (550 A.H.) writes: Tarâwîh is twenty raka´ât, its method is well known and it is sunnah muakkadah. (Ihya ul Uloom vol.1 pg.139)

Sayyid Abdul Qadir Jailani (561 A.H.) writes: Tarâwîh prayer is a sunnah of the Prophet (Allah bless him & give him peace) and it comprises of twenty raka´ât. (Ghunyatut Talibin pg.464)

Imâm Ibn Qudâma Hambali (620 A.H) states: According to Imâm Ahmad Ibn Hambal, the most acceptable view is of twenty raka´ât. (Al Ghina vol.1 pg.802)

Imâm Muhîudîn Nawawi (676 A.H.), the commentator of Sahîh Muslim writes: Remember that tarâwîh is a unanimously accepted sunnah of the Muslims. It is twenty raka´ât. (Kitabul Azkaar pg.83)

Sheikh Ibn Taymiyah (728 A.H.) writes: It has been accepted that Ubayy Ibn Kab used to lead the prayer for the people by performing twenty raka´ât in Ramadân and three raka´ât witr. Accordingly, most of the Ulama regarded twenty raka´ât as sunnat because Ubayy used to lead the congregation of the Muhâjirîn and the Ansâr and none of them rejected his act. (Fataawa Ibn Taymiyyah vol.23 pg.112)

Allamah Subki (756 A.H.) writes in Minhâj: Have conviction that the number of raka´ât in these nights has not been established from the Prophet (Allah bless him & give him peace) whilst our mazhab is of performing twenty raka´ât.

Allamah Badrudîn Aini (855 A.H.) has proved conclusively in his annotation of Sahîh Bukhârî, the authenticity of twenty raka´ât tarâwîh. (Aini Sharh Bukhari)

Hâfiz Ibn Hajar Asqalâni (852 A.H.) states that the practice of twenty raka´ât has remained in vogue. (Al Masabih)

Abdul Wahhâb Sharâni (973 A.H.) is of the opinion that twenty raka´ât of tarâwîh in Ramadân is more virtuous with jamâ’at (congregation). (Mizan Sha’rani)

Ibn Âbidîn Shâmi (1203 A.H.) writes: Tarâwîh is sunnah muakkadah because the Khulafâ Ar-Râshidîn were punctual on it. It is twenty raka´ât after Esha prayer. This is the view of the Jumhûr (the majority) and all the people practise it in the east and the west. (Ad Durrul Mukhtar vol.1 pg.511)

Chapter Four

Two Incorrect Claims

Some people are of the opinion that eight raka´ât of tarâwîh have been transmitted from the Prophet (Allah bless him & give him peace) and that Sayyidinâ Umar (Allah be pleased with him) had given the decree of eight raka´ât. (for details of the nazhab and proofs of the Ahl al-Hadith (Literalists), see Tuhfatul Ahwazi vol.2 pg.72-76)

The proponents of the first claim quote the following hadîth of Sahîh Bukhârî :

Hadrat Â’isha (Radiallâhu anhâ) was asked about the prayer of the Prophet (Allah bless him & give him peace). She replied, “the Prophet (Allah bless him & give him peace) did not exceed eleven raka!ât in Ramadân nor in any other month. He used to perform four rakaât and do not ask me about their beauty and their length. Thereafter he used to perform four raka!ât and do not ask me about their beauty and their length. Then he used to perform three raka!ât.” Hadrat Aisha asked him, ” O the Prophet (Allah bless him & give him peace) of Allah, do you sleep before performing witr.” He replied , “O Aisha, my eyes sleep but not my heart.” (Bukhari pg.154 , Qadimi Kutub Khana Karachi)

This hadîth apparently seems to indicate that the Prophet (Allah bless him & give him peace) used to perform eight raka!ât tarâwîh and three rakaât witr.

Sheikh Nâsirudîn Albâni has quoted this hadith in his book ‘Prayer at Tarâwîh’. The Salafis and the Ghair Muqallidîn also hold this view.

Nâsiruddîn Albâni, a Salafi scholar, was expelled from Saudi Arabia when he wrote a book on tarâwîh and in it regarded twenty rakâat tarâwîh as an innovation. In this way he labelled the Ahlus Sunnah of fourteen centuries as innovators.

Whenever any person becomes a salafi, his first task is to discredit the mutawâtir prayer (the unanimously accepted salaah performed throughout the ages) which has been performed by the Ummah for fourteen centuries and he introduces a new prayer which clashes with the mutawâtir prayer. This is done in order that the Muslims should dispute and clash at least five times daily and every musjid should be made a battlefield. Even if he does not know Arabic, by studying translations, he compiles books and sometimes calls it Prayerur Rasool or Prayerun Nabi. Thus, he objects to the prayer of the Hanafis, Shâfiîs, Mâlikis and Hambalis and presents a new prayer for the general masses.

Albâni, by adopting the Salafi sect has also fulfilled this obligation of his. He has written a book, “Sifat Prayerin Nabi…”. His very reason for writing this book in his words is that till today (1376 A.H.), no concise book on the prayer of Nabi (Allah bless him & give him peace) has been written. Therefore this gigantic task has fallen on his shoulders. He has gathered pieces from approximately 162 books in compiling this work. In this book, he has not only found fault with the prayer of all four mazhabs, but he has even found errors of the prayer of the Salafis. Ever since the formation of this sect, they have regarded the hadith:

“When the Imâm recites, remain silent.” as incorrect. Albâni has accepted this hadith as correct. (Sifatu Salatin Nabi … pg.95)

Another hadith which they always disregarded is:

“Whoever has an Imâm, the recitation of his Imâm is a recitation for him.” Albani has also accepted this hadith.

With regards to tarâwîh, Albani claims that jamât is mustahab (preferable). This firstly contradicts the Salafi belief because according to Fatâwâ Ulamâ Hadith, (vol.6, p.388), jamâ’at is a condition. However, Albani thought that if he had to adopt this view, he would not be able to use the above-mentioned hadith of Âisha (Radiallâhu anhâ) because it refers to a prayer performed individually.

In fact, Professor Abdullah Bahawalpuri claims that even the name tarâwîh was adopted after the era of Nabi (Allah bless him & give him peace). Thus according to the Ahl al-Hadith (Literalists), even the word ‘tarâwîh’ is an innovation! (Rasail Bahawalpuri, pg 101, first edition)

To substantiate his claim of jamâ’at in tarâwîh, Albani quotes the hadith of Thalabah Ibn Abi Mâlik Al-Qurazi and then he goes on to say that this hadith is mursal hasan and has a supporting hadith (shâhid) in Abu Dawûd. But he does not mention what Imâm Abu Dawûd states after the hadith: “This hadith is not strong as Muslim Ibn Khalid is a weak narrator.” (Abu Dawood vol.1 pg.217)

He has conveniently omitted this text as it goes against his proof. Furthermore, a mursal hadith in his terminology is weak, yet here he has called it hasan and has used it for his own expediency. This hadith also goes against the accepted hadith of Sahîh Bukhârî and Sahîh Muslim. (Bukhari vol.1 pg. 101; Muslim vol.1 pg.266)

Definition of Sunnat

Once Moulana Muhammad Amîn Safdar had a debate with Moulana Muhammad Rafîq Pisarwari of the Ahl al-Hadith (Literalists) sect. Moulana Muhammad Rafîq wrote his claim thus:

“Eight rakaât of tarâwîh are sunnat muakkadah with jamât in Ramadân.”

Moulana Muhammad Amîn Safdar asked him to first give the definition of tarâwîh and sunnat. But his definition should only be from the Qur!ân and hadith, not plagiarism from any Ummati’s book of jurisprudence.

Moulana Muhammad Rafîq replied that sunnat is what Nabi (Allah bless him & give him peace) himself practised always.

Moulana Muhammad Amîn said that this definition was not concise and nor was it taken from the Qurân or hadith. Turning to the audience, he told them that they all knew that azân and iqâmah is sunnah muakkadah, yet Nabi (Allah bless him & give him peace) never gave azân once. According to Molvi Rafîq’s definition, neither is azân sunnat nor iqâmah. Furthermore, Nabi (Allah bless him & give him peace) himself practised all the farâid (compulsory acts). According to the above definition, even the farâid become sunnats. The issue was very clear and the audience realised that Moulana Muhammad Rafîq could not define sunnat. He asked for a respite of three months to give the definition but even after three months was unable to produce anything. In defeat, he called the police to terminate the debate.

The first claim (that eight raka´ât of tarâwîh have been transmitted from the Prophet Allah bless him & give him peace) is incorrect for the following reasons :

The First Reason

In this hadîth, the words ‘nor in any other month’ i.e. besides Ramadân, in other months he used to perform eleven raka´ât as well shows clearly that this question to Âisha concerned the Tahajjud Prayer which he performed in all twelve months of the year. Hadrat Âisha has reported the following hadîth:

“During the last ten nights of Ramadân, Rasulullah used to fasten his lower garment, remain awake the whole night and awaken his family also.” (Bukhari vol.1 pg.271)

Upon hearing this, the inquirer probably thought that he (i.e. the Prophet Allah bless him & give him peace) increased his tahajjud in Ramadân. Hadrat Âisha replied that the Prophet (Allah bless him & give him peace)’s habit was of eleven lengthy raka´ât. This clearly proves that this hadîth concerns Tahajjud and not tarâwîh.

The Second Reason

On the assumption that this hadîth concerns tarâwîh, then too it is incorrect to say that the Prophet (Allah bless him & give him peace) never performed more than eleven raka´ât because another hadîth of Âisha states that the Prophet (Allah bless him & give him peace) used to perform thirteen raka´ât.

The commentators of hadîth such as Hafiz Ibn Hajar have reconciled these two differing ahâdith by stating that they refer to different conditions and times. At some occasions the Prophet (Allah bless him & give him peace) used to perform thirteen raka´ât and at others only eleven raka´ât. (Fathul Bari vol.3 pg.14)

Moulânâ Abdur Rahmân Mubârakpûri (1353 A.H.), a respected scholar of the Ahl al-Hadith sect has also accepted the fact that the Prophet (Allah bless him & give him peace) performed thirteen raka´ât. (Tuhfatul Ahwazi vol.2 pg.3)

This hadîth of ‘thirteen raka´ât’ categorically negates the claim that the Prophet (Allah bless him & give him peace) never performed more than eleven raka´ât.

Sheikh Suyuti has quoted the statement of Allamah Bâjî that the words of Â’isha (Radiallâhu anhâ) ‘did not exceed’ indicate his habit which was done most of the time and not his perpetual habit. (Tanwirul Hawalik vol.1 pg.142)

The Third Reason

In this hadîth Hadrat Âisha states that the Prophet (Allah bless him & give him peace) used to read four lengthy raka´ât, then another four and finally witr. Hence, in order to practise this hadîth, one has to perform four raka´ât with one salâm, then four raka´ât with one salâm and finally three witr with one salâm. The proponents of eight raka´ât tarâwîh do not practise in this manner. Consequently, to use this hadîth against those that perform twenty raka´ât is illogical.

The Fourth Reason

Imâm Muhammad Ibn Nasr Marwazi (294 A.H.) has written a chapter on the number of raka´ât of tarâwîh in his book ‘Qiyamul Layl’. In this chapter, he has mentioned numerous ahâdith but he has not in the slightest way made any indication towards this hadîth of Âisha (Radiallâhu anhâ) which is the most authentic. This clearly shows that this hadîth concerns nafl prayer and not tarâwîh.

The Fifth Reason

At the end of this hadîth, Hadrat Âisha enquired from the Prophet (Allah bless him & give him peace) whether he slept before witr or not and the Prophet (Allah bless him & give him peace) replied that his eyes slept but not his heart. There is absolutely no mention in any hadîth that the Prophet (Allah bless him & give him peace) performed eight raka´ât tarâwîh and then slept while the Sahâba (Radiallâhu ahhum) remained waiting. However, he used to perform tahajjud at home and sometimes slept before witr. Furthermore, had it been tarâwîh, Hadrat Âisha would have stood in the ladies’ row behind the men and the men would have known about it first. The fact that the men did not know indicates that it was tahajjud prayer being performed in the privacy of the home and not tarâwîh as is wrongly assumed.

The Sixth Reason

Generally the Muhaddithîn (Scholars of hadîth) categorize every hadîth by giving it a title. The title indicates the subject matter of the hadîth. The fact that all the Muhaddithîn have not given a title of tarâwîh to this hadîth, indicates that in their opinion it refers to nafl prayer and not tarâwîh.

Imâm Muhammad, a renowned jurist, mentions that the cause of the following hadith is that the Prophet (Allah bless him & give him peace) did not make any addition to Tahajjud because of the additional prayerof Ramadân viz. tarâwîh. This is the relation between the hadith of Â’isha (Radiallahu anhâ) and the chapter heading.

This hadîth of Â’isha (Radiallahu anhâ) appears several times in Sahîh Bukhâri in the following chapters:

1. Kitâbut Tahajjud – Chapter on the Prophet (Allah bless him & give him peace)’s worship at night in Ramadân and other months. (Vol.1 Page 154) (this reference and the subsequent ones refer to the Qadimi Kutub Khana print of Sahih Bukhari, Karachi, Pakistan)

2. Kitâbus Saum – Chapter on the virtue of worship in Ramadân. (Vol.1 Page 269)

3. Chapter – the Prophet (Allah bless him & give him peace)’s eyes used to sleep, not his heart.(Vol.1 Page 504)

4. Chapter on witr. (Vol.1 Page 135)

These captions clearly indicate a reference to tahajjud prayer. Nowhere is there the slightest indication of tarâwîh. Imâm Muslim, Imâm Mâlik, Imâm Abdur Razzâq, Imâm Abu Dawûd, Imâm Nisâi, Imâm Tirmizi, Imâm Abu Awânah, Imâm Ibn Khuzaimah, Imâm Marwazi, Imâm Dârimi, the author of Bulooghul Marâm and Mishkât have all mentioned this hadith in their works but not one of them has mentioned it under the chapter of tarâwîh.

Imâm Muslim, Abu Dawûd and Tirmizi have narrated this hadith under Qiyâmul Layl (worship at night viz. tahajjud) (Muslim vol.1 pg254; Abu Dawood vol.1 pg.189; Tirmidhi vol.1 pg.99). Imâm Tirmizi has not even mentioned eight rakaât under tarâwîh. This indicates that up till the time of Imâm Tirmizi, there was no scholar of the opinion that tarâwîh is eight rakaât nor did anyone understand this hadith to refer to tarâwîh.

Imâm Mâlik and Imâm Nisai have narrated this hadith in the chapter of witr. (Muwatta Imam Malik pg.102, Abu Dawood vol.1 pg.248)

This hadith has also been narrated in the chapter of tahajjud in Mishâtul Masâbîh, Musannaf Abdur Razzâq, Abu Awânah, Sahîh Ibn Khuzaimah, and Sunan Dârimi.

Hâfiz Ibn Hajar states: “It has appeared to me that the wisdom in not performing more than eleven raka´ât is that tahajjud and witr are prayers of the night while the prayers of the day which are Zuhr (4 raka´ât), Asr (4 raka´ât) and Maghrib (3 raka´ât) also total eleven. Consequently it was suitable for the prayer of the night to conform in number to the prayer of the day.” (Fathul Bari vol.3 pg.16)

The Seventh Reason

Â’isha (Radiallahu anhâ) never used this hadith against those who performed twenty rakaât during the eras of Umar, Uthman and Ali (Allah be pleased with him). In fact, this hadith of tahajjud has been narrated by many Sahâba (Allah be pleased with him) but not one of them has quoted it against those who performed twenty rakaât tarâwîh. After the era of the Sahâba (Allah be pleased with him), the Tâbiîn and Taba-Tâbiîn also performed twenty raka!ât but not one them used this hadith against those who performed twenty rakat.

Even the Ahl al-Hadith (Literalists) do not practise this hadith according to its purport. The hadith has the words, ‘besides Ramadân’ but they do not perform tarâwîh out of Ramadân. The hadith mentions the prayer in units of four; they perform it in units of two. The hadith mentions the prayer being performed at home; they perform it in the musjid. The hadith mentions three raka!ât of witr; they perform one rakât. The hadith mentions the prayer being performed individually; they perform it in congregation. The hadith mentions sleeping before witr; they do not sleep before the witr.

Chapter Five

Tahajjud and Tarawih are Seperate Salats

Tahajjud and tarâwîh Prayer differ in the following ways:

(1) Tahajjud was ordained by Allâh Ta!âlâ. Allâh Taâlâ told the Prophet (Allah bless him & give him peace): “O the one wrapped in a blanket, stand up (in worship) at night except a little…” (Surah 73 Verse 2)

The following verse also indicates the compulsion of Tahajjud: “And perform the tahajjud prayer at night, it would be an additional prayer for you.” (Surah 17 Verse 79)

No other verse informs us that in Ramadân we are exempted from its compulsion. Regarding tarâwîh, the Prophet (Allah bless him & give him peace) feared that it would be made compulsory on the ummah.

On the other hand, Tarawîh was initiated by the Prophet (Allah bless him & give him peace). It is mentioned in a hadith, “It is a month in which Allâh has made fasting compulsory while I (the Prophet Allah bless him & give him peace) have made the Tarawîh sunnah.” (Nisai vol.1 pg.308; Ibn Majah pg.94) The two acts have been described in comparison to each other.

(2) Tahajjud was ordained in Makkah whilst tarâwîh was prescribed in Madinah.

(3) It is unanimously accepted that the number of raka´ât of tahajjud have been transmitted from the Prophet (Allah bless him & give him peace). They are a maximum of thirteen raka´ât if witr is included and a minimum of 7 raka´ât including witr. However, as regards tarawîh, no fixed number has been narrated with regard to the nights when the Prophet (Allah bless him & give him peace) led the prayer of tarawîh in the musjid. Accordingly, there is a difference of opinion among the Mujtahidîn. Some say thirty, some thirty six or more. Thus the narration of Imâm Bukhâri (in which eight raka!ât have been mentioned) cannot refer to tarâwîh. According to this narration it can be deduced that the Prophet (Allah bless him & give him peace) did not add anything in his Tahajjud Prayer in the month of Ramadân, because he intended another prayer in this month known as tarâwîh. What Âisha (Radiallâhu anhâ) meant in this hadith was that Nabi (Sallallahu alaihi wasallam)’s tahajjud was not different in Ramadân nor in any other month. However, in Ramadân, he increased his worship tremendously by performing tahajjud as well as tarâwîh. (Durrul Manthur vol.1 pg.185; Bukhari vol.1 pg. 271; Muslim vol.1 pg.372; Abu Dawood vol.1 pg.190; Sunan Darimi vol.1 pg.285)

(4) The following statement is mentioned in Muqanna, an authentic book of the Hanbali Mazhab:

“Tarâwîh is twenty raka´ât performed in Ramadân in congregation. If a person wants to perform tahajjud as well, then he should not read witr after tarâwîh. Witr should be delayed till after the tahajjud.” (Muqanna pg.184)

From the above quotation it can be clearly seen that even Imâm Ahmad Ibn Hanbal (241 A.H.), the teacher of Imâm Bukhâri understood tarâwîh and tahajjud to be separate prayers. Imâm Bukhâri also had a similar practice. He used to perform tarâwîh prayer with his students in the early part of the night during which he used to complete one Qur!ân. At the time of sehri he used to perform prayer (tahajjud) individually. (Tarikh Baghdad)

Talq Ibn Ali (Radiallahu anhu) a Sahabi, offered the tahajjud prayer after completing tarâwîh with other Sahâba (Radiallahu anhum). (Sunan Nisai)

(5) Tahajjud is normally performed after sleeping while tarâwîh is performed immediately after Esha. (Sahih Bukhari vol.1 pg.269. Umar radhiallahu anhu encouraged people not to discard tahajjud salat in the latter portion of the night while also performing tarawih in the first portion.)

(6) Tahjjud is performed during the whole year while tarâwîh is specific with Ramadân. (Even the Ahl al-Hadith (Literalists) accept this. See Fataawa Ulama Hadith vol.6 pg.243) The hadith of Â’isha (Radiallâhu anhâ) mentions the prayer which is performed the whole year viz. tahajjud.

(7) Jamât (congregation) is a condition for tarawîh. (Fatawa Ulama Hadith vol.6 pg.243) If one performs tarâwîh alone, it will not be accepted. The hadith of Âisha (Radiallâhu anhâ) mentions the prayerwhich is performed individually viz. tahajjud. (Majmauz Zawaid vol.3 pg.172 and Atharus Sunan pg.200)

There are other differences between these two prayers which have been omitted for the sake of brevity. Moulânâ Rashîd Ahmad Gangohî (1323 A.H) has conclusively proved their differences in his book ‘Ar-Ray An-Najîh’. Similarly Moulânâ Qâsim Nanotwî has also explained their differences in his book ‘Al-Haqq As-Sarîh’.

Allâmah Anwar Shâh Kashmiri holds the view that if a person does not perform tarâwîh prayer but he performs tahajjud prayer in the month of Ramadân, he will be absolved of the liability of performing tarâwîh and will not be accused of neglecting tarâwîh prayer. This is only Allamah’s view and not the view of the majority of the scholars. He does not claim that the Prophet (Allah bless him & give him peace) did not perform tahajjud prayer when he performed tarâwîh at home in the early part of the night. In this sense he believes that tahajjud is not other than tarâwîh.

However, he clearly gives a warning to those who uphold the practice of eight rakaât only. He says. “Whoever performs eight rakaât only, and separates himself from the majority and begins accusing them of innovation should be careful of his consequence.

Chapter Six

The Second Hadith

The second hadîth which the proponents of eight raka´ât quote is as follows:

It is narrated by Jabir (Allah be pleased with him) that the Prophet (Allah bless him & give him peace) performed eight raka´ât and witr. We gathered in the musjid the following night hoping that the Prophet (Allah bless him & give him peace) would come again. We remained waiting till the morning. the Prophet (Allah bless him & give him peace) said, “I feared that witr will become incumbent on you.” (Therefore he did not come the previous night).

Analysis Of This Hadith

The Ahl al-Hadith (Literalists) have to prove three points from this hadith. Firstly, they must prove that the hadith is correct and authentic. Secondly, they must prove that there was continuous practice (muwâzabah) on eight rakaât. Thirdly, that Hadrat Jabir used this hadith against all those who performed twenty raka!ât tarâwîh in Musjidun Nabawi in congregation during the eras of Umar, Uthman and Ali (Allah be pleased with him) and that he (Jâbir) made his own musjid to perform eight rakaât.

As for the authenticity of this hadith, one narrator of this hadith is Yaqoob Ibn Abdillah Al-Qummi. Ibn Kathîr has rejected this hadith and stated that Yaqoob was a Shia and his narrations cannot be accepted. (Al Bidayah wan Nihayah vol.8 pg.375) This narration of his goes against the Ijmâ of the Sahâba (Allah be pleased with them).

There is only one person narrating from Jâbir viz. Isâ Ibn Jâriyah. Hâfiz Dhahabi and Hâfiz Ibn Hajr have mentioned this narrator in Mizânul Itidâl (vol.2 pg.311) and Tahzîb-at-Tahzîb respectively. They have quoted Yahyâ Ibn Maîn, who is the leading scholar in the science of ‘Jarh wat Tadîl’ (the science of invalidating a hadîth or declaring it reliable). According to him, Isâ Ibn Jâriyah is not an authentic narrator. Imâm Nisai and Abu Dawûd regard him as munkarul hadîth. (A technical term meaning narration of an unworthy narrator that contradicts the narration of a group of trustworthy narrators) Nisai has also called him matrûk.(The narration of a person that is suspected of fabricating hadith) Saji Uqaili regards him as weak while Ibn Adi (365 A.H.) says that his narrations are not mahfûz.(The narration of a trustworthy person that is in conflict with the narration of those who are more trustworthy than himself) Only Abu Zur’ah and Ibn Hibbân (354 A.H.) have given him any credibility. It is a principle of hadîth that jarh (declaring invalid) precedes tadîl (declaring reliable). Hence Isâ will be regarded as majrûh (unreliable), especially when one considers the words used by Imâm Nisai and Abu Dawûd for him.

Moulana Abdur Rahman Mubarakpuri (1353 A.H.) [of the Ahl al-Hadith sect] has written that the ahadîth of a narrator who is known as munkarul hadîth, are worthy of being rejected. (Ibkarul Matn pg.191) Accordingly, this hadîth of Isâ is not acceptable especially when he is the only narrator from Jâbir and does not have any substantiating narrator (mutâbi’).

Muhammad Ibn Humaid Râzi, another narrator in the chain of this hadîth is also regarded as a weak narrator, thus rendering this hadîth unacceptable. (Taqrib) It makes one wonder why the Ahl al-Hadith (Literalists) mostly depend upon weak ahâdith.

Moulana Muhammad Amîn Safdar once had a debate with Hâfiz Abdul Qâdir Ropri of the Ahl al-Hadith (Literalists) sect. The former very aptly told him that the Ahl al-Hadith (Literalists) do not have any right to classify any hadith as Sahîh or daîf because they do not accept anyone’s statement besides those of Allah and His Rasool. And Allah and His Rasool have not classified any hadith as Sahîh or daîf. Since they have not classified the ahâdith, the Ummah has to make the decision. This will be by means of examining the hadith if it was practised in the khairul quroon (the era of the Sahâba and Tabiîn), it will be accepted, but if it was not accepted in the khairul quroon, it will be rejected. The muhaddithîn have also accepted this principle. A maqbool hadith (accepted one) is one which the Ummah has accepted even if it does not have a correct sanad (chain of narration). (Tadribur Rawi of Sheikh Suyuti)

Chapter Seven

The Second Claim

To substantiate the second claim that Hadrat Umar (Allah be pleased with him) gave the command of eight raka´ât, the following hadîth of Muwatta Imâm Mâlik has been quoted: Sâib Ibn Yazîd has reported that Umar (Allah be pleased with him) ordered Ubayy Ibn Kab (Allah be pleased with him) and Tamim Dâri (Allah be pleased with him) to perform eleven raka´ât (including three witr) for the people. (Muwatta Imam Malik – Asahhul Matabi, pg 98; Qiyamul Layl pg.91)

If we analyse the chain of transmission of this hadîth, we notice that Muhammad Ibn Yusuf narrates from Sâib Ibn Yazîd. Muhammad has five students and the narration of each student differs from the next. The five students are:

(1) Imâm Mâlik

(2) Yahyâ Ibn Qattân

(3) Abdul Azîz Ibn Muhammad

(4) Ibn Ishâq and

(5) Abdul Razzâq

Their narrations are as follows:

(1) Imâm Malik says that Umar ordered Ubayy Ibn Ka’b and Tamim Dari to perform eleven raka´ât.

What practice occurred thereafter is not mentioned nor is Ramadân mentioned.

(2) Yahyâ Ibn Qattân says that Umar made the people gather with Ubayy Ibn Ka!b and Tamim Dâri and both of them began performing eleven raka´ât.

Hadrat Umar’s command is not mentioned nor is any mention of Ramadân made. It is not clear whether the two performed eleven raka´ât separately or collectively but it is clear that witr cannot be led two times while the two Imâms are together.

(3) Abdul Aziz says that they used to perform eleven raka´ât in the era of Umar.

Neither is the command mentioned nor are Ubayy, Kab or Ramadân mentioned.

(4) Ibn Ishâq says that they used to perform thirteen raka´ât in Ramadân during the era of Umar.

Neither is the command of Umar mentioned nor is Ubayy or Tamim mentioned. Instead of eleven raka´ât, thirteen are mentioned.

(5) Abdur Razzâq says that Umar gave the command of twenty one raka´ât.

In this narration, twenty one raka´ât are mentioned instead of eleven.

Besides the narration of Imâm Malik, eleven raka´ât cannot be established from the other narrations. Due to this difference, the narrator, Ibn Ishâq gave preference to thirteen while Ibn Abdul Barr Mâliki (463 A.H.) also preferred twenty one. Therefore this narration is mudtarib with regards to the number and hence unacceptable. (Mudtarib is a hadith that is transmitted in different manners so that the contents of each transmission differ and it is not possible to give reference to any particular transmission) The narration of twenty one is the preferred narration.

The above was an analysis of Muhammed Ibn Yusuf’s narration via Sâib Ibn Yazîd. Now let us examine the narration of Yazîd Ibn Khasîfah via Sâib which is mentioned in As-Sunan Al-Kubrâ of Baihaqî. (As Sunan Al-Kubra vol.2 pg.496)

Abu Zi’b narrates from Yazîd Ibn Khasîfah who reports from Sâib Ibn Yazîd that the people used to perform twenty raka´ât in the month of Ramadân during the era of Umar.

Imâm Nawawi (676 A.H), Iraqi (806 A.H) and Suyuti (911 A.H) amongst others have accepted the authenticity of this hadîth. (Tuhfatul Akhyar pg.192 and Irshadus Sari pg.74)

Muhammad Ibn Jafar has quoted the same statement from Yazîd as Abu Zi’b. This narration is mentioned in Marifatus Sunan of Baihaqi. Allamah Subki (756 A.H) and Mullâ Ali Qâri (1014 A.H) have stated in Sharh Minhâj and Sharh Muwattâ respectively that the chain of narrators of this hadîth is correct. (Tuhfatul Ahwazi vol.2 pf.75)

From the above narration we can clearly see that both the students of Yazîd unanimously narrate the fact that during Umar’s era, twenty raka´ât was the standard practice. On the contrary, the five students of Muhammad Ibn Yusuf quote Sâib differently.

In such a situation, the correct approach would be to rely on the narration of Yazid Ibn Khasîfa. However the Ahl al-Hadith have unjustly discarded this narration and adopted the doubtful one of Muhammad Ibn Yusuf which has differing versions. This goes against the principles of hadîth.

Sheikh Atiyyah states: “The practise of Rasulullah Sallallahu alaihi wasallam of performing thirteen raka!ât as narrated by Ibn Abbas Allah be pleased with him, the six rakaât after the Esha prayer and the two rakaât with which Rasulullah Sallallahu alaihi wasallam used to commence the prayerul-layl as narrated by Hazrat Aisha Allah be pleased with him, makes a total of twenty one rakaât. This is why Umar Allah be pleased with him instructed Ubay bin Kâb Allah be pleased with him to perform twenty one raka!ât for the people. Thus its (twenty one rakaât) proof exists in this hadith. It is not merely the opinion of Umar Radiallahu anhu. (Salatut Tarawih, Sheikh Atiyyah, pg.22)

Moulana Fadlur-Rahman Azami states that even if the proof of twenty one or twenty three rakaât is not from any marfû hadith (i.e. a narration containing the actual speech of Nabi Sallallahu alaihi wasallam) and is only based on the view of Umar Allah be pleased with him, then also, to adhere to it will be regarded as sunnah because Rasulullah Sallallahu alaihi wasallam has ordered us to adhere to the ways of the rightly-guided Khulafâ. Thus to adhere to it in actual fact is to practise on a marfû! hadith.

Chapter Eight

Regarding tarâwîh prayer, the Ahl al-Hadith (Literalists) and Salafis have not been able to answer the following questions using Sahîh Ahâdith that do not have any contradictory narrations (muta’ârid):

(1) Is there any prayer with the name of tarâwîh in the Sahîh ahâdîth as the other prayers have been mentioned like Fajr, Zuhr etc?

(2) Hadrat Âisha (Allah be pleased with him) states that Nabi (Allah bless him & give him peace) used to perform four rakaât at night and then rest for a long while. (As Sunanul Kubra of Bayhaqi, vol.2 pg.497) Imâm Bayhaqi has regarded this hadith as weak but the entire ummah has named this prayer as tarâwîh and have accepted this hadith due to the practice of tarâwîh being unanimously accepted by the Sahâba (Allah be pleased with him.). Due to this acceptance by the ummah, the Ahl al-Hadith (Literalists) have also named it tarâwîh.

(3) Hadrat Umar (Allah be pleased with him) used to perform four raka!ât and relax for the amount of time it took a person to go to Mount Sila.

(4) According to the scholars of the Ahl al-Hadith (Literalists), prayerut-tarâwîh is that prayer which is performed in Ramadân after Isha in congregation and it is called tarâwîh because the people rest (tarwîhah) after every four rakaât. (Fataawa Ulama Hadith vol.6 pg.241)

(5) The scholars of the Ahl al-Hadith (Literalists) state that Qiyâme Ramadân (worship in Ramadân) is more general than tarâwîh because jamât (congregation) is a condition for tarâwîh. If one performs it alone, it will not be valid in contrast to Qiyâme Ramadân for which jamât is not a condition. (Fataawa Ulama Hadith vol.6 pg.243)

(6) They also reiterate that the statement of Allâmah Kirmâni that Qiyâme Ramadân unanimously refers to tarâwîh is unique. (Fataawa Ulama Hadith vol.6 pg.241)

(7) If one performs tarâwîh during the first part of the night, it is tarâwîh and if one performs it in the latter part, it is tahajjud. (Fataawa Ulama Hadith vol.6 pg.329)

(8) Tahajjud occurs throughout the year while tarâwîh is specific with Ramadân. (Fataawa Ulama Hadith vol.6 pg.230)

(9) One who performs tarawîh after Ishâ prayer in Ramadân, can perform tahajjud during the last part of the night. Tahajjud is not performed in the earlier part of the night. (Fataawa Ulama Hadith vol.6 pg.241)

If the above-mentioned points from number 4 till number 9 are established from any correct hadith, can the Ahl al-Hadith (Literalists) mention those ahâdith. If not, then are the writers of these statements not mushriks (polytheists) by making taqlîd of other human beings. (The Ahl al-Hadith (Literalists) believe that one who makes taqlid of a human is a mushrik (polytheist).

(10) Tarâwîh and tahajjud are both one. They should prove this from the Qurân or Sahîh hadith. They should not use qiyâs (analogy) and become shaytâns or adopt taqlîd and become mushriks.

(11) Did Nabi (Allah bless him & give him peace) say that there is a prayer which is called tahajjud for eleven months and tarâwîh in the twelfth?

(12) Did Nabi (Allah bless him & give him peace) say that this prayer is nafl for eleven months and sunnat in the twelfth?

(13) Did Nabi (Allah bless him & give him peace) say that the time of this prayer for eleven months is the last part of the night and in the twelfth month it is immediately after Ishâ?

(14) Did Nabi (Allah bless him & give him peace) say that one should perform this prayer individually for eleven months and with congregation in the twelfth?

(15) Did Nabi (Allah bless him & give him peace) say that for eleven months it is not sunnat to complete the Qurân but in the twelfth month it becomes sunnat?

(16) A person performed tarâwîh in congregation for three days only during his whole life. Now he does not perform it. Is he sinful?

(17) Are those muhaddithîn and fuqahâ who have written separate chapters for tahajjud, tarâwîh and witr rejectors of hadith?

(18) Some Ahl al-Hadith (Literalists) specify the condition that we must prove that Hadrat Umar (Allah be pleased with him) himself participated in the tarâwîh. Is this condition according to any hadith? If a person says that you must prove that Nabi (Allah bless him & give him peace) and Abu Bakr (Allah be pleased with him) wrote the Qurân themselves, otherwise I will not accept it, or he says that you must prove that Uthman (Allah be pleased with him) himself gave the first azân of Jumuah otherwise I will not accept this azân, is this statement of his correct?

(19) Has it been proven that Umar (Allah be pleased with him) himself performed tarâwîh in congregation, performed tarâwîh in the first part of the night, performed tarâwîh during the whole month in the musjid, performed witr with congregation in Ramadân, recited the whole Qurân or heard its recital or will these acts also be discarded?

(20) Moulana Dawûd Ghaznawî (of the Ahl al-Hadith (Literalists) sect) used to announce that eight rakaât of tarâwîh is the sunnah of Nabi (Allah bless him & give him peace) while the remaining twelve are mustahab. This can terminate all disputes. (Fataawa Ulama Hadith vol.6 pg.265)

(21) Madrasah Rahmâniyyah (of the Ahl al-Hadith (Literalists)) announces every year that more than eight rakaât of tarâwîh is correct and a means of greater reward. (Fatawa Satariya vol.3 pg.19)

Are points number 20 and 21 established from a hadith or are they the isolated (shâz) statements of Ibn Humâm? (Ibn Humam has permitted eight raka’at -Fathul Qadir vol.1 pg.334 – Moulana Zafar Ahmad Uthmani has rejected this view with complete proofs – See I’laus Sunan vol.7 pg.68-72)

(22) A hadith has been quoted in Fatâwâ Ulamâ-e-Hadith (vol.6 p.47 and vol.6 p.88) in which it is mentioned that if a person performs an optional act in Ramadân, it will be as if he performed an obligatory duty out of Ramadân. Will a person who performs twenty rakaât tarâwîh obtain this reward or not?

(23) Do those who prevent others from this reward not fall within the purview of the verse, “preventer of virtue, have you seen the one who prevents the servant (of Allah) when he performs prayer?” (Surah Al Qalam verse 12)

(25) Rahmâni Sâhib (of the Ahl al-Hadith (Literalists)) has written in Anwârul Masâbîh (p.262) that why should Umar (Allah be pleased with him) prevent those who performed twenty rakaât from doing so. It was not some prohibited act. He also reiterates that Umar (Allah be pleased with him) did not reject twenty rakat. According to him, this is the view of the Ahl al-Hadith (Literalists). From this it is apparent that those who write booklets and pamphlets against twenty rakaât tarâwîh are not Ahl al-Hadith (Literalists) but are in fact Munkirîn-e-Sahâba (rejectors of the Sahâba Allah be pleased with them).

(26) Molvi Muhammad Uthmân Dehlwi, a very respected scholar of the Ahl al-Hadith (Literalists), stated that the one who performs four rakaât of Maghrib prayer, his Maghrib will not be fulfilled although three rakaât are included in four. Similarly, he states, that the one who performs twenty rakaât tarâwîh, his eleven rakaât have not been fulfilled. (Raf’ul Ikhtilaaf pg.5) This satanic analogy of Molvi Uthmân makes the entire Ummah innovators. Is it mentioned in any hadith that the one who performs twenty, his eight are not performed?

Conclusion

From the facts quoted above it becomes manifestly clear that:

(1) The practice of the entire ummah from the era of Umar till recently was of twenty raka´ât or more. If at any point in time, any individual was of the opinion of less than twenty raka´ât, then there is no evidence of this practice occurring in any musjid.

(2) The establishment of twenty raka´ât by Hadrat Umar’s command or by his tacit approval cannot be denied by any scholar of hadîth.

(3) The Ahl al-Hadith, by relating eleven raka´ât tarâwîh to the Prophet (Allah bless him & give him peace) have differed with the pious predecessors. Allamah Ibn Taymiyah, Allamah Subki, Shaukani, Ml. Wahîduz Zaman and Nawab Siddiq Hasan Khan (1307 A.H) amongst others have in no way indicated that Hadrat Âisha’s hadîth (quoted on page 26) refers to tarâwîh. Are the Ahl al-Hadith and Salafis of today more learned than the above-mentioned scholars?

(4) The objections which the Ahl al-Hadith raise on the narrations of twenty raka´ât are contrary to the principles of hadîth. In fact even Nawâb Siddiq Hasan (of the Ahl al-Hadith) admits that a person who performs twenty raka´ât has complied with the sunnah. When this is the case, then why should there be such an insistence on performing eight raka´ât which does not have the approval of the learned elders of the ummah.

The Ahl al-Hadith (Literalists) of today have differed with Nabi (Allah bless him & give him peace) in the following practices:

The Ahl al-Hadith (Literalists) begin tarâwîh in the first night of the month with congregation whereas Nabi (Allah bless him & give him peace) did not do this throughout his life. This is not a sunnah of Nabi (Allah bless him & give him peace) but a sunnah of the Khulafâ (Allah be pleased with him).

Nowadays, the Ahl al-Hadith (Literalists) perform tarâwîh during the whole month of Ramadân with congregation whereas Nabi (Allah bless him & give him peace) told the people to perform their prayer at home. Performing tarâwîh for the whole month in congregation is a sunnah of the Khulafâ and not a sunnah of Nabi (Allah bless him & give him peace).

Nabi (Allah bless him & give him peace) only performed tarâwîh in congregation during one year in the last ten days of Ramadân for three nights. Thus performing tarâwîh every year in congregation is a sunnah of the Khulafâ and not a sunnah of Nabi (Allah bless him & give him peace).

To perform tarâwîh immediately after Isha is a sunnah of the Khulafâ. The Ahl al-Hadith (Literalists) perform tarâwîh immediately after Isha whereas Nabi (Allah bless him & give him peace) did not do so.

The Ahl al-Hadith (Literalists) complete the whole Qurân in tarâwîh which is not a sunnah of Nabi (Allah bless him & give him peace) but a sunnah of the Khulafâ (Allah be pleased with him).

The Ahl al-Hadith (Literalists) sleep away after tarâwîh which is not a sunnah of Nabi (Allah bless him & give him peace). Hadrat Âisha (Allah be pleased with him) states that when Ramadân began, Nabi (Allah bless him & give him peace) never used to sleep the whole night. However, it has been established that the Sahâba (Allah be pleased with him) slept.

It is reported in Sahîh Bukhârî (vol.1 p.269) that Nabi (Allah bless him & give him peace) used to awaken his wives during the last ten nights. The Ahl al-Hadith (Literalists) do not awaken their wives.

Nowadays the Ahl al-Hadith (Literalists) recite the Qurân in tarâwîh by holding the Qurân, turning the pages, leaving it on the floor during ruku and lifting it up again at the beginning of the next rakât. This practice is in no way a sunnah of Nabi (Allah bless him & give him peace).

May Allâh Tâla grant us all the correct understanding of Dîn and protect us from the deviations of the misguided.

Al Qur’ân

Sahîh Bukhârî

Sahîh Muslim

Sunan Abî Dawûd

Sunan Ibn Mâjah

Sunan Nisâî

Muwatta Imâm Mâlik

Sunanul Kubrâ – Baihaqîi

Sharh Muwattâ – Mullâ Ali Qârî

Mussanaf Ibn Abî Shaibah

I’lâus Sunan

Tahzîb – Hafiz Ibn Hajar

Taqrîb – Hafiz Ibn Hajar

Tuhfatul Akhyâr

Tanwîrul Hawâlik – Sheikh Suyuti

Irshâdus Sârî

Jâmi Tirmizî – Zurqanî

Dars-e-Tirmizi – Mufti Muhammad Taqi Uthmani

Khairul Masâbîh Fî Adadit-Tarâwîh – Moulanâ Khair Muhammad Jalandrî

Raka!âte Tarâwîh – Moulanâ Habibur Rahmân Azami

Ar-Ra’yun Najîh fî Adadi Rakaâtit Tarâwîh – Moulana Rashîd Ahmad Gangohi

Fatâwâ Rashidiyyah – Moulana Rashîd Ahmad Gangohi

Masâbîhut Tarâwîh – Moulana Qâsim Nanotwi

Tahqîqut Tarâwîh – Sheikh Riâya

Published by: Madrasah Arabia Islamia, P.O.Box9786, Azaadville, 1750, South Africa

Tawhid (Islamitische monotheisme) De lof is aan Allaahu Ta`ala . Wij prijzen Allaahu Ta`ala en vragen Zijn hulp en vergiffenis. Wij zoeken onze toevlucht bij Allaahu Ta`ala voor al het kwade die van de shaytan (satan) en onze nafs (ego) komt. Als Allaahu Ta`ala iemand op de rechte weg leidt, is niemand in staat hem te misleiden. En als Allaahu Ta`ala iemand misleidt, is niemand in staat hem op het rechte pad te krijgen. Wij getuigen dat er geen godheid is dan Allaahu Ta`ala en wij getuigen ook dat Muhammad (sas) Zijn dienaar en Zijn Gezant is.

As-salaat (gebeden) en as-salaam (groetenis) zijn voor de laatste der Rasoel (Boodschapper) en de Nabie (profeet) van Allaahu Ta`ala, Muhammad Mustafa (sas). As Salaam aan hem die de mensheid uit de duisternis van ongeloof en onrecht heeft gehaald en As Salaam aan een ieder die zijn boodschap volgt.

Het woord “tawhîd” betekent letterlijk één maken of verenigen. In de Shari`ah (Islâmitische wetgeving) betekent het: Allâhu Ta`alau Ta`alas eenheid erkennen (monotheïsme) en geloven dat Allâhu Ta`alau Ta`ala noch deelgenoten heeft in Zijn wezen (zât), noch in Zijn eigenschappen (sifât) en noch in Zijn werken (fi`il). In de Islâm is `Ilmu-t-Tawhîd of ‘Ilmu-l `aqîdah (de wetenschap van de geloofsleer) de wetenschap die zich bezig houdt met de ongeziene zaken (ghayb) zoals Allâhu Ta`alau Ta`alas Zijn, Zijn Eenheid, Zijn Eigenschappen en Zijn Werken, profeetschap, openbaring, engelen, hiernamaals, raadsbesluit, etc. Het doel van deze wetenschap is de mensen hier op aarde en in het hiernamaals tot het eeuwige geluk te leiden. Het is het belangrijkste onderwerp in de Islâm, het omvat zelfs de gehele Islâm. Het vormt de basis en de essentie voor alle zaken in de Islâm, zoals Rasûlu’llâh (sas) gezegd heeft:” De tawhîd is het hart van alle goede dingen “. Zelfs elk twijfel over de onderwerpen van deze wetenschap kan een muslim in de afgrond van het ongeloof (kufr) brengen. Daarom hebben de ‘ulamâ’(Islamitische geleerden) door de eeuwen heen met uiterst aandacht en voorzichtigheid op dit onderwerp stilgestaan.

De essentie en het fundament van alle monotheïstische godsdiensten, dus ook van de Islâm, is het geloven in Allâhu Ta`alau Ta`ala. Dit wordt zowel door de Qur’ân als de ahadîth (e.v. hadîth: overlevering) van Rasûlu’llâh (sas) duidelijk bevestigd. Het geloven aan al de overige zuilen van het geloof (îmân), zoals het geloven aan Allâhu Ta`alau Ta`alas engelen (malâika, e.v. malak), aan Zijn Boeken (kutub, e.v. kitâb), aan Zijn Gezanten (rusul, e.v. rasûl), aan de Laatste Dag (yawmu’l akhirah) en aan de Beschikking (qadar), m.a.w. het feit dat het goede en het slechte van Allah komt, is het gevolg van het geloven aan Allah.

Tawhîdu-r- Rububiyyah en Tawhîdu-l -`Uluhiyyah

Volgens Imâm Shah Waliyullâh Dahlawî, een islamitische geleerde die in de achttiende eeuw in de voormalige India leefde, bestaat tawhîd uit vier niveaus:

1) Allâhu Ta`alau Ta`ala als “Wâdjibu’l Wudjûd ” erkennen (m.a.w. Allâhu Ta`alau Ta`alas Bestaan is alleen door Zichzelf en Hij is van niemand afhankelijk).

2) Geloven dat Allâhu Ta`alau Ta`ala de Schepper van het gehele heelal is, en van alles wat daarin is.

3) Geloven dat Allâhu Ta`alau Ta`ala alle schepselen die zich op aarde en de hemelen bevinden regelt en continueert.

Hieronder zullen we het vierde punt behandelen die Imâm Shah Waliyullâh Dahlawî, Imâm Ahmad Ibni Taymiyyah en zijn leerling Ibnu-l Qayyîm over tawhîd zeggen.

Tawhîd is volgens deze drie imâms in twee gradaties te onderscheiden:

1) Tawhîdu-r- Rububiyyah: het erkennen van Allâhu Ta`alau Ta`ala als Rabb (de Meester, de Opvoeder, de Heer van de schepping en de Instandhouder van het geschapene) en het belijden van de éne, Almachtige Rabb.

2) Tawhîdu-l -`Uluhiyyah: het belijden en dienen van Allâhu Ta`alau Ta`ala als de Enige Godheid (Ilâh) aan wie we om hulp vragen.

De eerste eenheid (tawhîdu-r- Rububiyyah) beleden ook de arabieren uit de tijdperk der onwetendheid (djahiliyyah). Maar de tweede eenheid is alleen voor de Islâm kenmerkend. Volgens Ibni Taymiyyah behoren de bovengenoemde eigenschappen aan Allâhu Ta`alau Ta`ala maar ze zijn wel twee van elkaar gescheiden termen: er is een onderscheid tussen Rabb (Heer) en Ilâh (godheid). Allâhu Ta`alau Ta`ala is de Rabb van de werelden, m.a.w. Hij is de Heer van de muslims, joden, christenen, atheïsten, alle levende en levenloze dingen; kortom de Heer van alles. Hij is tegelijkertijd ook Ilâh maar dan wel van de muslims. Immers alleen de muslims vereren en dienen Allâhu Ta`alau Ta`ala als hun Godheid (Ilâh) op de manier zoals Allâhu Ta`alau Ta`ala het werkelijk wil en de rest van de mensheid niet. Daarom moeten de muslims alles in naam van Allâhu Ta`alau Ta`ala vragen, alleen op Hem vertrouwen en Hem vrezen.

Het feit dat Allâhu Ta`alau Ta`alas dienaren alleen Hem dienen, bewijst dat Hij de Enige is die aanbeden moet worden, m.a.w. uit Tawhîdu-l `uluhiyyâh ontstaat de tawhîdu-r rububiyyah en niet andersom. In de Qur’ân worden de beide soorten tawhîds uitgebreid behandeld. We kunnen zelfs zeggen dat de gehele Qur’ân van begin tot eind om deze twee soorten tawhîds draait: de Qur’ân is één lange prediking over Allâhu Ta`alau Ta`alas Wezen (Zât), Zijn Namen (Asmâ’), Zijn Eigenschappen (Sifât) en Zijn werken (Fi’îl). De Qur’ân nodigt de mensen uit tot aanbidding van de enige godheid, die geen deelgenoten, noch overeenkomstige, noch gelijkende, noch tegengestelde, en noch tegenstander heeft, en tot de verwerping van cultus aan afgodsbeelden, zowel in de letterlijke zin van het woord als in de figuurlijke zin. Deze tawhîd wordt ook wel de “tawhîdi iradi-i talabi” genoemd.

In de Qur’ân staan de goddelijke geboden en verboden die handelen over de noodzakelijkheid Allâhu Ta`ala te gehoorzamen. Ze gaan ook over de tawhîd met dien verstande dat ze de tawhîd voltooien tot één geheel. Aan de andere kant vermeldt de Qur’ân de weldaden die Allâhu Ta`ala aan de belijders van de ware tawhîd geeft, hier op aarde en in het hiernamaals. Het vermeldt ook de vreselijke toestanden van degenen die de ware tawhîd de rug toekeren. Zowel de beloning als de bestraffing worden uitgebreid in de Qur’ân beschreven.

In de Qur’ân komen we twee soorten wetten van Allâhu Ta`ala tegen:

1) de “kawni” wetten, die overeenkomen met de zogenaamde natuurwetten. Ze komen tot stand door Zijn Rabb zijn. Aan deze wetten kan niets en niemand ontkomen en ze maken geen onderscheid tussen muslim en niet-muslim, b.v. Allâhu Ta`ala voedt zowel de muslims als de niet-muslims.

2) de “shari`” wetten (godsdienstige wetten), die tot stand komen door Zijn Ilâh (God) zijn. Deze wetten kunnen de mensen accepteren dan worden ze muslim genoemd of ze kunnen ze verwerpen dan worden ze niet-muslim (kâfir) genoemd. Als men deze wetten accepteert dan is men daaraan ook onderhevig. Dus onderscheid tussen een muslim en een niet-muslim ligt niet in het feit of men de kawni wetten van Allâhu Ta`ala accepteert dan wel verwerpt maar in de acceptatie van de shari’ wetten. Zo zijn alle levenden en levenlozen, die geen verantwoordelijkheid kunnen dragen (dus mensen en djins (“geesten”) uitgezonderd) “muslim” omdat ze zich onderwerpen aan Allâhu Ta`alas kawni wetten. Muslims onder de mensen en de djins hebben zich bovendien ook aan de shari’ wetten van Allâhu Ta`ala onderworpen terwijl de niet-muslims deze hebben ontkend.

In Qur’ân sûrat-i Yunus (10), 31 beveelt Allâhu Ta`ala de profeet de afgodsdienaars (mushrikûn) van toen en nu te vragen (i.p.v. de Arabische tekst van de onderstaande en verder te volgen ayat (verzen van de Qur’aan) geven we alleen de Nederlandse uitleg ervan):

(Nederlandse uitleg):

” Wie verzorgt jullie uit de hemel en van de aarde? . Wie is de bezitter (de schepper en de leider) van het gehoor en het gezicht? . Wie brengt het levende uit het dode voort, en het dode uit het levende? . Wie bestuurt deze zaken (schepping)?”. Dan zullen de ze (afgodsdienaars) zeggen: ” ALLAAH”. Zeg dan:” Vrezen jullie dan niet (voor Allâhu Ta`alas bestraffing)”.

In surat-il Mu’min (23), 84-89:

(Nederlandse uitleg):

” Zeg: Van wie is de aarde en alles wat daarop is, wanneer jullie het weten? . Dan zeggen zij: Van ALLAAH. Zeg dan: willen jullie dit (degene die voor de eerst maal schiep ook voor de tweede maal kan scheppen) niet bedenken? . Zeg: Wie is de Rabb (Heer) van de zeven hemelen en de Heer van de Verheven Troon (‘Arsh)? . Dan zullen ze zeggen: ” ALLAAH”. Zeg dan: ” Vrezen jullie dan niet (voor Allâhu Ta`alas bestraffing)”? . Zeg: “In wiens hand is het koninkrijk van alle dingen, wie beschermt, maar niet beschermd wordt, wanneer jullie het weten?”. Dan zullen zij zeggen: “In Allâhu Ta`ala’s (hand)”. Zeg: “Zijn jullie dan behekst? .”

De afgodsdienaars erkenden dat Allâhu Ta`ala (tegenwoordig geven de moderne afgodsdienaars andere benamingen voor de Schepper) de hemel en de aarde heeft geschapen, en de zon en de maan heeft gedwongen hun loop te volgen. Zij wisten dat hun goden niet hoorden, noch nut brachten, noch schade konden veroorzaken. Zelfs ibis (de duivel) onderwerpt zich aan de Almacht van Allâhu Ta`ala. Hij vroeg Allâhu Ta`ala om uitstel van straf tot de dag van de opstanding, en erkende dat alle macht bij Allâhu Ta`ala is.

Niettegenstaande de Arabieren (en de moderne afgodsdienaars) geloofden in Allâhu Ta`ala als Rabb (Heer en Meester der schepping), waren ze toch ongelovigen (kâfir). Alleen als ze zich onderwierpen aan de boodschappen van Rasûl’ullâh (sas) konden ze de juk van het ongeloof van zich afschudden en tot de gelukkigen behoren. In hun geloof schoten ze te kort waar het ging om de tweede gradatie van de tawhîd nl.:

2) Tawhîdu-l `Uluhiyyah: het belijden van Allâhu Ta`ala als de Enige godheid die gediend moet worden.

De Arabieren uit de tijdperk der onwetendheid dienden, afgoden, hoewel ze wisten dat Allâhu Ta`ala de Enige en de Almachtige was. Deze Arabieren dienden de “drie dochters” van Allâhu Ta`ala: al-lat, al-manat en al-’uzzat. Zij dienden ook de engelen en wierpen zich neder voor de zon en de maan. De christelijke arabieren maakten ‘Isa (as) en Maryam (rah) tot goden. En tegenwoordig geloven de moderne afgodsdienaars in ontelbare “afgoden”. Rasûl’ullâh (sas) heeft hen en de hele mensheid na hem uit deze toestand verlost. Hij riep de mensheid tot de algehele wijding van verering aan Allâhu Ta`ala alleen (ikhlasu-l-’ibadat-illah) en niet aan de afgoden.

Shirk-i Rububiyyah en Shirk-i-`Uluhiyyah

Het wijden van een (lichamelijk en geestelijk) vereeringshandeling aan persoon, materie, ideologie of iets anders buiten Allâhu Ta`ala, is “shirk” (afgodsdienst). Op dezelfde manier als voor de tawhîd onderscheidt Ibn-i Taymiyyah en zijn leerling Ibnu-l Qayyim twee soorten shirks n.l.:

1) Shirk-i Rububiyyah: het toekennen van deelgenoten aan Allâhu Ta`ala als Rabb (de Meester, de Opvoeder, de Heer van de schepping en de Instandhouder van het geschapene), het accepteren dat een andere almachtige wezen is met dezelfde eigenschappen en handelingen als de ene Almachtige Godheid: as-Saba’ (34/22):

(Nederlandse uitleg):

Zeg:” Roept hen (afgoden) maar aan van wie jullie beweren dat zij naast Allah bestaan. Zij hebben geen greintje heerschappij in de hemelen, noch op de aarde. Zij hebben in geen van beide een aandeel en Hij heeft onder hen geen enkele helper”.

2) Shirk-i-`Uluhiyyah: het toekennen van deelgenoten aan Allâhu Ta`ala als de Enige Godheid (Ilâh) aan wie om hulp, ‘ibadât (godsdienstoefeningen) en du’ah (smeekgebed) gevraagd wordt. In surati-l Fâtiha (1/4) wordt zo’n shirk afgewezen:

(Nederlandse uitleg):

“Alleen dienen wij U alleen van U vragen wij om hulp”.

Daar de arabieren uit de tijd van de onwetendheid afgoden dienden en vereerden, en deze als tussenpersoon tussen Allâhu Ta`ala en hen zetten, accepteerden ze deze tawhîd niet en werden “mushrikûn” (afgodsdienaars) en kâfirûn (ongelovigen) genoemd. Hetzelfde kunnen we ook zeggen van de moderne afgodsdienaars, die naast Allâhu Ta`ala ook andere afgoden dienen zoals we hieronder zullen zien. In suratuth-Thariyat (51),56 staat:

(Nederlandse uitleg):

” De djins en de mensen heb ik slechts geschapen opdat zij Mij zouden dienen”.

Allâhu Ta`ala heeft aan elk volk een gezant gezonden met de boodschap:

(Nederlandse uitleg):

” Dient Allâhu Ta`ala en vermijdt de taaghut…”(an-Nahl (16/36).

Het woord “taaghut” betekent afgoden, satan

(Nederlandse uitleg):

“Degene die geloven strijden op de weg van Allâhu Ta`ala en de genen die niet geloven strijden op de weg van de taaghut (satan). Strijdt derhalve tegen de vrienden van de satan. Waarlijk satans list is zwak” (an-Nisa’ (9/4)

Mawdudi, een Pakistaanse geleerde, geeft in zijn ” Tafhimu-l-Qur’ân de volgende betekenis aan “taaghut” (uitleg bij de 257-ste ayah van sura al-Baqarah(2/257) [(Nederlandse uitleg):

” Allâhu Ta`ala is de vriend (waliy) van de gelovigen. Hij brengt hen van de duisternis tot het licht. De vrienden van de ongelovigen is de “taaghut”. Hij brengt hen van het licht tot de duisternis. Zij zijn de bewoners van het vuur. Daarin zullen zij voor altijd blijven.”

(Samengevat): De letterlijke betekenis van het arabische woord “taaghut” is: iemand die de grens overschrijdt. Het wordt gebruikt voor iemand die in opstand komt tegen Allâhu Ta`ala en zich dwingt een slaaf te worden (van zijn eigen ego). ” In opstand komen tegen Allâhu Ta`ala” kan in drie overtredingen onderverdeeld worden:

1) Als iemand zich onderwerpt aan de Wil van Allâhu Ta`ala, maar op het punt van het verrichten van goede daden in opstand komt tegen Zijn bevelen (m.a.w. geen goede daden verricht) is een “fâsiq”.

2) Zich onafhankelijk tegenover Allâhu Ta`ala opstellen en zich onderwerpen aan een ander godheid dan Allâhu Ta`ala, is een “kâfir”.

3) Iemand die in opstand is gekomen tegen Allâhu Ta`ala en ook het doel voor ogen heeft, mensen te verhinderen i.p.v. Allâhu Ta`ala te vereren zichzelf te laten verafgoden is een “taaghut”

De taaghut kan behalve de satan, ook wereldlijke leiders (vaderlandse helden, presidenten en andere regerings functionarissen, popartiesten, koningen, sportmensen etc.), geestelijke leiders (de paus, ghuru’s en andere geestelijken), of allerlei ideologieën buiten de Islâm (democratie, socialisme, kapitalisme, fascisme, communisme, materialisme etc.) zijn.

Daarom kan men pas een werkelijke muslim worden als men al deze taaghut’s met geheel zijn hart en ziel ontkent reden dat taaghut in meervoud wordt gebruikt is: als iemand Allâhu Ta`ala ontkent zal hij de dienaar van niet één maar van vele afgoden worden, zoals we het hierboven al hebben aangegeven. Buiten de “externe” zijn er ook “interne” taaghut’s, zoals iemands ego, die een bondgenoot is van de duivel, zijn bezittingen, kinderen, vrouw/man, familieleden, vrienden, werk, volk, carrière etc. Dit alles kan taaghut voor iemand worden en hem aan hen wil verslaafd maken, zodat hij blind, doof en ongevoelig wordt voor zijn Heer en Zijn bevelen. Zo’n iemand zal zijn gehele leven lang in verbeelding doorbrengen om elk van zijn taagut tevreden te stellen. Voordat hij weet is zijn leven voor niets geweest. In het kort kunnen we zeggen dat taaghut alles omvat wat buiten Allâhu Ta`ala gediend en vereerd wordt.

(Nederlandse uitleg):

“Jullie Heer zegt:”Roept (doe du’ah tot) Mij aan en Ik zal jullie verhoren. Maar degenen die zich toch afwenden van Mijn dienst, zullen vernederd de hel binnen gaan”. (al-Mu’min (40/60).

Op vele plaatsen wordt Rasûl’ullâh (sas) en indirect zijn ‘ummah (gemeenschap) door Allâhu Ta`ala bevolen de mensheid op te roepen tot de aanbidding (`ibadah) van Allâhu Ta`ala alleen.

Alle profeten hebben deze boodschap aan hun ‘ummah gebracht, zoals Hûd (as) en Ibrâhîm (as). De joden en de christenen zijn in hetzelfde ongeloof teruggevallen als de afgoddienaars:

(Nederlandse uitleg):

” Zij maken hun rabbijnen en monniken en ‘Isa (a.s.), de zoon van Maryam (r.ah), tot Meesters (Rabb) buiten Allâhu Ta`ala, terwijl hen bevolen was de Ene Godheid te dienen. Er is geen godheid dan Allâhu Ta`ala. Verheven is Hij boven hetgeen jullie naast Hem stellen”. (at-Tawbah 9/31).

Daarom verbiedt Allâhu Ta`ala iemand anders dan Allâhu Ta`ala aan te roepen:

(Nederlandse uitleg):

” Roept niet naast Allâhu Ta`ala aan wat je geen nut kan brengen noch schaden kan. Want wanneer je dat doet, zal je tot de onrechtvaardigen behoren. Wanneer Allâhu Ta`ala je met een kwaad treft, kan slechts Hij het van je afwenden en wanneer Hij het goede met jou voor heeft is er niemand die Zijn goedheid kan beletten…”(Yunus 10/106-107). “De moskeeën zijn van Allâhu Ta`ala, roept dus niemand naast Hem aan ” (Djin 72/18). “Wie is in grotere dwaling dan hij die naast Allâhu Ta`ala iemand aanroept, die hem niet antwoorden kan op de Dag der Opstanding” (Ahqaf 46/5).

Nog in vele andere ayat van de Qur’ân verbiedt Allâhu Ta`ala iemand naast Hem aan te roepen. Ook het om hulp en bijstand vragen mag alleen aan Allâhu Ta`ala geschieden:

(Nederlandse uitleg):

“U dienen wij en U smeken wij om hulp” (al- Fatihah 1/4). ” Toen jullie hulp zochten van Jullie Heer en Hij antwoordde: “Ik zal jullie bijstaan met duizend van de engelen die elkaar opvolgen.” (al-Anfal 8/9).

Slechts aan Allâhu Ta`ala mag geofferd worden:

(Nederlandse uitleg):

“Derhalve bid tot Uw heer en breng een offer” (al-Kauthar 108/2), Zeg: “Waarlijk mijn gebed, mijn offer, mijn leven en mijn dood zijn (alle) voor Allâhu Ta`ala de Heer der werelden” (al-An’am 6/162).

Alleen voor Allâhu Ta`ala moet men zich buigen en prosterneren:

(Nederlandse uitleg):

“O gelovigen buigen jullie neder en werpen jullie ter aarde en dien jullie Heer en doe het goede, opdat jullie voorspoedig zullen gaan” (al-Hadj 22/77).

Allen bij Allâhu Ta`ala moet men toevlucht zoeken; alle menselijke gevoelens mogen slechts naar Allâhu Ta`ala uitgaan en alleen tot Hem gericht zijn. Slechts Allâhu Ta`ala mag men vrezen op Hem alleen moet men hoop vestigen:

(Nederlandse uitleg):

“Hij (de engel die Ibrâhîm (a.s.) bezocht) zei: ” En wie wanhoopt aan de genade van zijn Heer behalve de dwalenden”. (al-Hidjr 15/56).

Men is slechts een gelovige (mu’min) als men in Allâhu Ta`ala gelooft, op Hem vertrouwd, tot Hem moet men zich keren, alleen Hem mag men beminnen en alleen naar Hem verlangen.

Wa-l hamdulillaahi rabbi-l `Aalamien.

Door: Drs. Ibrahim Albayrak

De afscheidsbedevaart

In het begin van de maand Dhu’l-Qa`da in het jaar 10 na Hidjrah [632] trof Rasoelullaah (sas) voorbereidingen voor de Hadj (bedevaart naar Mekka) en droeg de mu’mins (gelovigen) op, hetzelfde te doen. Rasoelullaah (sas) vervolgde zijn bedevaart en onderwees de mu’mins de ceremonien van de Hadj. Hij hield een toespraak voor meer dan 100.000 mu’mins, waarin hij vele dingen uiteenzette. Na de lofprijzing te hebben uitgesproken zei hij (sas):

O, mensen, luistert naar mijn woorden, want ik weet niet of ik u na dit jaar ooit nog op deze plaats zal ontmoeten.O, mensen, uw bloed, uw bezit en uw eer zijn heilig, zoals deze dag en deze maand heilig zijn, totdat u uw Rabb (Heer) zult ontmoeten.Uw Rabb zult u zeker ontmoeten. Hij zal u vragen naar uw daden; dat heb ik u verkondigd.

Wie een onderpand heeft, laat die het teruggeven aan degene die het hem heeft toevertrouwd.

Alle gebruiken die tot de Djahiliyyah (voor-islamitische heidentijd) behoren zijn onder mijn voeten (m.a.w. zijn door mij afgeschaft).

Alle soorten van rente is afgeschaft, slechts uw kapitaal is van u. Doet geen onrecht en u zal geen onrecht worden aangedaan. Allaah heeft (in de Qur’aan) beschikt dat er geen rente is; al de rente van Abbas ibn Abdu’l Muttalib (oom van Rasoelullaah (sas) is afgeschaft.

Iedere bloedschuld uit de voor-islamitische heidentijd is afgeschaft. De eerste bloedschuld die ik afschaf is die van Rabi`a ibn Harith ibn Abdu’l-Muttalib (neef van Rasoelullaah (sas) die, terwijl hij gezoogd werd door een vrouw uit de klan van de zonen van Lays, door de leden van de Huzayl klan werd vermoord. Dit is de bloedschuld uit de voor-islamitische heidentijd die ik afschaft.

O, mensen, weet dat de satan geen hoop meer heeft, in dit land ooit nog aanbeden te worden, maar hij is al tevreden als hij gehoorzaamd wordt in andere zaken, die jullie misschien onbeduidend achten. Hoedt u dus voor hem om uw godsdienst te beschermen !

O, mensen, de gewoonte (van de voor-islamitische heidentijd) om de plaats en de volgorde van de heilige maanden te veranderen, is een overmaat aan kufr (ongeloof). Zij die ongelovig zijn worden daardoor nog meer misleid. De heilige maand verklaren zij het ene jaar voor niet heilig en het andere jaar voor heilig, om gelijk te komen met het aantal dat Allaah heilig heeft verklaard. Hiermee maken zij datgene wat Allaah halaal (geoorloofd) verklaart haraam (ongeoorloofd) en datgene wat Allaah haraam maakt halaal.

De tijd gaat rond zoals op de dag dat Allaah de hemelen en de aarde heeft geschapen. Bij Allaah is het aantal maanden twaalf, waarvan er vier heilig zijn: drie opeenvolgende (Dhi’l Qa`ada, Dhi’l Hidjdja, Muharram) en Radjab die bij de klan Mudar heilig is, en tussen Djum`ada en Sha’ban is.

O, mensen, u hebt rechten tegenover uw vrouwen en zij hebben rechten tegenover u. U recht op hen is dat zij niemand in uw woningen toelaten van wie u niet houdt en zich niet overgeven aan kennelijke ontucht. Als zij dat toch doen staat Allaah u toe, haar bed te mijden en haar te slaan, maar niet te hard. Doen zij echter zulke dingen niet, dan hebben zij recht op levensonderhoud en kleding in redelijke mate. Let op het recht die ze op u hebben is dat u hen goed behandelt, hen kleedt en hen van levensonderhoud voorziet. Hebt het goede met hen voor, want zij zijn aan u (door Allaah) toevertrouwd. Zij bezitten niets van zichzelf. U hebt hen ontvangen van Allaah, als een toevertrouwd goed, en ze zijn geoorloofd voor u krachtens de woorden van Allaah.

O, mensen, slaat acht op mijn woorden, want ik heb het u verkondigd. Ik laat u iets na waardoor u nooit zult afdwalen, wanneer u daaraan vasthoudt: een duidelijk bevel, het Boek van Allaah (Qur’aan) en de Sunnah (gewoonte) van Zijn Profeet (sas).

O, mensen, luistert naar mijn woorden en slaat er acht op: weet dat de ene moslim een broeder (in de Islaam) is voor de andere; ja, alle moslims zijn elkaars broeders. Een man mag van zijn broeder slechts nemen wat deze hem gaarne geeft. Dus doet uzelf geen onrecht.

O mijn Allaah, heb ik het verkondigd ?

Voor Allaah, u hebt het verkondigd, (zeiden de mensen).

(En Rasoelullaah (sas) besloot met de woorden):

O mijn Allaah, wees U getuige !

(uit: “As siratu’n Nabawiyya” van Abdulmalik bin Hishaam (213/828)

O, mensen Allaah heeft waarlijk een ieder zijn rechtmatige deel gegeven. Vandaar dat een erfgenaam (buiten zijn voorgeschreven erfdeel) geen erfenis kan ontvangen. Een kind behoort alleen aan de rechtmatige vader toe in wiens bed het geboren is. Voor de ontucht pleger is er voorgeschreven straf. Een ieder die zijn rechtmatige vader ontkent of een onrechtmatig iemand tot zijn slaaf maakt, moge Allaahs verdoemenis en de verdoemenis van de engelen en van de gehele mensheid op hem zijn. Allaah zal noch een tussenpersoon noch een vergoeding accepteren om de staf (in het hiernamaals) te verminderen.Een vrouw mag van haar mans bezittingen geen liefdadigheid geven zonder zijn toestemming.Rasoelullaah (sas), mag ze ook geen etenswaren geven, (zeiden de mensen)

(Neen), dat is het waardevolste onder onze bezittingen. Wie een onderpand heeft, laat die het teruggeven aan degene die het hem heeft toevertrouwd. Dieren die gemelkt worden, moeten teruggegeven worden. Schulden moeten terugbetaald worden. Iemand die borg staat voor een ander neemt de schuld op zich.

(uit “Sunnani’t Tirmithie”)

(Rasoelullaah (sas) vroeg:) Als men u over mij vragen, wat zult u dan zeggen?.Wij getuigen dat u hebt verkondigd, dat u uw taak met volle overtuiging hebt volbracht, (hebben zij geantwoord)Rasoelullah (sas) heeft zijn wijsvinger in de lucht geheven en wees vervolgens naar de menigte en zei:

O mijn Allaah wees U getuige. O mijn Allaah wees U getuige. O mijn Allaah wees U getuige.

(uit: “As Sieyar” van Ibnu Kethier)

Wa’l Hamdulillaahi Rabbil `Aalamien.

Door: Drs. Ibrahim Albayrak

Aqidatu-t Tahâwiyyah

De lof is aan Allaahu Ta`ala . Wij prijzen Allaahu Ta`ala en vragen Zijn hulp en vergiffenis. Wij zoeken onze toevlucht bij Allaahu Ta`ala voor al het kwade die van de shaytan (satan) en onze nafs (ego) komt. Als Allaahu Ta`ala iemand op de rechte weg leidt, is niemand in staat hem te misleiden. En als Allaahu Ta`ala iemand misleidt, is niemand in staat hem op het rechte pad te krijgen. Wij getuigen dat er geen godheid is dan Allaahu Ta`ala en wij getuigen ook dat Muhammad (sas) Zijn dienaar en Zijn Gezant is. As-salaat (gebeden) en as-salaam (groetenis) zijn voor de laatste der Rasoel (Boodschapper) en de Nabie (profeet) van Allaahu Ta`ala, Muhammad Mustafa (sas). As Salaam aan hem die de mensheid uit de duisternis van ongeloof en onrecht heeft gehaald en As Salaam aan een ieder die zijn boodschap volgt.

In de 4-de eeuw na Hidjrah zien we vele ahl-i Sunnah wa’l Djama’ah geleerden, waaronder Abu’l Hasan-al-Ash’arî (in 323/ 936 overleden) Abû Mausûr al-Maturidî (in 333/944 overleden) en Abû Dja’far -at-Tahawî (in 321/934 overleden), die de ahl-i Sunnah aqîdah (geloofsprincipes) tegenover niet-ahl-i-Sunnah groeperingen, de zogenaamde ahl-Bid`ah (nieuwlichters) beschermden. Dit was nodig omdat de laatst genoemden de Islâm mengden met niet-islamitische meningen of de rede boven de Islâm plaatsten. Er is veel bekendheid over Imâm al Ashari en Imâm al Maturidî. Daartegen is Imâm at-Tahawî buiten Egypte niet zo bekend in de islamitische wereld. Daarom zullen we hieronder in het kort zijn leven, zijn werken, en zijn plaats onder de islamitische geleerden (‘ulamâ’) beschrijven.

Er is onenigheid over zijn geboorte datum (239,238,230 of 229). Maar volgens de laatste datum moet hij op zijn negentigste jaar overleden zijn (moge Allah’s welbehagen op hem zijn). We hebben geen duidelijke berichten dat hij inderdaad zo lang heeft geleefd.

Ten tijde van Imâm at-Tahawî was Egypte de bakermat voor de Islâmitische wetenschappen. Nadat hij door zijn vader onderwezen werd in fiqh (wetsleer) en ‘usl (methodologie) vertrok hij naar Cairo waar hij door zijn oom Imâm al- Muzani onderwezen werd. Van huis uit volgde hij de Shafi’ie school (mathhab), pas op zijn 25 of 30- ste jaar stapte hij over op de Hanafi school . Omdat hij in de tijd van de grote hadîth geleerden (muhaddithîn) leefde (Imâm Bukhârî (256/870), Muslim (261/875), Abû Dâwud (275/088), Tirmithî (279/892), Nasa’î (303/915) en Ibni Mâdja (275/886), zijn zijn werken op Qur’ân en hadîth gebaseerd en ze zijn de bronnen voor de Hanafî school geworden. Enkele van zijn werken zijn op het gebied van fiqh, `aqîdah, ‘usl, hadîth en tawsir (exegese) tot op de dag van vandaag bewaard gebleven terwijl het overgrote gedeelte ervan alleen via referenties bekend zijn. Op zijn werken zijn vele commentaren geschreven.

Hij heeft de functie van qadhi (rechter) geweigerd om zijn leven te wijden aan het schrijven van boeken en het opleiden van leerlingen. Hij is in een plaatsje in Egypte (Karafah) overleden.

Hieronder volgt de vertaling van een van zijn beroemdste `aqîdah verhandeling die bekend staat onder de titel “Aqidatu-t Tahâwiyyah”. Er zijn maar liefst dertien commentaren op dit boek geschreven. Het vormt dan ook een van de betrouwbaarste bronnen voor de Ahl-i Sunnah aqîdah. Daarom heb ik besloten dit boekje uit het Turks (“Ehli Sunnet inanc esaslari: Tahavi ve akaid risalesi” door Dr. Arif Aytekin (Seha Nesriyat, Ankara) m.b.v. de originele Arabische tekst (‘Aqidatu-l Tahâwîyyah, Istanbul) in het Nederlands te vertalen. Ik hoop dat hiermee een dienst is bewezen voor de Islâm. Hulp en succes komt alleen van Allâh de Heer der werelden.

Vertaling van de verhandeling “Aqidatu-t Tahâwiyyah”:

In naam van Allâh de Erbarmste de Barmhartigste

Lof zij aan Allâh, de Heer der werelden. De mu’mins (gelovigen) die zich distancieren van elk soort ondeugd bereiken de beste resultaten. De salâts (groetenissen) zijn aan onze heer en profeet Muhammad (sas) en aan al zijn familieleden.

Imâm Hudjdjatu-l Islâm Abû Dja’far at-Tahâwî (moge Allâh’s wel behagen op hem zijn), zegt het volgende over zijn aqîdah verhandeling:

Deze verhandeling is in overeenstemming met de mathhab (school) van Abû Hanîfah Nu’man bin Thâlib al Kuffî, (zijn leerlingen) Abû Yûsuf Ya’qûb bin Ibrâhîm al Ansârî en Abû ‘Abdullâh Muhammad bin Hasân ash Shaybânî (moge Allâh’s wel behagen met hen zijn), met hun geloof (îmân) en geloofsfundamenten, tevens is het de verklaring van Ahli Sunnah wel Djama’ah `aqîdah.

1.) Wat betreft “tawhîdilillâh” (eenheid van Allâh) en ons standvastig geloof dat Allâh ons tot succes zal leiden, zeggen wij: Allâh is “wâhid” (zowel in het oneindige verleden als toekomst is Allâh één in Zijn Wezen, Namen en Eigenschappen), en Hij heeft geen deelgenoten (lâ sharîka lahu).2.) Niets lijkt op Hem.3.) Niets kan Hem onderdanig maken.

4.) Er is geen godheid buiten Hem.

5.) Hij is het beginloze “Qadîm” (Allâh heeft geen begin), en eindeloze “Dâim” (Allâh heeft geen einde) (Zijn bestaan) is (dus) ononderbroken.

6.) Allâh’s bestaan kan op geen enkel manier eindigen of niet-zijn.

7.) Alleen Zijn wil geschiedt.

8.) Fantasieen (awhâm) kunnen Hem niet bereiken en gedachten (afhâm) kunnen Hem niet vatten.

9.) Bestaande wezens (anâm) kunnen niet op Hem lijken.

10.) Allâh is het onsterfelijke “Hayy” (Levend ), de nooit slapende “Qayyûm” (Allâh is er altijd en beschermt de geschapenen).

11.) Hij schept (de geschapenen) zonder behoefte aan deze te hebben (Khâliq: Hij schept alle dingen uit het niets en geeft hen vormen) en voorziet hen van levensonderhoud (Razzâq: Allâh geeft aan alle levende wezens hun voeding op de manier hoe Hij het wil).

12.) Allâh doodt zonder vrees (Mumît: Allâh schept de dood, zonder enige moeite ervoor te doen en Hij doet weer leven (ba’th).

13.) Allâh was al, voordat Hij (de dingen) schiep, voorzien van de eigenschap van “Qadîm” (beginloos) en (met de schepping van de dingen) is geen toename in Zijn eigenschappen opgetreden. Hij is met Zijn eigenschappen “azalî” (oneindig en continueerend) en ook “abadî” (beginloos en altijd al geweest) met Zijn eigenschappen.

14.) Allâh heeft niet de naam “Khâliq” gekregen op het moment dat Hij de mensen en alle andere dingen heeft geschapen en Hij heeft ook niet de naam “Bârî” (Schepper van de mensen en andere wezens) gekregen op het moment dat Hij ze geschapen heeft. Hij was daarvoor al “Khâliq” en “Bârî”.

15.) Allâh is voorzien van de eigenschap als “Rabb” (Heer, die laat groeien, verzorgt en opvoedt zonder iets er voor terug te vragen) Hij kan niet “marbûb” (groot gebracht, verzorgd en opgevoed) zijn. Hij is “Khâliq” maar niet “mahlûq” (later geschapen).

16.) Dus Allâh heeft niet de naam “Muhyi-l mawt” (doet de doden herleven) gekregen op het moment dat Hij de levende wezens doet herleven. Op dezelfde manier is Hij niet pas “Khâliq” op het moment dat Hij deze voor het eerst maakt, daarentegen is Allâh daarvoor al degene die de doden doet herleven en hen scheppen.

17.) Dit alles is vanwege het feit dat Allâh almachtig (Qadîr) over alles is, alles van Hem afhankelijk is en alles onder Zijn bevel is. Allâh heeft geen behoefte aan wie en wat dan ook en Allâh heeft geen gelijkenis. Hij is “Sami’” (alles ziende) en “Basîr” (alles horende).

18.) Allâh heeft alle schepsels geschapen in overeenstemming met Zijn ” ‘ilm-i azalî” (oneindige en continueerende kennis van Allâh).

19.) Allâh heeft de “qadar” (voorbeschikking) van de schepsels bepaald.

20.) Allâh heeft ook hun “adjal” (aangewezen tijd van de dood) bepaald.

21.) (Voordat de schepsels geschapen werden) was niets van hun handelingen (af’âl) aan Allâh verborgen. Allâh wist voorzeker al van te voren, voor hun schepping, alles wat ze zouden doen.

22) Daarop heeft Allâh hen bevolen Hem te gehoorzamen (ta’ah) en hen verboden ongehoorzaam (ma’siyah) aan Hem te zijn.

23) Alles komt tot stand met Zijn “qadar” (voorbeschikking) en Zijn “mashiyah” (wil en wens). (Over alles wat geschiedt) is alleen Zijn “mashiyah” geldig. Buiten Zijn “mashiyah” kunnen de dienaren geen eigen wens hebben. Datgene wat Allâh wil en wenst geschiedt en datgene wat Hij niet wil en wenst geschiedt niet.

24.) Met Zijn goedertierenheid (fadl) brengt Allâh degene die Hij wil op het rechte pad (Islâm), beschermt hem en geeft hem gezondheid. En met zijn rechtvaardigheid (‘adl) laat Hij degene die Hij wil in dwaling. Hij laat hem aan zichzelf over en beproeft hem (hier op aarde).

25.) Dit (handelen van de mens en de djins (geesten) is tussen de goedertierenheid (fadhl) en rechtvaardigheid (‘adalah) van Allâhs wil (mashiyyah).

26) Allâh is vrij van en verheven boven alles wat tegengesteld aan Hem kan zijn en gelijkenis met hem kan vertonen.

27) Er is niets dat zijn raadsbesluit (qadha’) kan verwerpen, Zijn wet (hukm) kan uitstellen en Zijn bevel (amr) kan overweldigen.

28) Wij geloven zonder enig twijfel in al deze dingen en wij zijn tot conclusie gekomen dat alles door Hem tot stand komt.

29 en 30 ) (Net als op het punt van de tawhîd (monotheisme) zeggen wij):

- Muhammad ? is Zijn uitverkoren dienaar (‘abduhu-l mustafâ)

- Hij is Zijn voortreffelijke profeet (nabihu-l mudjtabâ),

- Hij is Zijn Gezant (rasûl) , waar Hij tevreden over is (rasuluhu-l murtadhâ),

- Hij is de zegel (m.a.w.laatste) der profeten (khatamu-l anbiyâ’),

- Hij is de voorganger van degenen die zich van verre houden van het kwade (Imâmu-l Attaqija’),

- Hij is de heer der Gezanten (sayyidu-l mursalîn), en

- Hij is de geliefde van de Heer der Werelden (habibu-l Rabbil ‘âlamîn).

31.) Na zijn profeetschap zijn alle beweringen omtrent een profeetschap niets anders dan loze beweringen van mensen die op het verkeerde spoor zijn en een slaaf van hun eigen ego zijn.

32.) Hij is de profeet die gezonden is voor de gehele mensheid en de djin’s (“geesten”). Hij is de Gezant der beide werelden (rasulu-l thiqalayn) die de Haqq, Huda, Nur en Dhiya (namen van de Qur’ân die resp. de Waarheid;; de Waarheid en leidraad voor de Waarheid; het licht; het licht en de Verlichting betekenen) met zich heeft meegebracht.

33) (We zeggen) dat de Qur’ân het Woord van Allâhu Ta’ala (Kalâmu-llâh) is. Het is uit Hem, zonder dat we naar het “hoe” mogen vragen als woord gekomen. (Vervolgens) heeft Hij het aan Zijn profeet (Muhammad ? geopenbaard. (En tenslotte) hebben de mu’mins (gelovigen) het als de Waarheid bevestigd (met hun hart en hun tong). En ze zijn tot de conclusie gekomen dat ze definitief in de Qur’ân geloven als het ware Woord van Allâh (en niet in de figuurlijke betekenis van het woord maar in de letterlijke betekenis).

34.) Als iemand naar de Qur’ân luistert en zegt dat het de woorden van een mens is, valt hij in het ongeloof (kufr). Allâhu Ta’ala heeft zulke mensen verweten, hun beweringen afgekeurd en hen bedreigd met de hel (vanwege hun verkeerde geloof): (i.p.v. de Arabische tekst van de Qur’aan verzen geven we alleen de Nederlandse betekenis) “Ik werp hem in de hel” (Muddathir: 26). Over degene die over de Qur’ân zegt: “Dit is niets anders dan het woord van een sterveling” (Muddathir: 25), heeft Allâhu Ta’ala hem bedreigd met de hel en hem gerekend tot de mensen van de hel. Hieruit maken we op dat de Qur’ân het woord van de Schepper voor de mensen is en dat de woorden van de mensen nooit op de woorden van de Qur’ân kunnen lijken. Als iemand Allâh karakteriseert met menselijke eigenschappen en begrippen valt hij definitief in het ongeloof. Degene die dit realiseert zal een voorbeeld daaraan nemen en hij zal zich dan distancieren van zulke beweringen van de ongelovigen. Als resultaat zal hij begrijpen dat vanwege het feit dat Allâh eigenschappen heeft ook niet op de mens hoeft te lijken.

35.) De waarheid is dat (sommige van) de lieden van het paradijs (mu’mins) hun Heer (Rabb) zullen zien:(Nederlandse betekenis) “(Sommige) aangezichten zullen te dien dage klinkende zijn en naar hun Heer kijken “(Qiymah: 22.23). We weten niet hoe dat is en we kunnen het ook niet met woorden uitleggen. De uitleg (tafsir) van deze ‘âyât is alleen bij Allâhu Ta’ala’s Wil en Kennis. Op dezelfde manier is de betekenis van de betrouwbare overleveringen (hadîthu-s Sahîh) over dit onderwerp zoals de Profeet ? het bedoeld en gezegd heeft. Dit onderwerp kunnen we niet met ons inzicht interpreteren (ta’wil) of vermoeden. Want men staat op godsdienstige zaken pas stevig in zijn schoenen als men zich aan (de wil van) Allâhu Ta’ala en Zijn Gezant ? onderwerpt en de zaken die niet zo duidelijk voor hem zijn verwijst naar personen die het weten.

36.) Het bestaan van de Islâm is alleen mogelijk door overgave en gehoorzaamheid (aan Allâh en Zijn Profeet ?). In dat geval kan een ieder, die verlangt om verboden dingen (namelijk de zaken in de Qur’ân en de ahadieth die niet met de rede op te lossen zijn) te leren, vervolgens niet te vrede is (met zij interpretatie (ta’wîl) en zich tenslotte daarom niet overgeeft aan de dingen die heel duidelijk zijn voor hem, weerhouden worden van de pure tawhîd (monotheisme), de schone kennis en het ware geloof (îmân). Op dat moment zal hij wankelen tussen “kufr” (ongeloof) en “îmân” (geloof); tussen “tastîq” (bevestiging met het hart) en “takthîb” (verloochenen met het hart) en tussen “ikrâr” (betuigen met de tong) en “inkâr” (verloochenen met de tong) als een aarzelend, verstrooid en argwanende persoon, die noch een overtuigde mu’min noch een ontkennende leugenaar (ongelovige) is.

37.) Het is niet juist iemand te geloven die beweert dat de “ru’yat-u-llâh” (het geloof in het feit dat (sommige) lieden van het paradijs Allâh zullen zien) alleen plaats zal vinden door een denkbeeldige voorstelling of dit interpreteert (ta’wil). Want de ta’wil van zowel de “ru’yat-u-llâh”, als de betekenis die ” `Ululiyyah” (godheid zijn van Allâh ) heeft, wordt alleen bereikt door het verlaten van ta’wil en door zich vast te klampen aan de overgave aan Allâhs wil. De godsdienst, die de profeten verkondigden, rustten ook hier op (dus ta’wil vermijden en volledige overgave aan datgene dat verkondigd wordt). Als iemand zich niet hoedt tegen het ontkennen van Allâhs Eigenschappen (nafiy) en het geloven dat Allâh gelijkenis vertoont met Zijn schepsels (tashbih), dan is hij op het verkeerde pad en hij zal nooit in het “tanzîh” (Allâh geen gelijkenis toeschrijven met Zijn schepsels) geloven. Want onze Heer (Verheven zij Hij: Djalla wa ‘alâ ) is gekarakteriseerd met:

- de “Wahdâniyyah” Eigenschap (Allâhs eenheid in Zijn Wezen (Zat) (=eigenschappen die alleen Allâh heeft) en

- afhankelijk met Zijn “Fardâniyah” eigenschap (Allâhs eenheid in Zijn Werken (Fi’îl) (=eigenschappen die we ook bij andere schepsels, tot een bepaalde mate aantreffen).

Geen van de schepsels heeft een eigenschap die Hij heeft.

38.) Allâh is vrij van begrenzingen, ophouden te bestaan, onderhevig zijn aan wetten, ledematen en gebruik van instrumenten. De zes dimensies die de schepsels omgeeft, omgeeft Allâh niet.

39.) De “mirâdj” (de hemelreis) heeft echt plaats gevonden. Rasûl-lullâh (sas) heeft de “Isra’” (nachtelijkereis) gemaakt. Terwijl hij in een wakkere toestand was, is hij (zowel) lichamelijk (als geestelijk)de hemelen opgestegen. Vervolgens is hij naar bepaalde verheven plaatsen die Allâh wenste gebracht. Allâh heeft hem daar onthaald met dingen (giften) die Hij wenste en heeft aan zijn dienaar geopenbaard wat Hij openbaarde (Allâh heeft hem hier op aarde en in het hiernamaals geprezen en verheven).

40.) De “hawdh” (de naam van een rivier of een meer in het paradijs), die Allâhu Ta’ala aan de ummah (gemeenschap) van Rasûl-lullâh (sas) heeft geschonken, is waar en waarheid (haq)

41.) De shafa’ah (voorspraak), die Allâh aan de ummah van Rasûl-lullâh (sas) gereserveerd heeft en het in de ahadîth verteld wordt, is waar en waarheid.

42.) De “mithaq” (het woord die Allâh van de zielen van de nakomelingen van Adam (sas) heeft gekregen omtrent zijn Heer (Rabb) zijn) is waar en waarheid.

43.) Allâhu Ta’ala weet in het oneindige het totaal aantal mensen die naar het paradijs en die naar de hel zullen gaan. Dit getal kan noch toenemen noch afnemen.

44.) Op dezelfde manier weet Allâhu Ta’ala in het oneindige de werken, woorden en alle bewegingen van de mensen in hun geheel. Allâh geeft de mogelijkheid dat iedereen het werk kan doen dat voor hem is geschapen. De daden (‘amal) worden gewaardeerd naar de laatst verrichtte daad. De “saîd” (de gelukkige die het paradijs zal betreden) is degene die met Allâhu Ta’ala’s “qadha” (raadsbesluit) tevreden is. De ” shaqî” (de ongelukkige die de hel zal betreden) is degene tegen Allâhu Ta’ala’s qadha in opspraak komt (en niet accepteert).

45.) De grondslag van “qadar” (voorbeschikking) is het geheim (sirr) die Allâhu Ta’ala in zijn Schepping heeft verstopt. Noch de ” malak-i muqarrab” (de engel die het ” dichtst” bij Allâh en Zijn Openbaring is), noch de “nabiyyi-l mursal” (profeten die een shari’ah (wet) hebben meegekregen) zijn hierover (namelijk de sirr) geïnformeerd of op de hoogte gesteld.

Zich verdiepen in en zich verbeeldingen maken over dit onderwerp is de oorzaak van mislukking, de weg die naar dwaasheid en verdorvenheid leidt. Wees daarom gewaarschuwd en doe afstand van elk standpunt, gedachte en mening (die leiden tot de verdieping in qadar zaken).

Want Allâhu Ta’ala heeft de qadar wetenschap voor de mensen verborgen gehouden en hen verboden pogingen te ondernemen om kennis over qadar zaken op te doen, zoals Allâhu Ta’ala in Zijn Boek bevolen heeft: (Nederlandse betekenis)”Hij (Allâh) kan niet ondervraagd worden omtrent hetgeen Hij doet maar zij (schepselen: de mensen en de dijins) zullen worden ondervraagd ” (al Anbiya’23). In het geval dat iemand vraagt waarom Allâh iets zo gemaakt heeft, verwerpt het oordeel van het Boek. En degene die het oordeel van het Boek verwerpt wordt tot de ongelovigen (kafirîn) gerekend.

46.) Dit is alles wat de geliefden van Allâhu Ta’ala (awliya Allâh), wiens hart gevuld zijn met licht (nur), nodig hebben, Dit is (ook) het niveau van degenen die gespecialiseerd zijn in de wetenschap. Want wetenschap is tweelerlei; het eerste is de wetenschap die aanwezig is onder de schepsels en het andere is de wetenschap die niet aanwezig is onder de schepsels. Het ontkennen van de aanwezige wetenschap (al ilm-i mawdjûd: alle godsdienstige wetten) en het maken van aanspraak op de aanwezigheid van de verborgen wetenschap (al ‘ilm-i mafqûd: de wetenschap die alleen bij Allâh bekend is, hier is dit de qadar) is ongeloof (kufr). Het geloof (îmân) is alleen mogelijk door het accepteren van al- ilm-i mawdjûd en door het verlaten van al-ilm-i mafqûd.

47.) Wij geloven in de “lawh” (“de plaats” waar qadar wordt geschreven), in de “qalam” (“de pen” die de qadar schrijft) en alles wat in “lawh” is opgeschreven. Als alle schepsels bij elkaar zouden komen en ze zouden proberen datgene wat Allâh heeft opgeschreven, dat zou moeten plaatsvinden, tegen te houden dan zou hen dat nimmer lukken. Hetzelfde geldt ook voor datgene wat Allâh heeft opgeschreven, dat niet zou mogen plaatsvinden. Het zou de schepsels allen tezamen nimmer lukken dit wel te laten gebeuren, als ze het zouden proberen te doen.

Alles wat tot de Dag des Oordeels (yawmu-l qiyamah) zal gebeuren heeft de qalam opgeschreven en voltooid. Iets dat de dienaar niet zal overkomen, zal hem dat ook niet treffen. Iets dat hem zal overkomen zal hem dan ook treffen.

48.) Wat betreft de dienaar, hij moet weten, dat alles wat ontstaat t.g.v. de schepsels, Allâhs kennis voor gaat. (De dienaar behoort te weten dat Allâh deze kennis) met Zijn Wil (mashiyah) op een vaste (muhkam) en onvermijdelijke (mubram) manier heeft voorbeschikt. Deze (voorbeschikking die op Zijn eeuwige kennis gebaseerd is) kan nooit door de schepsels, hier op aarde of in het hiernamaals, vertraagt, verwijderd, ongedaan gemaakt, afgenomen of toegenomen worden. Deze (houding van de dienaar) is vanwege de afspraak die hij betreffende zijn geloof heeft gemaakt (îmân), en door zijn kennis die hij over de fundamenten van de godsdienst heeft, door zijn belijdenis die hij in Allâhs Rububiyyah (Allâhs Rabb zijn) heeft en vanwege zijn tawhîd eigenschappen. Vandaar dat Allâhu Ta’ala het volgende zegt in de Qur’ân: (Nederlandse betekenis ):

“Hij heeft elk ding geschapen en daarvoor een maat bepaald” (Furqan/2) en

“Allâhs gebod is een Raadsbesluit (qadar) dat besloten is ” (Ahzab/38).

O wee degene die zich in qadar zaken vijandig opstelt tegenover Allâhu Ta’ala en zijn zieke hart als fundament voorbereid om zijn mening te ondersteunen. Zo’n iemand heeft met zijn illusies betreffende het onderzoek naar het ongeziene wetenschap (hier wordt qadar bedoeld) gebruikt, zich toegelegd op het verborgen geheim (sirr) (van Allâh) en door zijn gedachten heeft hij openbaar gemaakt. Hij heeft een lelijke lastering begaan. Door het verklaren van zijn gedachten is hij hetzelfde als een leugenaar die lastert.

49.) (Zoals Allâh het in de Qur’ân bericht heeft) is “Arsh” en “Kursi” de waarheid (haqq). Allâh, die Verheven is, heeft geen behoefte aan de Arsh of wat lager daaraan is. Allâh heeft alles inclusief de Arsh, die boven alles zit, “omgeven” (fawqa). Het woord “omgeven” is de interpretatie van het woord dat Allâh in de Qur’ân als “fawqa” gebruikt). Allâh heeft met Zijn ” fawka” de schepsels insolvent (a’djiz) gemaakt.

50.) Wij zeggen vanwege ons îmân (geloof) , (die gevormd wordt door) bevestiging met het hart (tastîq) en overgave (aan Allâhs wil) (taslîm), dat Allâhu Ta’ala Ibrâhîm (a.s) als vriend (Khalîl) heeft genomen en met Musâ (a.s) heeft gesproken.

51.) Wij geloven is de engelen (malâikah), de profeten (nabiyyîn) en de Boeken (kutub) die aan de gezanten (mursalîn) zijn geopenbaard en wij betuigen dat (de komst van) de profeten op klaarheldere waarheid (haqqa-l mubîn) berust.

52.) Ahl-i Qiblah (de mensen die in de richting van de Qiblah de salât verrichten) beschouwen we als muslim en mu’min zolang ze alles bevestigen wat de Profeet (sas) (van Allâh) heeft gebracht (de Qur’ân), zelf heeft gezegd en van hem is bericht (ahadîth).

53.) Wij speculeren niet (over zaken die) over Allâh gaan. En wij discussiëren ook niet over Zijn godsdienst (Islâm).

54.) Wij bestrijden elkaar niet over de Qur’ân. Wij weten dat de Qur’ân het Woord van de Heer der Werelden is. Hij heeft het aan Ruhu-l amîn (Djabrâil (a.s) nedergezonden en aan de Heer der Profeten (Muhammad (sas) geleerd. Verder weten we ook dat Allâhs Woord geen enkel gelijkenis vertoont met de woorden van de geschapenen. Wij geloven niet dat de Qur’ân geschapen is en op dit punt opponeren we de muslim gemeenschap (ahl-i Sunnah wal Djama’ah) niet.

55.) Zolang de ahl-i Qiblah een zonde (ithm) niet als iets dat toegestaan (halâl) is accepteert, behoren zij niet tot de ongelovige (vanwege welke zonde die ze ook begaan).

56.) Wij zeggen niet: “Zolang iemand îmân (geloof) heeft, zal geen van de zonden (inclusief kufr) hem schaden.”

57.) Wij hopen dat degene onder de mu’mins, die goede daden verrichten, door Allâh zullen worden vergeven en vanwege Zijn Barmhartigheid (Rahman) hen in het paradijs (djannah) zal toelaten. Wij hebben geen enkel zekerheid dat ze stellig vergeven zullen worden. En wij getuigen ook niet dat ze (direct) in het paradijs zullen toegelaten worden. Wij smeken om vergiffenis voor de zondaren en vrezen voor hun gevolg maar we geven de hoop voor hen niet op.

58.) Iemand die (vanwege zijn goede daden) zekerheid (amîn) heeft (in het paradijs te komen) en iemand die de hoop (ya’s) (op Allâhs barmhartigheid) opgeven heeft en daarin gelooft, zijn beiden verre van de (Islâmitische) gemeenschap (m.a.w. ze vallen beide in ongeloof). De juiste weg van Ahl-i Qiblah ligt tussen (amin en ya’s).

59.) Een dienaar kan pas zijn geloof verliezen, als hij de godsdienstige zaken ontkent, die hem buiten de grenzen van het geloof brengen.

60.) Het geloof (îmân) bestaat uit het betuigen met de tong (iqrâr) en het bevestigen met het hart (tasdîq) (van de geloofspincipes).

61.) Alles wat Allâhu Ta’ala in de Qur’ân heeft geopenbaard, en alles wat van Rasûl-lullâh (sas) als betrouwbaar (sahîh) is doorgegeven, die samen de Shari’ah (canonieke wet van de Islâm) en de godsdienst (bayan) vormen, zijn beide de waarheid.

62.) Îmân is één; een ieder die îmân heeft (in de Islâm gelooft), is (in de grondbeginselen van de îmân) gelijk aan elkaar. De voortreffelijkheid onder de muslims is (alleen) vanwege hun angst (in opstand te komen tegen Allâh) (khâshiyah), devotie (taqwâ’), vermijding van hun lust gevoelens (hawâ’) en vastklamming aan de essentiële dingen (van de islam).

63.) Alle mu’mins zijn Rahmâns (Allâhs) vriend (awliyâ ar-rahmân). De eminente onder jullie zijn degenen die gehoorzaam zijn aan Allâh en de Qur’ân volgen.

64.) De (zuilen van de) îmân zijn: geloven in Allâh, in Zijn engelen, in Zijn Boeken, in Zijn profeten, in de laatste Dag (yawmi-l akhira), in de opstanding uit de dood (ba’th) en de Beschikking (qadar), m.a.w dat het goede en het kwade, het bittere en het zoete van Allâhu Ta’ala komt.

65.) Wij geloven in dit alles en wij maken geen onderscheid tussen Zijn gezanten. Alles wat zij van Hem hebben gebracht bevestigen wij.

66.) Degenen onder de gemeenschap van Muhammad (sas), die grote zonden (kabâir) hebben begaan, zullen niet voor altijd in de hel (nâr) blijven, al hebben ze geen berouw (voor hun zonden) getoond. Dit geldt alleen als ze îmân hebben gedaan en Allâh als hun godheid (ilâh) hebben erkend en met deze tawhîd geloof gestorven zijn. Ze zijn afhankelijk van Allâhs Wil (mâshiah) en Oordeel (hukm). Als Hij wil kan Hij met Zijn goedertierenheid (fadhl) hen vergeven en hun zonden kwijtschelden, zoals het in Zijn Boek vermeld staat:(Nederlandse betekenis) “Waarlijk Allâh vergeeft het verenigen van andere godheden met hem (shirk) niet, en vergeeft wat behalve dat aan wie Hij wil…”

(Nisa’4/48). Als Hij wil kan Hij hen met Zijn rechtvaardigheid (‘adl) in de hel straffen. Vervolgens kan hij hen met Zijn Barmhartigheid (Rahmah) en met de voorspraak (shafa’ah) van (aan Allâh) gehoorzamende bemiddelaars, uit de hel verlossen en hen in het paradijs opnemen. Allâhs behandeling (van de grote zondaars) is vanwege het feit dat Hij de vriend is van degenen die Hem (als hun godheid) erkennen. Hij stelt deze dienaren (grote zondaars onder de muslims) niet gelijk aan degenen die Allâhs “hidayah” (weg van de Islâm) hebben kwijtgeraakt en niet in aanmerking wilden komen voor Zijn vriendschap. O, Allâh de Heerser en vriend van de Islâm en zijn volgelingen (muslims) maak ons standvastig in de Islâm totdat we U ontmoeten !.

67.) Het verrichten van de salât achter (elk